Περιμένοντας…

Κι όλο περιμένουμε…

Τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονία, το Πάσχα, τις διακοπές…

Κι όλο περιμένουμε…

Κάτι να συμβεί, κάτι να αλλάξει, κάτι…

Κι όλο περιμένουμε, ανταπόκριση, επιβεβαίωση, κάτι…

«Μεγάλες προσδοκίες», χτίζουμε μόνοι τη φυλακή μας και εγκλωβιζόμαστε.

Δεν μ΄ αρέσει να περιμένω, γιατί απογοητεύομαι… Ονειρεύομαι όμως, χωρίς να περιμένω τίποτα!

2016:

Πότε; Σήμερα, αύριο, χθες. Αδιάφορο!

Σκέψεις…

Πόσες; Αμέτρητες.

Γυρίζω σελίδα. Tabula rasa! Λευκό χαρτί…

Η συνειδητοποίηση ότι για όσα ονειρεύεσαι, πρέπει να προσπαθήσεις.

Γυρίζω σελίδα, λευκό χαρτί και γράφω με σταθερά βήματα… Γράφω με το φως και σβήνω με τις σκιές… Λευκό χαρτί, κρύβει μέσα του όλα τα χρώματα.

Η συνειδητοποίηση: η ζωή είναι το εδώ και το τώρα, αυτό το λευκό χαρτί που σε περιμένει να το γεμίσεις.

Από παιδάκι γράφω με μολύβι και στυλό. Τώρα κατάλαβα ότι μπορώ και με αόρατο μελάνι. Μπορώ να γράφω με χαμόγελα και δάκρυα, με ανάσες και σιωπές, με το τραγούδι της βροχής , με τις τροχιές απ’ τα πεφταστέρια, με τον αέρα που «φυσάει» μέσα μου έμπνευση, όταν κάνω ποδήλατο, με τη λαχτάρα μιας αγκαλιάς, με έναν λεκέ απ΄ τον καφέ μου που χύθηκε, με τη φλογίτσα που φωτίζει τα σκοτάδια μου… Στιγμούλες, στιγμούλες αληθινές να γεμίσει η λευκή σελίδα μου…

Γυρίζω σελίδα.Tabula rasa! Λευκό χαρτί…

Αντωνία Κοσμίδη

Μεσάνυχτα… βροχή κι «Αγρύπνια». Οι πιθανότητες να πετύχει αυτή η προσπάθεια μοιάζουν «ανθάκια χλωμά». Θυμήθηκα τον Καβάφη. Μου μιλούσε κάποτε «Απ’ τες εννιά», για τον χρόνο. Αποφάσισα.

Να αγαπάμε, σαν τον «Μικρό πρίγκιπα». Να πιστεύουμε, σαν τον «Δον Κιχώτη». Να ταξιδεύουμε, σαν τον «Οδυσσέα». Να τρελαινόμαστε, σαν τον «Άμλετ». Να ονειρευόμαστε, σαν τη «Μαντάμ Μποβαρί». Να ζητάμε συγγνώμη, σαν τον «Ρασκόλνικωφ». Να χορεύουμε, σαν τον «Αλέξη Ζορμπά».

Υ.Γ. Να Ερωτευόμαστε, για να γινόμαστε Τέχνη.

Δήμητρα Γιαβή

«Η μόνη χαρά στη ζωή είναι ν’ αρχίζεις.» – Cesare Pavese

Μια αρχή μέσα στο 2016. Ένα έτος γεμάτο ελπίδες όταν ξεκίνησε. Δίσεκτο, ιδιαίτερο, γεμάτο οιωνούς. Η νέα χρονιά στην οποία η μία επιπλέον ημέρα σημαίνει την ολοκλήρωση τεσσάρων περιφορών γύρω από τον ήλιο για τους αστρονόμους, κακά μαντάτα για τους προληπτικούς, και την 29η Φεβρουαρίου για τους πραγματιστές άνευ φαντασίας.

Κατά τα άλλα, η ζωή κυλά όπως κυλούσε και τα προηγούμενα χρόνια. Μέχρι την στιγμή που θα γίνει το μικρό βήμα στο πλάι που θα αλλάξει το καθορισμένο από την ρουτίνα μονοπάτι. Μέχρι την στιγμή που μια απόφαση θα γίνει η αφορμή για κάτι καινούριο, μια νέα αρχή.

Εδώ αρχή σημαίνει μία νέα σελίδα, το άνοιγμα ενός καινούριου παράθυρου στον κόσμο μέσω του διαδικτύου. Κάθε αρχή ποτέ δεν έρχεται μόνη της .Έρχεται με προετοιμασίες, τρέξιμο, αναπάντεχα γεγονότα καλά και ανάποδα, χρονοτριβές, όλα αυτά που συγκολλούνται με την χαρά της δημιουργίας και με ένα τρόπο μαγικό αφήνουν μόνο ωραίες αναμνήσεις.  Και μία ανάσα. Μία ανάσα που ξεκινά στο τέλος και τελειώνει στην αρχή, με την ευχή να πάνε όλα καλά.

Κατερίνα Ποτηριάδη

«Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, λυτρώθηκα από το νου κι από την καρδιά, ανέβηκα πιο πάνω, είμαι λεύτερος».

Δεν ξέρω αν θα βρω ποτέ τη δύναμη να γίνω κι εγώ λεύτερη, ξέρω όμως ότι θα προσπαθήσω να σπάσω τις αλυσίδες που κρατούν μυαλό, συνείδηση και καρδιά κλειστά.

Δεν ξέρω αν θα πετυχαίνω πάντα, ξέρω όμως ότι θα μετράω τις προθέσεις κι όχι το αποτέλεσμα.

Ξέρω ότι δεν θα σταματήσω να απογοητεύομαι από τους γύρω μου, αλλά δεν θα ξεχνώ μέσα στο μαύρο του άλλου να ψάχνω το λευκό του.

Δεν υπόσχομαι ότι δεν θα ξανακάνω λάθη, υπόσχομαι όμως ότι θα μάθω να συγχωρώ περισσότερο.

Ναι, στις λέξεις όλα φαίνονται απλά, μα «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή». Δεν πειράζει. Γι’ αυτό αναλαμβάνει την ευθύνη η πίστη και η ελπίδα: «Κάποτε θ’ ανταμώσουμε στους λόφους του ήλιου. Μην ξεχνάς. Περπάτα».

Σωτηρία Κακαγιά

2016 και η ζωή προς τη δόξα τραβά! Γιατί με όσα πήγαν κι όσα ήρθαν, πάλι το διά ταύτα μετρά! Γι΄ αυτό ζούμε, μ΄ αυτό πορευόμαστε και πάνω σ’ αυτό θα στοιβάξουμε ξανά τα όνειρά μας! Τι κι αν αναποδιές μας βρούνε στο διάβα μας, πάλι η ελπίδα εμπρός θα προχωρεί!  Έτσι κι η τέχνη… σήμερα διαφαίνεται ακόμα πιο ζωηρή και μάχιμη, πανέτοιμη να δείξει τα δόντια της στο απειλητικό τέρας της μιζέριας και της στασιμότητας που κρέμεται σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια μας! Να’ ναι ο φόβος η κινητήρια δύναμη, να’ ναι η αντίδραση που γεννά ιδέες κι όρεξη για δημιουργία, τί είναι αυτό που μας ξυπνά και μας δυναμώνει;

Ένα είναι το νόημα και ΄γω αυτό διαλέγω να κρατήσω: Καμιά έκπτωση στη Ζωή!

Ντίμη Θεοδωράκη

2016! Μια νέα αρχή, μια ακόμα ευκαιρία να πετύχουμε όσα ποθούμε. Να συμπονούμε, να αγαπάμε και να πετύχουμε το αδύνατο! Τί μας περιμένει κι αυτή τη χρονιά; Χολυγουντιανοί έρωτες, λογοτεχνικά ταξίδια, χρώματα σε καμβάδες, δάκρυα στο σανίδι, βλέμματα σε ένα κλικ, χοροί σε μουσικές. Έκφραση, τέχνη. Όλα όσα χρειαζόμαστε για να ζήσουμε συναρπαστικές στιγμές! Και φυσικά  Έρωτας· αξία που σε συνδυασμό με τη ζωγραφική, τη φωτογραφία, τον κινηματογράφο και κάθε άλλη μορφή τέχνης αποτελεί σημείο κορύφωσης για την καλλιτεχνική δημιουργία.  “Love breaks my bones and I laugh” – Charles Bukowski

Πένυ Νικολάου

Το 2016 είναι μια ακόμα  χρονιά που γεννά προσδοκίες και όνειρα  για το μέλλον. Ευχόμαστε και ελπίζουμε όλοι τα καλύτερα… να πετύχουμε κάθε στόχο, να ολοκληρώσουμε ότι αφήσαμε μισό, να φροντίσουμε να έχουμε περισσότερο χρόνο για αυτούς που αγαπάμε, να κάνουμε πράγματα που μας γεμίζουν και μας δίνουν πραγματική ευτυχία.   Βέβαια, πάντα υπάρχουν πολλά <<να>> και πάντα καραδοκεί η αβεβαιότητα της υλοποίησης τους. Τέλος, για όλους εσάς που αγαπάτε την τέχνη και την ακολουθείτε πιστά, είτε ερασιτεχνικά είτε επαγγελματικά, να δημιουργείτε με πρωτοτυπία και κυρίως με πάθος. Έτσι, θα βάλετε το δικό σας λιθαράκι  για γνώση,  πνευματική ευεξία και καλλιέργεια, ελπίζοντας σε έναν κόσμο δημιουργικά ελεύθερο.

Γιατί η τέχνη είναι πηγή έμπνευσης!!!

Πέλη Χατζηγιάννη