Από τη Ντίμη Θεοδωράκη

Η Εύη Σούλη ανήκει στο νέο αίμα των χορογράφων σύγχρονου χορού και με αφορμή την δεύτερη δουλειά της «Beyond Collapse», την οποία μάλιστα ντύνει η πρωτότυπη μουσική του Παύλου Παυλίδη, τη συναντήσαμε πριν από την τρίτη και τελευταία παράστασή της στο Σύγχρονο Θέατρο, όπου μας είπε…

«Χορεύω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου… θυμάμαι πως ακόμα παιδί, δέκα χρονών,   αντί να λέω ότι θέλω να γίνω μπαλαρίνα, έλεγα ότι θέλω να γίνω χορογράφος, έτσι χωρίς να ξέρω τι σημαίνει ακριβώς. Μεγάλωσα στη Ζάκυνθο και στα δεκαοχτώ έφυγα για να σπουδάσω χορό.»

Χορεύτρια ή χορογράφος;

«Χορογράφος ξεκάθαρα! Για μένα είναι πιο ελεύθερο και πιο δημιουργικό. Έχω υπάρξει χορεύτρια, είμαι δασκάλα κλασικού και σύγχρονου χορού, αλλά διάλεξα να μην είμαι πλέον εκτελεστικό όργανο.  Όχι πως δεν είναι δημιουργικό το να χορεύεις, ο ερμηνευτής είναι το πιο σημαντικό κομμάτι μιας παράστασης , την ανεβάζει ή την κατεβάζει, αν ο χορευτής δεν είναι εκατό τοις εκατό εκεί, ο χορογράφος περισσεύει.

Δεν μου λείπει το να μην χορεύω, γιατί απολαμβάνω το ωραίο αποτέλεσμα, όταν ολοκληρώνεται μια χορογραφία από τους χορευτές. Ίσως να σκεφτόμουν κάποια στιγμή να χορέψω ένα εικοσάλεπτο σε μια δική μου χορογραφία, αλλά το να υπηρετήσω ως χορεύτρια κάποιον άλλο ή να μπω σε μια μεγάλη παραγωγή, όπως είναι η τωρινή, και να έχω τριπλό ρόλο (χορεύτρια, χορογράφος, παραγωγός) το θεωρώ αδιανόητο.

Πρώτα συλλαμβάνεις το θέμα και μετά ετοιμάζεις τη χορογραφία;

«Δεν ξεκινάω με το κινητικό κομμάτι και η αλήθεια είναι, ότι μετά και το Beyond Collapse όλο και απομακρύνομαι από το καθαρά κινητικό μέρος, σιγά σιγά η χορογραφία μου θα αρχίσει να γίνεται πιο αφαιρετική και πολύ πιο εικαστική. Απομακρύνομαι από την κλασική έννοια του χορού, η οπτική μου συνορεύει με το χοροθέατρο. Πρώτα έρχεται το θέμα, γίνεται εικόνες, ακολουθεί μια έρευνα με αναφορές στο κομμάτι αισθητικής εστιάζοντας κυρίως σε φωτογραφίες και στη συνέχεια δίνω ζωή στις εικόνες που έχω στο μυαλό μου.»

Έχει στερήσεις ένας χορευτής σύγχρονου χορού;

«Σίγουρα πρέπει να γυμνάζεται, αλλά όχι υπερβολικά, να μην ξενυχτάει την προηγούμενη μιας παράστασης επίσης, όμως δεν έχει τους περιορισμούς που έχουμε στο μυαλό μας για τις μπαλαρίνες του κλασικού χορού. Ίσα ίσα στο σύγχρονο χορό, όλα αυτά τα ταμπού του κλασικού χορού, τα στερεότυπα των σωματικών κιλών έχουν καταρριφθεί. Δεν χρειάζεται να είναι όλοι συλφίδες για να έχουν βήμα στο σύγχρονο χορό. Το βασικό είναι να υπάρχει υγεία και να μην «τρελαίνονται» οι χορευτές με την εικόνα τους.»

Ο χορός, που είναι μια τέχνη λιγότερο διαδεδομένη στο ευρύ κοινό σε σχέση με το θέατρο, πιστεύεις ότι μπορεί να αγγίξει και το μη μυημένο κοινό ή χρειάζεται μια κάποια εκπαίδευση;

«Ο σύγχρονος χορός είναι ένα πολύ ανοιχτό πεδίο, έχει πολλές μορφές. Όπως και το θέατρο υπάρχει μεγάλη γκάμα για όλα τα γούστα, μπορείς να δεις κάτι πιο κλασικό, πιο κινητικό και να σε εντυπωσιάσει η τεχνική μέχρι παραστάσεις πιο μίνιμαλ, πιο αφαιρετικές που έχουν στόχο να ιντριγκάρουν το συναίσθημα, είναι ένας καινούριος κόσμος! Εννοείται ότι χρειάζεται εξερεύνηση και παιδεία το κοινό. Πάντως οι Έλληνες αγαπάνε το χορό, χορεύουν, έχουν τον ρυθμό μέσα τους, στην Ελλάδα υπάρχουν πολλές σχολές χορού και είναι γεμάτες. Για παράδειγμα και οι πέντε χορευτές της παράστασης όπως κι εγώ είμαστε παράλληλα και δάσκαλοι χορού. Επομένως έχουμε επαφή με το κομμάτι της εκπαίδευσης, με κόσμο που έρχεται να μάθει χορό, ο οποίος θα πάει μετά να δει παραστάσεις και κάπως έτσι χτίζεται κι ένα κοινό.»

Ο χορός στην Ελλάδα του σήμερα: Λίγες οι επιχορηγήσεις, μικρότερες οι παραγωγές… 

«Ισχύει αυτό! Τη δεκαετία του 1990 ο χορός είχε μια μεγάλη άνθηση. Στα τέλη του ’80 – αρχές ‘90 πολλοί καλλιτέχνες έφυγαν στο εξωτερικό και γύρισαν στην Ελλάδα φέρνοντας νέες τεχνικές. Με το Θάνο Μικρούτσικο τότε στο Υπουργείο Πολιτισμού δόθηκαν οι περισσότερες επιχορηγήσεις σε ομάδες που διακρίθηκαν όπως του Δημήτρη Παπαϊωάνου, του Κωνσταντίνου Ρήγου, του Κωνσταντίνου Μίχου, των Sinequanon.

Παρόλες τις δυσκολίες σήμερα υπάρχει νέο αίμα χορευτών και χορογράφων, ηλικίας 20-30 ετών, που είναι ιδιαίτερα ενεργοί. Έχουμε το Arc Festival, έχουμε το ΜΕΤΑ, μια πλατφόρμα σύγχρονου χορού και μια σύμπραξη τεχνών, το Φεστιβάλ Καλαμάτας, οπότε δείχνουμε δείγμα γραφής.

Φεστιβάλ Αθηνών: παύση του Γιώργου Λούκου – Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας: παραίτηση Βίκυς Μαραγκοπούλου

«Κατά την θητεία και του Γιώργου Λούκου στο Φεστιβάλ Αθηνών και της Βίκυς Μαραγκοπούλου στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας είδαμε καταπληκτικές δουλειές σύγχρονου χορού και με αυτές τις επιλογές που κάνανε, εκπαίδευσαν και το ελληνικό κοινό. Ειδικά στην περίπτωση του Λούκου, το ότι «τον παύω» χωρίς εξήγηση τελευταία στιγμή, και φέρνω έναν άνθρωπο σαν τον Γιαν Φαμπρ, ο οποίος δεν έχει γνώση του όλου θέματος, είναι περίεργο και εντελώς σπασμωδικό. Τώρα όλοι ευχόμαστε στον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο να κάνει το καλύτερο δυνατό. Όσον αφορά στην παραίτηση της Βίκυς Μαραγκοπούλου είναι επίσης λυπηρό το γεγονός κι ελπίζω να βρεθεί κάποιος εξίσου αντάξιός της να αναλάβει.

Θα πρέπει όμως να αναφέρουμε ότι υπάρχει μια κινητικότητα και στην Περιφέρεια. Διοργανώνονται μικρότερα φεστιβάλ με πιο περιορισμένο κοινό, αλλά διατηρείται μια  κατάσταση. Νησιά όπως η Κρήτη στα Χανιά, η Ζάκυνθος που ξεκινάει φέτος ένα φεστιβάλ, η Κέρκυρα, που είναι οι αδερφές Ράντου, η Σύρος,  μέρη όπου οι ντόπιοι εθελοντικά ανοίγουν τα σπίτια τους για να μείνουν οι καλλιτέχνες που έρχονται για το φεστιβάλ.»

Αντώνης Φωνιαδάκης : ο νέος διευθυντής μπαλέτου της Λυρικής Σκηνής

«Ένας άνθρωπος με έντονη γραφή! Χαίρομαι πολύ που ανέλαβε για να γίνει κάτι πιο σύγχρονο, μας αξίζει να έχουμε μια Λυρική ενός άλλου επιπέδου.»

Δημήτρης Παπαϊωάννου, προτεινόμενος φέτος για 6 ΕΜΜΥ:

«Μεγάλη αγάπη! Η κοινότητα του σύγχρονου χορού του οφείλει πολλά, μας έχει εκπαιδεύσει!»

Στην παράστασή σου «Beyond Collapse» μιλάς για ουτοπίες: πώς «παντρεύονται» αυτές οι δύο έννοιες;

«Η ουτοπία έχει θετικό μήνυμα, παρόλο που αυτό το U μπροστά σε προδιαθέτει για ένα τόπο που δεν υπάρχει. Μόνο και μόνο η ιδέα, ότι πας να βρεις έναν ιδανικό κόσμο, ανατροφοδοτεί το παρόν και σε ενεργοποιεί να φτιάξεις κάτι καλύτερο.»

Θα μπορούσες να ζήσεις χωρίς τον χορό;

«Χωρίς χορό ίσως να μπορούσα να ζήσω…χωρίς τέχνη δεν θα μπορούσα να ζήσω! Όποιος δει την παράσταση θα καταλάβει τι εννοώ. Όλες οι τέχνες εμπλέκονται μεταξύ τους.  Έχω επίσης μεγάλη αγάπη στο ενδυματολογικό κομμάτι. Ακόμα και όταν κουράζομαι πολύ από μια δουλειά ήδη σκέφτομαι την επόμενη, δεν κάνω εκπτώσεις. Όταν μπαίνεις στο χορό χορεύεις!»

Τί θα έλεγες σε κάποιον που ξεκινάει τώρα με όνειρα να γίνει χορευτής, να το κάνει;

«Να το κάνει! Όλοι περνάμε δύσκολα, αλλά θα βρούμε τρόπους να βιοποριστούμε και θα παλέψουμε, γιατί αξίζει. Αν δεν το κάνει τελικά, σημαίνει ότι δεν ήταν πραγματική του ανάγκη!»

 

http://sixronotheatro.gr/