06/07/2015

Ντίμη Θεοδωράκη για το Viramagazine – Αναδημοσίευση

 

«…Bright light, dark room: Photographic pictures…»

Την έκθεση φωτογραφίας του Γιώργου Κομνηνού, με τίτλο World in my eyesφιλοξένησε στα μέσα Ιουνίου το Kreuzberg urban culture bar. Ο Γιώργος Κομνηνός μπορεί να εμφανίζεται ως “new kid on the block”, αλλά μόνο new δεν είναι, καθώς η καλλιτεχνική φλέβα υπήρχε ανέκαθεν! Γεννήθηκε στην Αθήνα από γονείς ηθοποιούς (Ντίνα Τριάντη, Λάκης Κομνηνός) και ως έφηβος ασχολήθηκε με τη μουσική. Σπούδασε σκηνοθεσία στη Σχολή Κινηματογράφου και Τηλεόρασης του Λυκούργου Σταυράκου, εργάστηκε για την τηλεόραση, το σινεμά, ενώ για πολλά χρόνια επικεντρώθηκε στο ντοκιμαντέρ, λαογραφικού και ιστορικού περιεχομένου.

Αλλά… πώς βλέπει ο ίδιος τον εαυτό του;

Όλη μου η ζωή διακατέχεται από ρυθμό: τον ρυθμό του ήχου, τον ρυθμό του φωτός. Την εναλλαγή των τόνων με τις σκιές, την αντίθεση του χρώματος με τις σκιάσεις. Θα περιέγραφα τον εαυτό μου ως μουσική που με τον καιρό μετουσιώθηκε σε icons και pixels, σε κίνηση και χορό.

Ετοίμασες μια έκθεση φωτογραφίας εν μέσω της κρίσης!  

Γ.Κ. Πράγματι! Η κρίση θα μπορούσε να είναι μια ευκαιρία για δημιουργία, ωρίμανση, αναθεώρηση και ανασύνταξη, με όλο της το ρίσκο. Η κίνηση αυτή λειτούργησε ψυχοθεραπευτικά για μένα την παρούσα περίοδο.

Η έκθεση σε ένα multicultural χώρο τι προσφέρει σε αντιδιαστολή με την ηλεκτρονική έκθεση στα social media;

Γ.Κ. Θεωρώ την εκτύπωση – έκθεση σε ένα χώρο πιο ζωντανή, πιο άμεση και πιο  διαδραστική στα μάτια του κοινού, αλλά και του δημιουργού. Έχεις την ευκαιρία να παρατηρείς εκφράσεις, να έχεις επαφή με τον κόσμο, να δεχτείς προτάσεις, κριτική, συναισθήματα και ιδέες.

Η μετάβαση από την κινούμενη στη στατική εικόνα: σχέσεις, διαφορές;

Γ.Κ. Δύο διαφορετικά πράγματα με πάρα πολλά κοινά στοιχεία. Πρέπει να δώσεις εξίσου την ίδια βαρύτητα σε θέματα όπως το κάδρο, ο φωτισμός, τα χρώματα. Στη φωτογραφία πρέπει να είσαι πιο άμεσος, στο βίντεο πιο προσεχτικός και ίσως πιο αφαιρετικός.

Τι σημαίνει φωτογραφία το 2015 κάνοντας χρήση των ψηφιακών μέσων;

Γ.Κ. Σημαίνει μεγαλύτερη ευκολία, μικρότερο κόστος, παραγωγικότητα και πειραματισμός.

 

 Από το γενικό στο κοντινό: πως επέλεξες τα θέματα σου;

Γ.Κ. Τα θέματα είναι ένα οδοιπορικό 20 χρόνων μέσα από το φακό μου. Πρόσωπα, χώροι, αντικείμενα, που αποκτούν μια ξεχωριστή υπόσταση μέσα από μια ματιά που θα ήθελα να την χαρακτηρίσω ως «κινηματογραφική». Εξ’ ου και world in my eyes!

Πως σχετίζονται η μουσική, το μοντάζ και η φωτογραφία;

Γ.Κ. Είναι αλληλένδετα στοιχεία! Τα πάντα είναι ρυθμός, όλα είναι ένας ξέφρενος χορός ανάμεσα στην πραγματικότητα και την φαντασία, μια ταλάντευση από το ρεαλισμό στην «τρέλα».

Υπάρχει κάτι που θέλεις να πεις μέσω της τέχνης σου, που δεν το εκφράζεις με λόγια;

Γ.Κ. Νομίζω συναίσθημα… δεν μπορείς να εκφράσεις κάτι τόσο άμεσα, χωρίς να έχεις επιβιβαστεί σε ένα βαγόνι τέχνης. Ο λόγος δεν είναι κάτι τόσο εύπλαστο όσο η εικόνα, η μουσική και η λογοτεχνία.

Με λίγες λέξεις ποια μηνύματα θες να μεταδώσεις στο κοινό μέσω της φωτογραφίας;

Γ.Κ. Mood, feelings, touch, love, trip, hope!!!

Τα σχέδια σου για το μέλλον;

Γ.Κ. Μάλλον σε κάτι πιο θεματικό και συγκεκριμένο, αλλά δεν έχω αποφασίσει ακόμα.