Ο Γιώργος Μικάλεφ μας ξεναγεί στις καλλιτεχνικές του περιπλανήσεις :

 

Ένας κόσμος, γεμάτος «κόσμους» !!

Ένας κόσμος πολύ ιδιαίτερος, ανατρεπτικός, χαοτικός, γεμάτος ερμηνείες και συμβολισμούς, γεμάτος χρώματα, συναίσθημα, ψυχή…

Ένας κόσμος, χωρίς αρχή, μέση και τέλος…που σ’όποια γωνίτσα του κι αν βρεθείς, θα έχεις σίγουρα κάτι να ανακαλύψεις.

 

«Μα πόσοι «κόσμοι» κρύβονται σ’ αυτό τον άπειρο «χάρτινο» κόσμο σου;» 

«Θα απαντούσα αν το γνώριζα… Είναι αποκάλυψη και για μένα, κάθε φορά. Είναι σαν να βρίσκεσαι μέσα σε έναν ανελκυστήρα που λειτουργεί κατά βούληση (δική του, όχι δική μου). Δεν υπάρχουν κουμπιά. Δεν ξέρω πόσοι όροφοι υπάρχουν, πόσοι δημιουργούνται και πόσοι καταστρέφονται κατά τη διάρκεια του ανεβοκατεβάσματος. Ο ανελκυστήρας σταματάει κάθε τόσο σε όποιον όροφο θέλει εκείνος και εγώ βγαίνω και μαζεύω υλικό…»

Ο Γιώργος Μικάλεφ, ένας καλλιτέχνης που αναμειγνύει στην παλέτα του πολύ χιούμορ, αλληγορίες, σάτιρα και συμβολισμούς , για να δώσει μορφή στους βαθύτερους προβληματισμούς του..

Ένας καλλιτέχνης  ευαίσθητος, ανήσυχος ,μυστήριος και αντιδραστικός, όπως τα έργα του,

… Συστήνεται:

 

«Καλησπέρα!! Συστήσου με 10 λέξεις…τις 10 πρώτες που σου έρχονται…»

«Αυτάρκεια, δόσιμο, αυτοκαταστροφή, υπομονή, δημιουργία, ανέντακτος, χρώματα, υγιής διαστροφή, εξωστρεφής μοναχικότητα.»

 

«ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ :

Ο Γ. Μικάλεφ αφηγείται…

Λίγα λόγια για τη ζώη του και τις καλλιτεχνικές του περιπέτειες…

 

«Γεννήθηκα το 1985 στην Κέρκυρα, όπου έζησα τα περισσότερα μου χρόνια.

Φύση, χωράφια, ζώα, φιλίες που κρατάνε μέχρι σήμερα και μια δόση σκοτεινιάς να υποβόσκει.

H έντονη ανάγκη μου για δημιουργία με ώθησε να ασχοληθώ από μικρός με τις καλές και τις … κακές τέχνες σε αρκετές απ’ τις μορφές τους.

Η ζωγραφική και το γράψιμο ήταν αυτά που με απασχόλησαν περισσότερο τα τελευταία χρόνια.

Ό,τι δεν μπορώ να το εκφράσω με λέξεις, το ζωγραφίζω και ό,τι δεν μπορώ να ζωγραφίσω το καταγράφω… πάντα με τον τρόπο μου.

 

Από μικρό παιδί χρησιμοποιούσα μολύβια και μαρκαδόρους για να προεκτείνω τη ψυχή μου πάνω σε μια λευκή επιφάνεια και έκτοτε δεν σταμάτησα να ζωγραφίζω, να δημιουργώ και να πειραματίζομαι πάνω σε κάθε είδους επιφάνεια με χρώματα και με υλικά που μου κέντριζαν το ενδιαφέρον και την περιέργεια.

Ποτέ δεν θεώρησα πως είχα κάποιο ταλέντο, απλά με ευχαριστούσε να ζωγραφίζω. Από τα πρώτα σχολικά μου χρόνια είδα πως μου πήγαινε αυτός ο τρόπος έκφρασης.

Αργότερα, μετά από 5 χειρουργικές επεμβάσεις στα χέρια, εκτίμησα περισσότερο τη χρήση τους και από το 2009 αφοσιώθηκα στη ζωγραφική.

Το 2010 έγινα μέλος της Εικαστικής Κερκυραϊκής Ένωσης (ΕΙ.Κ.Ε.) και ξεκίνησα να εκθέτω σε ομαδικές εκθέσεις. Ήρθα σε επαφή με τους ζωγράφους του νησιού και γνώρισα και τον P.S. Mavro που μαζί εκθέσαμε τον επόμενο χρόνο στην γκαλερί Τένεδος και το 2012 στην Κερκυραϊκή Πινακοθήκη.

Το 2013 πραγματοποίησα στην  Πινακοθήκη την πρώτη μου ατομική έκθεση, “Μια διπολική διαταραχή των χρωμάτων”.

Από το 2011, μετά από προτροπή του αείμνηστου προέδρου της ΕΙ.Κ.Ε. Σπύρου Φρόνιμου, έγινα μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ένωσης μέχρι το Μάη του 2014 οπότε και εγκαταστάθηκα στην Αθήνα. Πραγματοποίησα μια ατομική το καλοκαίρι στις Σπέτσες και στη συνέχεια αναζήτησα στέγη στην Αθήνα, πράγμα δύσκολο στην αρχή.» 

 

«Σταθμοί» και Χρώματα:

«Αν κοιτάξω πίσω, ο μόνος μεγάλος σταθμός που μπορώ να διακρίνω είναι μια περιπέτεια υγείας λίγο πριν την ενηλικίωση, που παρόλο που με ταλαιπωρεί ακόμα, με διαμόρφωσε ως άνθρωπο και θεωρώ πως λειτούργησε θετικά στη ζωή μου. Μετά, είναι όλα αυτά τα μικρά καθημερινά πράγματα που καταλήγουν πολύ σημαντικά σε βάθος χρόνου… οι ανθρώπινες σχέσεις, φιλίες & έρωτες, ένα καλό βιβλίο, πολλά καλά βιβλία, το ίδιο και με τις ταινίες, τις παραστάσεις, τους ζωγράφους και τα έργα τους. Όλοι αυτοί οι καθημερινοί σταθμοί της ζωής που αν ξεχωρίσεις κάποιους, αδικείς κάποιους άλλους. Κι επειδή μιλάμε μόνο για στιγμές, δεν θα πρέπει να αναφερθώ καθόλου στη σχέση με τη γυναίκα μου αφού από την πρώτη γνωριμία ήξερα πως αυτό θα είχε διάρκεια..»

 

Πηγή έμπνευσης:

«Θα έλεγα η ίδια η ζωή, με την ασχήμια της και την ομορφιά της, όλα τα απρόβλεπτα που κυοφορεί. Πρόσωπα που κανείς δεν προσέχει, καταστάσεις και ιστορίες καθημερινές, στα οποία προσθέτω μια δόση σουρεαλισμού, αν δεν υπάρχει ήδη. Οι ζωγραφιές μου, στην πλειοψηφία τους, είναι μια καταγραφή και ανάδειξη της ζωής μέσα από τα προσωπικά μου φίλτρα. Άλλες πηγές έμπνευσης είναι η μυθολογία και η θρησκεία… αστείρευτες πηγές με πολλές δυνατότητες για πειραματισμούς.»

 

ΑΠΟ ΤΑ «ΜΗ ΠΟΡΤΡΕΤΑ» ΣΤΟΥΣ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΥΣ:

 

Τον ανακάλυψα τυχαία…Αφορμή μια έκθεση κοντά στο σπίτι μου.

«NO PORTRΑΙTS» : το θέμα αμέσως μου κίνησε την περιέργεια! 

Τι θα μπορούσαν να είναι αυτά τα «Μη πορτρέτα» και κυρίως τι να είναι αυτό που θα κρύβεται πίσω απ’αυτή την εμφατική τους διαφοροποίηση…αναρωτιόμουν…

Και κάπως έτσι βρέθηκα στην έκθεση.

Πορτρέτα χωρίς στόματα, ένιωθα να πασχίζουν να μου πουν την αλήθεια τους, ένιωθα κι εμένα να προσπαθώ να αλληλεπιδράσω μαζί τους. Κι άλλα πάλι με στόματα διάπλατα, κραύγαζαν μα η φωνή τους δεν έφτανε μακριά…

Δεν ξέρω τι ακριβώς κατάλαβα απ’ τη «συνομιλία» μου μαζί τους, φεύγοντας όμως, μου έμεινε ένας γλυκός προβληματισμός που με οδήγησε στο να προσεγγίσω τον ζωγράφο.

 

«Τι υπάρχει πίσω απο τα «ΜΗ πορτρέτα» σου, τι θα «φώναζαν» αν είχαν φωνή;»

«Εξαρτάται πάντα από το ποιος ακούει. Τα μισά από τα «μη πορτρέτα», όπως είδες, δεν έχουν στόμα… Χωρίς αυτό να σημαίνει όμως πως δεν έχουν φωνή : Αυτά είναι που θα έλεγαν τα περισσότερα και τα σημαντικότερα σε αντίθεση με τις «Κερκίδες» μου που τόσα στόματα κραυγάζουν το απόλυτο τίποτα. Πολλά από τα παλαιότερα έργα μου θα μάτωναν αυτιά από τα ουρλιαχτά απόγνωσης και πόνου. Τα νεότερα, μαζί και τα «μη πορτρέτα» μου, νομίζω πως μπορούν να επικοινωνήσουν κάπως πιο πολιτισμένα με το φιλότεχνο κοινό. Μπορεί να φωνάζουν απλώς και μόνο «Ζήσε», αλλά μόνο στα ευήκοα ώτα..»

 

Την έκθεση «ΝO Portraits » διαδέχεται σε σύντομο χρονικό διάστημα μια άλλη σουρεαλιστική έκθεση…

 

 «Οι Μινώταυροι »!

«Και οι Μινώταυροι σου…τι συμβολίζουν ;»

«Από μικρή ηλικία μου προκαλούσε μεγάλο ενδιαφέρον η Ελληνική Μυθολογία. Θυμάμαι βιβλία στο σπίτι εικονογραφημένα με τους ήρωες και τους άθλους τους. Περίοπτη θέση στο μυαλό μου είχε ο Μινώταυρος. Αυτό το πελώριο θηρίο, μισός ταύρος, μισός άνθρωπος… με το θανατερό του ρόπαλο, μέσα στον ανίερο λαβύρινθο. Έπαιρνα τη θέση του Θησέα μες την παιδική μου φαντασία και ήμουν σχεδόν σίγουρος πως θα κατέληγα στην κοιλιά του κτήνους και ο μύθος θα πήγαινε στράφι…

Οι δικοί μου Μινώταυροι, βέβαια, διαφέρουν…Ζουν ανάμεσα μας. Κάποιοι προσπαθούν να προσαρμοστούν, σπίτι, δουλειά και οικογένεια μα μετά βίας τα καταφέρνουν. Συμβολίζουν ανθρώπους τραγικούς. Τη μία η μορφή τους φαντάζει τρομερή και είναι έτοιμοι να μας κατασπαράξουν και την άλλη είναι τα μοναχικά, μπάσταρδα παιδιά, κλεισμένα στον λαβύρινθο και θαρρείς ότι δεν θα ήθελαν να βγουν ποτέ από το σκοτάδι που τους συντροφεύει. Όλοι τους κρύβουν μια αγνή καρδιά ενός παιδιού… όχι δεν την κρύβουν στην κοιλιά τους, ούτε τη χωνεύουν. Μέσα στο στήθος τους την κρύβουν καλά, να μην τους την κλέψουν… »

  
ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ: 

 

«Παρατήρησα στη ζωγραφική σου, ότι παίζεις με εντελώς δικούς σου κανόνες, χωρίς όρια και περιορισμούς…;»

«Ίσως να βοήθησε το ότι, σε μεγάλο βαθμό, είμαι αυτοδίδακτος, το ότι δεν ακολούθησα την πεπατημένη στο θέμα των εικαστικών σπουδών και μη γνωρίζοντας τα πρέπει και τα μη, μου ήταν ίσως  πιο εύκολο να λύσω τα χέρια μου και να διαλέξω τα εργαλεία μου.

Σκέψεις που στο μυαλό φαντάζουν χαοτικές, βγαίνουν πολλές φορές αβίαστα σε μια ζωγραφική επιφάνεια χωρίς καν να το καταλάβω.»

 

«Κοιτώντας τα έργα σου, νιώθω ότι έχουν όλα κάτι ανατρεπτικό, μια αίσθηση επαναστατική, μια αντίδραση…η αντίδραση του καλλιτέχνη, σε τι όμως; »

«Είναι η αντίδραση ενός μικρού παιδιού σε μια κοινωνία στην οποία πιστεύει πως δεν μπορεί να λειτουργήσει και νοιώθει αρκετά κουρασμένο για να κάνει τον μάταιο κόπο να προσπαθήσει να την αλλάξει.

 Όταν νοιώσει καλύτερα βγαίνει με ηθικό αναπτερωμένο και προτάσσει τις μουτζουρωμένες γροθιές του στο θηρίο. Ύστερα βέβαια απογοητεύεται ξανά, κρύβεται στο δωμάτιο του και συγκρούεται με τον εαυτό του.»

 

«Τι σημαίνει για ‘σένα η τέχνη…γιατί τη διαχωρίζεις σε καλές και κακές τέχνες ;» 

«Τέχνη σημαίνει ζωή. Ο διαχωρισμός είναι κάπως -ή ολωσδιόλου- ειρωνικός και απευθύνεται σε ανθρώπους που –νομίζουν πως-γεννήθηκαν κριτές και ορίζουν τι είναι καλό και τι κακό, τι είναι τέχνη και τι «σκουπίδια». Έτσι κατέληξα να χαρακτηρίσω το σύνολο της δουλειάς μου ως «καλές και κακές τέχνες», για να προλάβω τις «καλές» γλώσσες.»

 

«Ποιές οι σκέψεις σου για τους καλλιτέχνες και τις τάσεις τους ;»

«Μου αρέσει που όλο και περισσότερος κόσμος ασχολείται με τις τέχνες, είτε ως δημιουργός είτε ως φίλος. Από την άλλη βλέπω τον καταναγκασμό στο κεφάλι πολλών καλλιτεχνών που δημιουργούν έχοντας ως αυτοσκοπό να καταξιωθούν ως «ψαγμένοι». Αυτή η πρακτική οδηγεί σε ένα αδιέξοδο και όλη η εικόνα της καλλιτεχνικής δημιουργίας πάσχει: το έργο έρχεται σε δεύτερη μοίρα και στερείται ειλικρίνειας και ψυχής. Δεν είμαι καθόλου αντίθετος στη μοντέρνα τέχνη. Απλά μου τη σπάει η μανιώδης επιτήδευση των «προχώ».»

 

«Τι σε γοητεύει και τι απεχθάνεσαι ;» 

«Με γοητεύει η ειλικρίνεια. Την προτιμώ με την απαραίτητη πολλές φορές σκληρή της πινελιά. Η ομορφιά των πλασμάτων και των πραγμάτων. Οτιδήποτε έχει ψυχή… ένα βιβλίο, ένα πιάτο ζεστό φαί από τα χέρια της Κατερίνας, ένα άγγιγμα, το κούνημα της ουράς των σκύλων μου. Απεχθάνομαι πάρα πολλά πράγματα είναι η αλήθεια. Αναφέρω μερικά… τους ανθρώπους-ερπετά, τους κόλακες, την κακογουστιά, τις παρωπίδες, το σεξισμό, την κουτοπονηριά, το φασισμό σε όλες του τις μορφές, τους επιμελώς ατημέλητους, τα φερέφωνα της εξουσίας, τους καιροσκόπους, αυτούς που περπατάνε στις κυλιόμενες σκάλες.»

 

«Τρία από τα αγαπημένα σου έργα, ένα ποίημα και ένας καλλιτέχνης που θαυμάζεις »

«Τα αγαπημένα μου έργα αλλάζουν ανά μέρα σχεδόν, οπότε θα αναφερθώ στα σημερινά. American Gothic του Grant Wood, o Κρόνος του Goya που καταβροχθίζει το γιο του και το δωμάτιο του Van Gogh.

Αν πρέπει να επιλέξω έναν, θα έλεγα τον Εδουάρδο Σακαγιάν. Είχε πέσει στα χέρια μου ένα βιβλίο με έργα του και ήταν τρομερή αποκάλυψη για μένα.

Και ένα αγαπημένο ποίημα..Το Ουρλιαχτό του Ginsberg είναι το πρώτο που μου έρχεται.»

 

 «Ετοιμάζεις κι άλλη έκθεση για το καλοκαίρι; »

«Αυτό το διάστημα δουλεύω κάποια τελευταία έργα για μια έκθεση στην Κερκυραϊκή Πινακοθήκη, μαζί με τον φίλο και συνοδοιπόρο P.S. Mavro/Stavriotis, άνθρωπο που με έχει βοηθήσει & στηρίξει πολύ. Η έκθεση θα έχει θέμα τα εικαστικά παιχνίδια. Πέσανε τρεις εκθέσεις σε τρεις μήνες… Όπως γίνεται με πολλά πράγματα, ή συμβαίνουν όλα μαζί ή απλά δε συμβαίνει τίποτα.»

 

 

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ:

https://www.facebook.com/georgemicalefcreations/

http://georgemicalef.blogspot.gr/