Η ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ :   Συνεχίζεται για 4 ακόμα εβδομάδες…

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Albert Camus

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αναστασία Παπαστάθη

ΗΘΟΠΟΙΟΙ: ΜΗΤΕΡΑ : Μαρία Σκούντζου, ΜΑΡΘΑ : Αναστασία Παπαστάθη, ΥΠΗΡΕΤΗΣ : Γιώργος Βούτος, ΓΙΑΝ : Κώστας Καζανάς, ΜΑΡΙΑ : Ηλέκτρα Αρσενίδoυ

ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ: «Radar»

«Διάλεξα τη δημιουργία για να ξεφύγω από το έγκλημα. Και να, που με σέβονται! Τι παρεξήγηση!» Αλμπέρ Καμύ

«Η παρεξήγηση είναι χωρίς αμφιβολία ένα σκοτεινό έργο. Γράφτηκε το 1943, και εγώ βρισκόμουν σε μια χώρα περικυκλωμένη και υπό κατοχή, μακριά από κάθε τι που αγαπούσα. Φέρει τα χρώματα της εξορίας. Παρόλα αυτά δεν πιστεύω ότι είναι ένα έργο απαισιόδοξο. Η δυστυχία δεν έχει παρά ένα μέσον μόνο να ξεπεράσει τον εαυτό της, κι αυτό είναι η μεταμόρφωση της στο τραγικό. Εάν ο άνθρωπος θέλει να αναγνωρίζεται, πρέπει απλά να λέει ποιος είναι. Αν σιωπά ή ψεύδεται, πεθαίνει μόνος και το σύμπαν γύρω του βουλιάζει στη δυστυχία. Αν, αντιθέτως, μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας, χωρίς αμφιβολία και πάλι θα πεθάνει, αλλά αφού θα έχει βοηθήσει τους άλλους και τον εαυτό του να ζήσουν.»

Albert Camus

Το έργο:

Σ΄ένα πανδοχείο, σε μια απομακρυσμένη περιοχή της κεντρικής Τσεχίας του μεσοπολέμου και ενώ ο τρόμος της γερμανικής κατοχής απειλεί ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη, δύο γυναίκες, μάνα και κόρη, παλεύουν αδίστακτα για το «όνειρο»: να φύγουν από το «σκοτεινό» Βορρά για το «ζεστό» Νότο. Όνειρο της μητέρας είναι η γαλήνη, ενώ η κόρη αναζητά «φως» και «ζωή». Όποιον πελάτη φτάνει στο πανδοχείο τους, τον δολοφονούν, του παίρνουν τα χρήματα και πετούν το πτώμα του στο ποτάμι. Τι θα συμβεί όμως με τον επόμενο πελάτη; Ένας άντρας, ο άσωτος υιός που επιστρέφει τριάντα χρόνια μετά, όταν μαθαίνει για τον θάνατο του πατέρα του, νιώθοντας χρέος του να βοηθήσει την μητέρα και την αδελφή του.

Η παράσταση τελειώνει, κι εγω έψαχνα ένα χαρτί να ακουμπήσω τις πρώτες μου σκέψεις :

” Ματαιωμένα όνειρα, επιθυμίες και ανικανοποίητα,

σκέψεις που “βούλιαξαν” στη σιωπή,

εξηγήσεις που αργήσανε να βρούνε φωνή,

αναζητήσεις και αδιέξοδα, σκοτάδι και φως,

ειλικρίνεια και ψέμα, ενοχές και απενεχοποίηση,

επιλογές και συνέπειες, έγκλημα και τιμωρία,

ο ίδιος μας ο εαυτός, πάντα ο πιο σκληρός κριτής.

Όλα αυτά που στωικά «υφαίνουν» την ύπαρξη μας και τελικά, εντελώς μόνοι, παγιδευόμαστε στον ιστό μας.

Μια ζωή. Μια παρεξήγηση!! “

Κι έτσι όλα συνομώτησαν για μια αξέχαστη βραδιά…

Ti έκπληξη όταν έφτασα στο θέατρο RADAR! Ένα θεατράκι μικρό και χουχούλικο, ομολογουμένως το πιο γλυκό που έχω επισκεφτεί.

Οι ερμηνείες καταπληκτικές. Όλες !!! Η Μαρία Σκούντζου στο ρόλο της μητέρας, μ΄ένα βλέμμα απίστευτα έντονο και εκφραστικό και η Αναστασία Παπαστάθη στο ρόλο της κόρης να μεταβαίνει πολύ εντυπωσιακά από το όνειρο στην πραγματικότητα και απ’την πραγματικότητα στο όνειρο, ενώ η ίδια φαίνεται να έχει κάνει το δικό της όνειρο πραγματικότητα, μεταφράζοντας, ερμηνεύοντας και σκηνοθετώντας τον αγαπημένο της Camus στο δικό της θέατρο.

«Δεκαετίες τώρα, ονειρευόμουν ένα δικό μου θέατρο, που θα εκπέμπει και θα δέχεται. Με ευαίσθητες κεραίες, να προσλαμβάνει κυματισμούς και να τους μετατρέπει σε δημιουργία» αναφέρει σε πρόσφατη συνέντευξή της η Αναστασία Παπαστάθη, καλλιτεχνική διευθύντρια του νέου θεάτρου Radar.

«Σχετικά με την επιλογή του έργου πρώτα απ’ όλα , θα πρέπει να αναφερθώ στον διάλογο που είχα ανοίξει με τα κείμενα του Albert Camus από τα φοιτητικά μου χρόνια. Ήμουν 19 χρονών όταν πρωτοδιάβασα τον «Ξένο». Θυμάμαι ταράχθηκα τόσο πολύ που έχασα τον ύπνο μου. Χρόνια μετά εξήγησα την αιτία της ταραχής μου. Ήταν το γεγονός ότι με έφερνε σε επαφή με την ασυνείδητη πλευρά του εαυτού μου, αλλά ταυτόχρονα μου άνοιγε και έναν δρόμο αναζήτησης, που ένοιωθα ότι με εξελίσσει ως άνθρωπο. Το ίδιο συνέβη με την «Παρεξήγηση». Είναι ένα έργο που σε ξεβολεύει, που σε κάνει να θέλεις να ψάξεις την αλήθεια, που κρύβεται πίσω από τα φαινόμενα. Τα ερωτήματα που θέτει, αφορούν θεμελιώδη υπαρξιακά, αλλά και φιλοσοφικά ζητήματα.

Στην «Παρεξήγηση», τουλάχιστον όπως εγώ αντιλαμβάνομαι το έργο, συγκρούονται δύο κόσμοι, το Φως και το Σκοτάδι. Ο κόσμος του σκοταδιού, ψεύδεται, κλέβει, εξαπατά, δολοφονεί και δεν επιτρέπει την ανάπτυξη κανενός είδους συναισθήματος.

Ο κόσμος του φωτός, έχει αγνότητα, αξίες, αισθάνεται, αγαπά και εκφράζει τα συναισθήματά του. Σε ποιόν κόσμο θέλουμε να ζήσουμε; Πρέπει να επιλέξουμε και να αναλάβουμε την ευθύνη της επιλογής μας, ανεξάρτητα από το κόστος.”

info:

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ-ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΦΩΤΙΣΜΟΙ: Αναστασία Παπαστάθη
ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑ-ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΙΑ: Ειρήνη Παγώνη
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Πάνος Φορτούνας
ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ: Σοφία Παναηλίδου
ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ:
ΜΑΡΙΑ ΣΚΟΥΝΤΖΟΥ: Μητέρα
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΑΠΑΣΤΑΘΗ: Μάρθα
ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΟΥΤΟΣ: Υπηρέτης
ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΖΑΝΑΣ: Γιαν
ΜΑΡΙΑ : Ηλέκτρα Αρσενίδoυ

ΠΟΤΕ: Κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00 και κάθε Κυριακή στις 19:00

ΠΟΥ: Στο θέατρο Radar (Πλατεία Αγίου Ιωάννη Κυνηγού 13 – Σταθμός Μετρό «Άγιος Ιωάννης»)