Χειμώνας..άνοιξη…φθινόπωρο…ή καλοκαίρι…

Όχι..δεν αναφέρομαι σ΄αυτές τις εποχές..

Διαδρομές…καθημερινές διαδρομές..διαφορετικές..ή ίδιες…

οι δικές μου «διαδρομές» σ αυτές τις διαδρομές,

οι δικές μου προσωπικές «στάσεις»..

οι ίσως τυχαίες, ή όχι και τόσο τυχαίες…

…σ’αυτό το τελευταίο φύλλο, ή σε εκείνο το μισοτελειωμένο μπλε μολύβι που έγραφε στον δρόμο την ιστορία του, όταν όλοι το πατούσαν…

Είναι οι εποχές μας..

Είναι οι “εποχές” μέσα μας…αυτές που μας οδηγούν τελικά σε αυτά που βλέπουμε και συνειδητοποιούμε και παρατηρούμε…και βιώνουμε…και είμαστε τελικά…

Φωτογραφίζω γιατί απ’όταν άρχισα να κυκλοφορώ με μια μηχανή στο χέρι, άλλαξε ο τρόπος μου να «βλέπω», να φαντάζομαι, να χάνομαι…ένιωσα να συμμετέχω και ‘γω στο άπειρο..να μου αποκαλύπτονται λεπτομέρειες, που μέχρι πριν μάλλον προσπερνούσα..να πλησιάζω σ’αυτά που με αγγίζουν και να τους αφιερώνω χρόνο και να γίνομαι ένα μ’αυτά, να γίνομαι ένα με το δικό τους επιπέδο, να μπαίνω στην δική τους διάσταση..

Εμαθα πως ακόμα και ο ίδιος δρομος, δεν ειναι ποτέ ίδιος και οτι η ομορφιά μπορεί να υπάρχει παντού γύρω μας…

Φωτογραφίζω, γιατί πλέον για μένα, είναι τρόπος ζωης…είναι συντροφιά, είναι υπενθύμιση..υπενθύμιση να τα βλέπουμε κι έτσι, αλλά να τα βλέπουμε κι αλλιώς…υπενθύμιση, να μην βιαζόμαστε,γιατί όλα τα ωραία συνήθως συμβαίνουν στην διαδρομή, όταν ακριβώς εμείς δεν έχουμε χρόνο γι΄αυτά..

Είναι ένας τρόπος έκφρασης, δίχως λόγια, δίχως εξηγήσεις…είναι ενα συναίσθημα, μια στιγμή, μια σκέψη, ένα ποίημα, μια ανάμνηση, ένα άρωμα, μια αίσθηση ή ένα μπέρδεμα αισθήσεων που γίνονται εικόνα…