[φωτογραφίες: Αντωνία Κοσμίδη]

 

Γιατί πάντα οι άνθρωποι, είναι τα στολίδια μιας πόλης.

Είναι ο καθρέφτης της, αλλά και το ίδιο το καθρέφτισμα…

Piazza Maggiore.

Μια πλατεία…πόσες ζωές διαφορετικές!!

Κι εγώ κάπου στο κέντρο να παρατηρώ γύρω μου, ένας εναλλακτικός τρόπος να γνωρίσεις την πόλη.Ήταν απογευματάκι κι ο ήλιος, όπως έπεφτε πλαγιαστά, «φώτιζε» τόπους τόπους, ανθρώπινες ιστορίες. Μικρές στιγμούλες που κάτι έχουν να «διηγηθούν»…

Παρεούλες που πίνουν μπύρες και φλυαρούν, οικογένειες που παίζουν με τα παιδιά τους, ζευγαράκια που απολαμβάνουν το ηλιοβασίλεμα, άλλοι που διαβάζουν ή ακούνε μουσική κι άλλοι που δεν κάνουν τίποτα το συγκεκριμένο. Μικροί, μεγάλοι, μαζί και μόνοι, αυτή η πλατεία όλους τους χωράει! Κι όλοι μοιάζουν ανέμελοι. Κι όλοι κάθονται χάμω, μοιάζουν παιδιά σε ένα «διάλειμμα» λίγο πιο αφηρημένο.

Μαγαζιά, trattories, καφετέριες, γεμάτα. Ποδήλατα, πλανόδιοι μουσικοί και ό,τι άλλο περιμένεις ή δεν περιμένεις να συναντήσεις…

Σε μια πόλη, που κινείται στο δικό της «ρυθμό».

Σε μια πόλη, που ξυπνάει μέσα σου άλλες «έποχες «…

Εποχές που υπήρχε σεβασμός, σεβασμός στο όμορφο γύρω σου, στους ανθρώπους, στο περιβάλλον, στον εαυτό σου.