Από τη Ντίμη Θεοδωράκη

Τον συνάντησα επί σκηνής το 2005 με την πρώτη παράσταση της ομάδας Abovo, το «Εκεί, εκεί στην Κόλαση», ένα εμπνευσμένο κείμενο και μια παράσταση που έμελε να σημειώσει μεγάλη επιτυχία. Tον συναντώ και φέτος στο καμαρίνι του Θεάτρου του Νέου Κόσμου μετά την εξαίρετη παράσταση «Το Δάνειο», έργο του Τζόρντι Γκαλθεράν σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.

Με τον Γιάννη Σαρακατσάνη γνωριζόμαστε από παλιά, κι εκτός σκηνής, κι αυτό που χαίρομαι να βλέπω με την πάροδο των χρόνων είναι, ότι δεν επαναπαύεται στις προηγούμενες επιτυχίες του, παραμένει πνεύμα ανήσυχο και δημιουργικό. Ιδρυτικό μέλος των Abovo και του Bob Theatre Festival, το οποίο χρόνο με το χρόνο γίνεται ακόμα πιο δυνατό, υπηρετεί πιστά την τέχνη του ηθοποιού και το σημαντικότερο; Δεν την αλλάζει με τίποτα!

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να είσαι ηθοποιός – σκηνοθέτης στις μέρες μας;

Είναι και εύκολο και δύσκολο! Διανύουμε μια πολύ ιδιαίτερη περίοδο για τους ηθοποιούς. Η θεατρική παραγωγή είναι πιο μεγάλη από ποτέ, με 1500 παραστάσεις το χρόνο, αλλά χωρίς τους αντίστοιχους θεατές και, φυσικά, χωρίς τις αντίστοιχες απολαβές. Έτσι, είναι πιο εύκολο από ποτέ να βρεθείς σε κάποια σκηνή, αλλά πιο δύσκολο από ποτέ να ζήσεις από το επάγγελμα.

Θα άλλαζες επάγγελμα;

Λίγοι είμαστε πλέον μόνο ηθοποιοί. Προσωπικά, λόγω όρεξης ή ανάγκης έχω παίξει, έχω γράψει κείμενα, έχω γράψει μουσική, έχω φτιάξει site, έχω σκηνοθετήσει, έχω μοντάρει, έχω διδάξει και έχω συνδιοργανώσει και ένα φεστιβάλ. Ο κοινός παρονομαστής όλων αυτών είναι η μεταφορά και η επικοινωνία ενός σημαντικού μηνύματος, τα υπόλοιπα είναι απλώς μέσα. Αυτό με ενδιαφέρει λοιπόν εμένα, η μεταφορά ενός σημαντικού μηνύματος, και αυτό δεν θα το άλλαζα.

Έχει αλλάξει η οπτική σου στα πράγματα  όσον αφορά στην Τέχνη,  προ και μετά κρίσης;

Πάντα πίστευα πως η τέχνη έχει τη δύναμη να αλλάξει τους ανθρώπους, να τους ταρακουνήσει, να τους ξυπνήσει και να τους κινητοποιήσει προς ένα καλύτερο κόσμο. Μετά από έξι χρόνια κρίσης όμως, και μη βλέποντας τους ανθρώπους να ξυπνάνε και πολύ, αρχίζω να αμφιβάλω. Ίσως η τέχνη να μην είναι και τόσο δυνατή, όσο νόμιζα.

Τι είναι αυτό που σε τροφοδοτεί καθημερινά;

Το νόημα και η αλήθεια. Είναι λίγο αόριστο αυτό έτσι όπως το λέω, το ξέρω. Σπούδασα μαθηματικά και έτσι αγάπησα τις επιστήμες από μικρός. Ο οδηγός εκεί λοιπόν, στις επιστήμες, είναι η αλήθεια. Αναζητάς την αλήθεια και δεν φοβάσαι μήπως η αποκάλυψή της ανατρέψει αυτά που πιστεύεις. Γιατί η αλήθεια θα έρθει και θα δώσει νέο και μεγαλύτερο νόημα στα πράγματα. Αυτό με τροφοδοτεί λοιπόν. Όσο και να απογοητεύομαι, όταν ανακαλύπτω μια νέα αλήθεια, ένα νέο νόημα, θέλω να το επικοινωνήσω!

Τι κρατάς και τι πετάς από την μέχρι τώρα επαγγελματική σου ζωή;

Δε νομίζω πως πετάω τίποτα. Όλα χρήσιμα είναι. Τα καλά προφανώς τα κρατάω για τη χαρά που μου έδωσαν, αλλά από την άλλη, και τα κακά ήταν απαραίτητα. Στη σχολή μου έμαθαν πως η αποτυχία είναι κομμάτι της διαδικασίας. Δεν πρέπει να την βλέπουμε όμως ως κάτι κακό, αλλά ως μια φάση δοκιμής και απόρριψης στο δρόμο για το τελικό αποτέλεσμα.

Για ποιο πράγμα είσαι σίγουρος;

Ό, τι και να γίνει, όσο και να βαθύνει η κρίση, όσο και αν αποκτηνωθούμε από αυτήν, θα είμαι πάντα σίγουρος ότι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή είναι η αγάπη.

Τι θα  θυμάσαι για πάντα;

Μια παράσταση είναι, όπως λέμε εμείς οι ηθοποιοί (για να ψαρώνουμε εσάς τους θεατές) ένας ζωντανός οργανισμός. Αυτό σημαίνει, ότι δεν είναι η ίδια κάθε μέρα. Δεν έχει και τεράστιες διαφορές για έναν θεατή, αλλά για εμάς που παίζουμε είναι η μέρα με τη νύχτα. Υπάρχουν βραδιές που η παράσταση λειτουργεί και όλα γίνονται σωστά και υπάρχουν μέρες που όλα μοιάζουν λάθος και υποφέρεις. Υπάρχουν όμως και μερικές βραδιές, το πολύ μια φορά στη σεζόν, που όλα είναι τέλεια! Που κοινό και ηθοποιοί συντονίζονται απόλυτα και το θέατρο μοιάζει να πετάει. Αυτές οι λίγες βραδιές λοιπόν εντυπώνονται τόσο βαθιά, που τις θυμάσαι για πάντα.

 

Τι σημαίνει για σένα το Bob Theatre Festival;

Το Bob Theatre Festival είναι μια γιορτή, ένα πάρτυ. Εδώ και 9 χρόνια, οι ηθοποιοί και οι ομάδες που έχουν περάσει από το φεστιβάλ, έχουν γίνει πλέον μια οικογένεια. Κάθε Μάιο λοιπόν, αυτή η οικογένεια γιορτάζει και εμείς είμαστε οι οικοδεσπότες! Έχει πολύ δουλειά, πολύ προετοιμασία αλλά μας αρέσει!

Η ομάδα Abovo κλείνει ήδη 11 χρόνια πορείας με παραστάσεις, συγγραφή θεατρικών έργων και τη δημιουργία – συντονισμό του Bob Theatre Festival. Εκτός από τα πρώτα ιδρυτικά μέλη της ομάδας, όπως η Βάσω Καβαλλιεράτου, την οποία σκηνοθέτησες πρόσφατα στο έργο «72 Ώρες», πόσο ανοιχτή είναι η σύνθεσή της, με ποιες αφορμές και πόσο συχνά εμπλουτίζεται; Ο πυρήνας παραμένει σταθερός, οι δυναμικές αλλάζουν;

Το καλό της σταθερής ομάδας είναι ότι υπάρχει σύμπνοια και εμπιστοσύνη. Το κακό όμως είναι ότι συνηθίζουμε μεταξύ μας και αρχίζουμε και μοιάζουμε. Έτσι, σχεδόν κάθε χρόνο, επιλέγαμε να πάρουμε και κάποιο νέο μέλος ή κάποιο νέο συνεργάτη, ώστε να μας φέρει φρέσκια έμπνευση και να μας ανανεώσει.

Στο Bob Theatre Festival φέτος όμως κάναμε τη μεγαλύτερη αλλαγή σύνθεσης που έχουμε κάνει ποτέ και αποφασίσαμε να συνεργαστούμε με την ομάδα 4Frontal. Και δεν μιλάμε για έναν δύο συνεργάτες, αλλά για μια ομάδα με περισσότερα από δέκα μέλη. Το αποτέλεσμα ήταν υπέροχο! Η όρεξη, η έμπνευση και η γενναιοδωρία των 4Frontal αναβάθμισε το φεστιβάλ μας και το έκανε να ξαναγεννηθεί.

Νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου ο σκηνοθέτης Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος – σκηνοθέτης της παράστασης «Το Δάνειο», όπου συμπρωταγωνίστησες φέτος με τον Μιχάλη Οικονόμου. Πώς είναι η συνεργασία μαζί του; Είναι ο κατάλληλος άνθρωπος να «σώσει» το Φεστιβάλ στο παρά πέντε λόγω περιορισμένου χρόνου;

Πιστεύω πως ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος είναι ιδανικός γι’ αυτήν την θέση. Στη συνεργασία μου μαζί του διαπίστωσα, ότι διαθέτει (μεταξύ άλλων φυσικά) μια τρομερή ικανότητα στο να επιλέγει συνεργάτες. «Το Δάνειο», που είναι αντικειμενικά πλέον, μια επιτυχημένη παράσταση, οφείλει την επιτυχία της ακριβώς σε αυτήν την ικανότητα του Βαγγέλη.

Το Σεπτέμβριο ο Βαγγέλης, ενώ ήμασταν σε πρόβες για την παράσταση «Το Δάνειο», σκηνοθετούσε παράλληλα και τον «Γαλιλαίο» στο Εθνικό. Ο χρόνος δεν είχε αρχίσει ακόμα να πιέζει, αλλά ο Βαγγέλης διέγνωσε ότι σύντομα θα είχαμε πρόβλημα και, πριν καταλάβουμε τι συνέβη, έφερε τον Παντελή Δεντάκη και αναλάβανε πλέον, από κοινού, τη σκηνοθεσία. Δεν ξέρω άλλον σκηνοθέτη τόσο γενναιόδωρο και μη συμπλεγματικό που να έχει κάνει τόσο άμεσα, τέτοια κίνηση.

Θεωρώ λοιπόν ότι αυτή η ακομπλεξάριστη προσέγγιση του Βαγγέλη, σε συνδυασμό με την ικανότητά του να επιλέγει καλούς συνεργάτες, είναι εγγύηση για το Φεστιβάλ.

Ποια ιστορία σου θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας;

Σπούδασα μαθηματικά. Δεν τελείωσα το πανεπιστήμιο, γιατί έμπλεξα με το θέατρο και έτσι χρωστάω εννιά μαθήματα για πτυχίο. Το 2002 όμως, και ενώ είχα ήδη μπλέξει και ετοιμαζόμουν να φύγω για Αγγλία για να σπουδάσω σωματικό θέατρο, μου έγινε μια πρόταση που μπορεί να άλλαζε τα πάντα.

Μου πρότειναν να εργαστώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Για δύο χρόνια θα είχα μια πολύ καλή θέση με πάρα πολύ καλό μισθό και σημαντικές δυνατότητες, μετά, για εξέλιξη – δεν ξέραμε ότι θα έρθει η κρίση ακόμα… Το αντικείμενο βέβαια δεν ήταν καθόλου θεατρικό, αλλά η πρόταση ήταν τουλάχιστον δελεαστική.

Δεν είναι και πολύ δραματική η ιστορία μου. Δε μπορώ να πω, πως μπήκα και σε κάποιο τρομερό δίλημμα. Ήθελα τόσο πολύ να ασχοληθώ με το θέατρο που δεν μου κόστισε απολύτως τίποτα η απόρριψη αυτής της πρότασης. Νομίζω μάλιστα πως το σκέφτηκα για μια μέρα μόνο, έτσι για να πω ότι το σκέφτηκα λιγάκι.

Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας μου είναι μάλλον, ότι τα διλήμματα τα κάνουμε εμείς. Αν κοιτάξουμε πίσω τη ζωή μας, είναι γεμάτη με τέτοιες αποφάσεις. Άλλες φορές επιλέγουμε να αποφασίσουμε γρήγορα και άλλες επιλέγουμε να κολλήσουμε εκεί για πάντα.

Infos:

http://www.abovo.gr/AbOvo/AbOvo_-_Home.html

https://www.facebook.com/BobTheatreFestival/

www.youtube.com/watch?v=FDc0cyVIUcU