«SILENT»: «Ποια είναι η αληθινή σου φωνή;»

Η ταινία του Γιώργου Γκικαπέππα, που βραβεύτηκε από τη Διεθνή Ένωση Κριτικών (FIPRESCI) στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για το τμήμα του Διεθνούς Διαγωνιστικού, τέσσερα χρόνια μετά το βραβευμένο σκηνοθετικό ντεμπούτο του, με την «Πόλη των Παιδιών».

Τι σημαίνει η «σιωπή» σε μια κοινωνία που οχλαγωγεί και μιλάει ακατάπαυστα και που ο λόγος έχει ταυτιστεί με την ελευθερία;

Σε μια σύγχρονη «Βαβέλ» που, αν και όλοι μιλάμε την ίδια γλώσσα, κανείς δεν καταλαβαίνει κανέναν, μήπως τελικά η σιωπή κρύβει μια «φωνή» πιο αληθινή;

Η Διδώ, μια νεαρή σοπράνο, η δεύτερη κόρη μιας «διανοούμενης» οικογένειας, χάνει ξαφνικά τη φωνή της, πάνω στις τελικές εξετάσεις της, στην άρια. Στην προσπάθειά της να το αντιμετωπίσει, επιλέγει να μείνει μόνη της, μακριά απ’ όλους τους δικούς της και βρίσκει καταφύγιο στο παλιό πατρικό της. Αντιμέτωπη με την ίδια της τη σιωπή, αναζητάει την αλήθεια της και παλεύει για τη φωνή της, για τη δική της «ελεύθερη φωνή» .

Γιατί την έχασε όμως ; Τι πραγματικά της συνέβη; Μήπως αυτή η σιωπή είναι η δική της επανάσταση, η δική της ασυνείδητη «στάση» απέναντι σε λόγια χωρίς ουσία; Και οι δικοί της πως την αντιμετωπίζουν;

Κι όσο εκείνη προσπαθεί απεγνωσμένα να ξαναβρεί την φωνή της, εκείνοι εισβάλουν στον «κόσμο» της και της λένε «μίλα!». Απαιτούν να μάθουν τι συμβαίνει, αλλά κυρίως   ενδιαφέρονται να πάρουν μια απάντηση στο γιατί τους απορρίπτει, αμήχανοι μπροστά στη σιωπή της και μην αντέχοντας την ένταση στο βλέμμα της που ερμηνεύουν σαν απειλή, ένας ένας «φορτώνει» πάνω της, τις ενοχές του.

Μια ταινία δομημένη σε Κεφάλαια. Το «παζλ» μιας προσωπικότητας. Κομματάκι-κομματάκι, γνωρίζουμε όλα τα «πρόσωπα» απ’ τα οποία απαρτίζεται. Κάθε κομματάκι και μια συνάντηση, με το κάθε πρόσωπο χωριστά, ξεκινώντας αντίστροφα απ΄αυτό το οποίο γνώρισε τελευταία.

ΚΛΟΥΒΙ: Ο φίλος της: «Κάτσε και γράψε μου τώρα την αλήθεια! Κάτσε και γράψε!»

ΚΛΑΔΙ: Η δασκάλα της: «Νομίζεις ότι είσαι διαφορετική; Κάτι ιδιαίτερο; Η Κάλλας μήπως;»

ΑΥΓΑ: Η αδελφή της: «Νομίζεις ότι δεν είμαστε ικανοί να σε καταλάβουμε; Ποιος θα σου αρνιότανε να κάνεις, ό,τι διάολο ήθελες; Πότε σου αρνήθηκε κανείς τίποτα;»

ΦΤΕΡΑ: Οι γονείς της, που όσο κι αν περίμεναν, η πόρτα της παρέμενε ερμητικά κλειστή.

ΠΟΥΛΙΑ: Ο πατέρας της: «Ώρες ώρες σε ζηλεύω που δεν μπορείς να μιλήσεις. Λόγια, λόγια.. ποτάμια από λόγια, που μια μέρα θα μας πνίξουν, γιατί δεν έχουνε τίποτα να μας πούνε!»

ΔΕΝΤΡΟ: Η μάνα της. «Αν πάθει τίποτα ο πατέρας σου, εσύ θα φταις!»

ΠΕΤΑΓΜΑ: Όλοι μαζί…

Το «παζλ» μια προσωπικότητας!

Η «αποδόμησή» της, στα άτομα που κρύβει μέσα της και την επηρεάζουν.

Και ταυτόχρονα μια ιστορία που γεννιέται σε τίτλους, που παραλληλίζεται μ’ αυτή της Διδούς. Μια ιστορία που διηγείται την περιπέτεια ενός πουλιού προκειμένου να τραγουδήσει.

Τραγούδησε τελικά;

Και η ταινία μας αφήνει σιωπηλούς και προβληματισμένους κι εμάς και την ηρωίδα, να χαθούμε στις σκέψεις μας, κοιτώντας αυτή την αφίσα με το μπαταρισμένο πρόσωπο και την παραμάνα στο στόμα:

«Une jeunesse que l’avenir inquiète trop souvent» – «Μια νιότη, που το μέλλον την ανησυχεί πολύ συχνά».

pegasus_LARGE_t_1581_106585759

Ο σκηνοθέτης Γιώργος Γκικαπέππας μας μεταφέρει σε μια αισθητική sixties – seventies. Μια ταινία, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας είναι γυρισμένο σ΄ ένα άδειο σπίτι – η κάμερα ελεύθερη και τα μέσα λιτά. Τα κοντινά πλάνα, το φυσικό φως και οι σκιές δημιουργούν την κατάλληλη ατμόσφαιρα που θα μας κάνει να βιώσουμε με τρόπο μοναδικό όλα όσα συμβαίνουν εκεί μέσα, να αφουγκραστούμε την αγωνία και την εσωτερική ένταση, να αναστατωθούμε. Οι οπτικές γωνιές των λήψεων και τα πλάνα, αν και είναι σχεδόν συνέχεια περιορισμένα στον ίδιο χώρο, καθόλου δεν περιορίζονται… Ένας χώρος που είναι “άπειρος”, γιατί γεμίζει από την ζωή και όλους τους «κόσμους», που κρύβει μέσα της η πρωταγωνίστρια. Πλάνα μη αναμενόμενα μας δίνουν μια αίσθηση πιο ανθρώπινη και μας φέρνουν πιο κοντά στο συναίσθημα, στο πρόσωπο, στο βίωμα.

Η Κίκα Γεωργίου, στον πρωταγωνιστικό ρόλο της Διδούς, δεν είναι τυχαία η «μούσα» του σκηνοθέτη. Σιωπή…Δεν υπάρχουν λόγια, ήταν καταπληκτική! Κουβαλώντας, «ασήκωτη» ένταση, θυμό , θλίψη, πόνο, άρνηση ,σηκώνοντας όλο το βάρος των ενοχών που ρίχνουν πάνω της οι δικοί της, παλεύει για τα όνειρά της και επαναστατεί στη σιωπή της. Μια σιωπή τόσο εκφραστική και ένα βλέμμα που μιλάει πιο δυνατά από οποιαδήποτε γλώσσα.

Δύσκολοι και απαιτητικοί οι ρόλοι και για τους υπόλοιπους ηθοποιούς, που έπρεπε να αλληλεπιδράσουν με τη σιωπή της, να μαντεύουν, να εμπλέκονται συναισθηματικά, να επικοινωνούν σε ένα μοντέλο σιωπής και λόγου και ανταπεξήλθαν όλοι εντυπωσιακά.

Από την κουβέντα που ακολούθησε:

_DSC1879

Θα ήθελα να μεταφέρω συνοπτικά δυο λόγια από τους συντελεστές που μίλησαν, αυτά που εγώ κράτησα σαν νόημα.                                                      

Ο Σκηνοθέτης Γιώργος Γκικαπέππας, το κίνητρο και οι προβληματισμοί του:

«Τον Μάη του ΄68 τέθηκε ως ζήτημα η ελευθερία του λόγου. Το «μίλα» υπήρξε το ξέσπασμα του να βγει η δική μας φωνή! Πέρασαν τα χρόνια και μιλάς οπουδήποτε, οποτεδήποτε και για οτιδήποτε. Αφού μπορείς και μιλάς παντού και όπως θες, είσαι ελεύθερος. Έτσι δεν λέει η εποχή μας; Είναι όμως αληθινά ελεύθερη αυτή η εποχή; Είμαστε ελεύθεροι; Αν ναι, τότε γιατί δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε;

Η ηρωίδα σωπαίνει, αλλά αντιστέκεται, δηλαδή δρα. Και δε νομίζω ότι σήμερα έχουμε ανάγκη να «σωπάσουμε», αλλά να βρούμε τη γλώσσα για να αντισταθούμε.»

Η Κίκα Γεωργίου (Διδώ) και η εγγύτητα με το ρόλο της:

«Θυμάμαι ότι φοβήθηκα πάρα πολύ. Για να είμαι ειλικρινής νομίζω, ότι κι εγώ σαν άνθρωπος έχω μια δυσκολία στην έκφραση αυτή καθαυτή, οπότε είχα και μια έγνοια παραπάνω να την υποστηρίξω, την πονούσα την Διδώ.»

Ο Μάνος Βακούσης (Πατέρας) και η γνώμη του:

« Έχω την αίσθηση, ότι η ταινία αν έχει κάτι πολύ σπουδαίο να πει, είναι ότι, εάν ο άνθρωπος δεν μείνει με τον εαυτό του, δεν μπορεί να συναντηθεί με κανέναν, ούτε με επαναστάσεις, ούτε με τίποτα…»

«Εγώ προσωπικά βρίσκω την ταινία συναρπαστική, γιατί δείχνει ότι πρέπει να νιώσουμε μέσα μας, να μην φοβηθούμε να εκφράσουμε την βαθύτερη σκέψη για τον εαυτό μας».

INFO:

Προβλήθηκε αποκλειστικά στον ΔΑΝΑΟ ( Λ. Κηφισίας 109 / ΜΕΤΡΟ Πανόρμου) τη Μ. Δευτέρα 25/04 και τη Δευτέρα 02/05.

Διάρκεια: 102′

Ηθοποιοί: ΚΙΚΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Διδώ (Βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενης ηθοποιού στις Νύχτες Πρεμιέρας για την ταινία Η Πόλη των Παιδιών)

ΑΝΕΖΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ Ιωάννα (μητέρα της)

ΜΑΝΟΣ ΒΑΚΟΥΣΗΣ Σπύρος (πατέρας)

ΗΛΕΚΤΡΑ ΝΙΚΟΛΟΥΖΟΥ Αγγελική (αδελφή της)

ΟΜΗΡΟΣ ΠΟΥΛΑΚΗΣ Μάνος (φίλος της)

ΙΩΑΝΝΑ ΜΑΥΡΕΑ Anna (δασκάλα της)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΙΟΒΑΣ (ψυχίατρος)

ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΕΡΙΚΟΠΟΥΛΟΣ (φωνίατρος)

Δ/νση Φωτογραφίας: ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΈΛΛΗΝΑ

Casting: ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΡΙΝΗ, ΑΚΗΣ ΓΟΥΡΖΟΥΛΙΔΗΣ

Μοντάζ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΚΙΚΑΠΕΠΠΑΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

Σκηνογραφική επιμέλεια: ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

Κοστούμια: ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΑΠΟΥΛΙΟΥ

Ήχος: ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΟΥΠΗΣ

Μουσική: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΡΙΤΖΑΛΑΣ

Μακιγιάζ: ΣΤΕΛΛΑ ΚΑΡΑΠΟΥΛΙΟΥ

Βοηθ. Σκηνοθέτη: ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ

Παραγωγή: ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΚΙΚΑΠΕΠΠΑΣ, FILM SOCIETY

Σενάριο, Σκηνοθεσία: ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΚΙΚΑΠΕΠΠΑΣ