«BLIND SUN»:

Το «Blind Sun» της Τζόις Α. Νασαουάτι, είναι η μια απ΄τις δυο ελληνικές ταινίες που κέρδισαν το Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI), τόσο στο ελληνικό, όσο και στο διεθνές τμήμα, στην τελετή απονομής του 56ου Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης.

Μια ταινία για την μοναξιά του ανθρώπου, τους φόβους του, το απύθμενο χάος του, που αγγίζει τα όρια ψυχολογικού θρίλερ και επιστημονικής φαντασίας.

Καύσωνας. Λειψυδρία. Εκτυφλωτικό φως και σκιές. Φωτιά και στάχτες. Αισθήσεις και παραισθήσεις. Δίψα και ιδρώτας. Είναι μερικά μόνο, από τα συστατικά αυτής της ταινίας.

Κατακαλόκαιρο σε μια φουτουριστική Ελλάδα, απρόσωπη και σχεδόν εχθρική. Ο κόσμος μέσα απ΄τα μάτια του Ασράφ, ενός μοναχικού μετανάστη, χωρίς «ταυτότητα», που ήρθε στη χώρα για δουλειά, αναλαμβάνοντας τη φύλαξη της απομονωμένης βίλας, μιας οικογένειας γάλλων κατά τη διάρκεια των διακοπών τους.

Μέσα και έξω από τη βίλα χτίζεται σιγά σιγά ένας «κόσμος» εφιαλτικός και πυρακτωμένος, όπου το αίτιο και το αιτιατό, το αληθινό και η ψευδαίσθηση, οι εφιάλτες στον ύπνο του και η εφιαλτική του πραγματικότητα, όλα μπλέκονται μεταξύ τους και συγχέονται.

Ο ήρωας, εγκλωβισμένος στην μοναξιά του, καταδιώκεται απο τις φοβίες του, βλέπει παντού γύρω του τον κίνδυνο, το αποτέλεσμά του, το ίχνος του, αλλά δεν καταφέρνει ποτέ να τον φτάσει…

Είναι όλα αυτά που τρέμει μέσα του και γι’ αυτό ποτέ δεν τα φτάνει;

Είναι μήπως ο ίδιος του ο εαυτός, όλοι οι αόρατοι εχθροί που προσπαθεί να νικήσει;  ή είναι οι εχθρικές συμπεριφορές που δέχεται, που έχουν κάνει τον κόσμο του εφιαλτικό;

blindsun-5

Η Ελληνολιβανέζα σκηνοθέτιδα Τζόις Α. Nασαουάτι μετά τις 3 μικρού μήκους ταινίες της   («Η ομπρέλα» (2008), «Η δαγκωματιά» (2010), που βραβεύτηκε με το βραβείο καλύτερης μικρού μήκους ταινίας στο Φεστιβάλ του Ζεραρμέρ και «Η άδεια» (2013) ), σκηνοθετεί την πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία. Μια ταινία βιωματική, χωρίς πολλές κουβέντες που ιδρώνεις και διψάς κι εσύ μαζί με τον ήρωα. Ιδιαίτερα κάδρα, που δονούνται σαν να χτυπάει μέσα τους η καρδιά του ήρωα. Κι άλλα πάλι πιο υγρά, πιο ρευστά, πιο φωτεινά ή πιο θολά, σαν να τα βλέπουμε κι εμείς , μέσα απ’ τα μάτια του.

Η μουσική παίζει καθοριστικό ρόλο , συνοδεύοντας τέλεια την αγωνία, το μυστήριο, τον φόβο, τη μόνιμη παρουσία εσωτερικής έντασης.

Στον πρωταγωνιστικό ρόλο ο Παλαιστίνιος Ziad Bakri, που μοιάζει να είναι ο ιδανικός για να ενσαρκώσει μια τέτοια προσωπικότητα, ενώ σε χαρακτηριστικούς ρόλους εμφανίζονται ο Γιάννης Στάνκογλου, ο Γιώργος Γάλλος και η Μιμή Ντενίση.

Συγχαρητήρια και στον διευθυντή φωτογραφίας της, τον Γιώργο Αρβανίτη , υπεύθυνο για τον δεύτερο «πρωταγωνιστή», έναν ήλιο που καίει ασταμάτητα και δίνει σε όλα μια μοναδική διάσταση.

Κοινός παρανομαστής σ΄όλες τις ταινίες της μοιάζει να είναι ο κίνδυνος, ένας κίνδυνος αδιόρατος, που δεν φαίνεται απο πού πηγάζει. Ένα θέμα που απ΄ότι φαίνεται την ενδιαφέρει ιδιαίτερα:

«Δεν είναι κάτι που επέλεξα συνειδητά, αλλά κάτι που χτίστηκε σιγά σιγά. Μου αρέσει πολύ αυτό που ονομάζουμε «ανησυχητική παραδοξότητα». Πρόκειται για ένα ελαφρύ φαντασιακό που μπορεί να συμβεί στην καθημερινότητα όταν βλέπουμε γύρω μας σήματα που επαναλαμβάνονται, ή απρόσμενες καταστάσεις που μας μεταφέρουν σε ένα ξύπνιο όνειρο. Μας υπενθυμίζει ότι η πραγματικότητα δεν είναι απλή, κι ότι είναι ένα είδος ισορροπίας πάνω από το σκέτο χάος. Και σε μια ταινία, η αντίθεση αυτή γίνεται ακόμη πιο έντονη ανάμεσα σ’ αυτό που βλέπουμε : καθησυχαστικούς χώρους (ένας κήπος, μία κοσμική βραδιά, μια παραλία) και σ’ αυτό που κρύβεται από κάτω (η φτώχεια, ο πόλεμος, ο άλλος ο άγνωστος). Αυτή η κρυμμένη διάσταση μέσα στην πραγματικότητα προβάλλεται ενίοτε στον κινηματογράφο

Τζόις Α. Nασαουάτι

INFO:

Σκηνοθεσία – Σενάριο: Τζόις Α. Nασαουάτι

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Γιώργος Αρβανίτης

Μοντάζ: Sebastien Prangere

Ήχος: Ντίνος Κίττου, Frederic le Louet, Vincent Arnardi

Μουσική: Cedric

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: William Modros

Κοστούμια: Άγης Παναγιώτου

Μακιγιάζ: Γιάννης Παμούκης

Με τους: Ziad Bakri (Ashraf), Laurene Brun (Alice), Γιάννης Στάνκογλου (αστυνομικός), Γιώργος Γάλλος (παπάς), Μιμή Ντενίση (Κατερίνα)

Διάρκεια: 88 λεπτά

Έτος Παραγωγής: 2015