“Ο Αστακός”, Γιώργος Λάνθιμος

The_Lobster

Είδαμε…

Τον «Αστακό» του Γιώργου Λάνθιμου. Μετά τον «Κυνόδοντα» και τις «Άλπεις», ο αναγνωρισμένος πλέον από την κριτική και το κοινό σκηνοθέτης, δημιουργεί την πρώτη του ξενόγλωσση ταινία. Ένα δυνατό καστ ηθοποιών, Κόλιν Φάρελ, Ρέιτσελ Βάις, Λέα Σεϊντού, Αγγελική Παπούλια, συμμετέχει στη διάρκειας 118 λεπτών ταινία, υπό την αντισυμβατική χρήση των ήχων των Στραβίνσκι, Νικ Κέιβ, Αττίκ και Σοστακόβιτς.

Με κεντρικό άξονα τον κοινωνικό κομφορμισμό, οι ήρωες επαναστατούν σε ένα κόσμο τόσο σουρεαλιστικό όσο και απόλυτα οικείο. Μία κοινωνία, που υποχρεώνει όποιον ζει μόνο να μεταφέρεται σε ένα ξενοδοχείο για 45 ημέρες, ώστε να βρει σύντροφο ή, αν δεν τα καταφέρει, να μετατραπεί σε κάποιο ζώο της επιλογής του, αποτελεί το σκηνικό της αφήγησης. Έξω από το ξενοδοχείο, ένα δάσος για τους «ασυμβίβαστους». Με τους δικούς του κανόνες. Με τα δικά του μυστικά.

Σε μία «ρομαντική κομεντί», απομακρυσμένη από τα συνηθισμένα πρότυπα, όπου διατηρούνται οι λανθιμικές οπτικές, ο σκηνοθέτης καταφέρνει να συγκινήσει και να προβληματίσει, αναζητώντας «τι είναι αυτό που το λένε αγάπη». Ευφυής, συγκλονιστική και προσιτή για ένα, ευρύτερο από το αναμενόμενο, κοινό.

 

Συντελεστές ταινίας:

Σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος
Σενάριο: Ευθύμης Φιλίππου, Γιώργος Λάνθιμος
Μοντάζ: Γιώργος Μαυροψαρίδης
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Θύμιος Μπακατάκης
Παραγωγή: Γιώργος Λάνθιμος, Ed Guiney, Lee Magiday, Ceci Dembsey / Element Pictures, Limp Films
Εκτέλεση Παραγωγής: Andrew Lowe, Tessa Ross, Sam Lavender
Συμπαραγωγοί: Χρήστος Β. Κωνσταντακόπουλος, Leotine Petit, Carole Scotta, Joost de Vries, Derk-Jan Warrink / Faliro House Productions, Haut et Court, Lemming Film
Πρωταγωνιστούν: Κόλιν Φάρελ, Ρέιτσελ Βάις, Μπεν Γουίσο, Αγγελική Παπούλια, Λέα Σειντού, Ολίβια Κόουλμαν, Αριαν Λαμπέντ, Τζον Σι Ράιλι, Τζέσικα Μπάρντεν, Άσλει Τζένσεν, Μάικλ Σμάιλι

Δήμητρα Γιαβή

“Ουζερί Τσιτσάνης”, Μανούσος Μανουσάκης

Ouzeri-Tsitsanis

 

Ο Μανούσος Μανουσάκης επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη μετά από πολλά χρόνια μεταφέροντας το βιβλίο του Σκαμπαρδώνη για τη Θεσσαλονίκη του ’42. Το 1942 στη Θεσσαλονίκη, οι γερμανικές αρχές ξεκινούν το σχέδιο εκκαθάρισης των Εβραίων της πόλης έχοντας τη βοήθεια των ντόπιων δοσίλογων. Ο Γιώργος (Χάρης Φραγκούλης), γκαρσόνι στο μαγαζί που εμφανίζεται ο Βασίλης Τσιτσάνης (Ανδρέας Κωνσταντίνου) ερωτεύεται την εβραιοπούλα Εστρέα (Χριστίνα Χειλά Φαμέλη), που αντιδρά στην καθησυχαστική στάση των δικών της οι οποίοι είναι πεπεισμένοι πως τίποτα κακό δεν θα τους συμβεί.

 

Ο Μανουσάκης, αν και έχει στη διάθεσή του ένα απίστευτο ιστορικό υπόβαθρο και ένα δυνατό ερωτικό δράμα, τα παρουσιάζει με αρκετά κακόγουστο, θα λέγαμε, τρόπο. Παραλείπει τις σκληρές εικόνες εκείνης της εφιαλτικής εποχής και τις αιχμές για τη στάση της κοινωνίας όπως παρουσιάζονται στο βιβλίο και επικεντρώνεται στην ερωτική ιστορία των πρωταγωνιστών. Μάλιστα προβάλλει μια καρποσταλική πλευρά της πόλης με έμφαση στο θέμα του έρωτα ακόμα και σε τέτοιες στιγμές εξαθλίωσης που βιώνει η Θεσσαλονίκη. Από την άλλη πλευρά πρέπει να τονίσουμε την εντυπωσιακή φωτογραφία στο έργο, την απίστευτη μουσική, αλλά και τη δυνατή παρουσία του Τσιτσάνη. Καθοριστικές είναι ακόμα οι ερμηνείες των ηθοποιών, που μας μεταφέρουν με παραστατικότητα σε εκείνη την εποχή.

 

Συντελεστές ταινίας:

Σκηνοθεσία: Μανούσος Μανουσάκης

Σενάριο: Άντα Γκουρμπάλη, Βασίλης Σπηλιόπουλος

Μοντάζ: Λάμπης Χαραλαμπίδης

Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης

Σκηνογραφία: Αντώνης Χαλκιάς

Ενδυματολογία: Άννα Μαχαιριανάκη

Ιστορικός Σύμβουλος: Τζέκυ (Ιακωβ) Μπενμαγιόρ

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Κωστής Γκίκας

Παραγωγή: ΤΗΛΕΚΙΝΗΣΗ Α.Ε.

 Συμπαραγωγή: ΟΤΕ TV – ΣΑΜΠΥ ΜΙΩΝΗΣ

Πένυ Νικολάου

 

“Ένας άλλος κόσμος”, Χριστόφορος Παπακαλιάτης

Poster

Ο έρωτας μπορεί να τα αλλάξει όλα;

Εντυπωσίασε, για μια ακόμη φορά, κριτές και θεατές το νέο κινηματογραφικό εγχείρημα του Χριστόφορου Παπακαλιάτη με τίτλο <<Ένας άλλος κόσμος>>. Πρόκειται για μια ερωτική τριλογία με αξιοθαύμαστο ποσοστό πωλήσεων για τα ελληνικά δεδομένα, που γεννά τη σκέψη προβολής στο εξωτερικό. Τρείς ιστορίες αγάπης, διαφορετικά πρόσωπα, διαφορετικές γενιές, διαφορετικές οπτικές. Κοινός παρονομαστής αυτών η Ελλάδα, η οικονομική κρίση, το εργασιακό, το μεταναστευτικό, η επιβίωση, ο φασισμός κι ο έρωτας.

Το πρώτο ζευγάρι αποτελείται από τη νεαρή Ελληνίδα Δάφνη (Νίκη Βακάλη) και τον νεαρό Σύριο μετανάστη Farris (Tawfeek Barhom). Εκείνη φοιτήτρια στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης κι εκείνος πλανόδιος μικροπωλητής. Αφορμή της γνωριμίας τους είναι μια απόπειρα κλοπής με θύμα την ίδια και την απρόβλεπτη σωτηρία της από εκείνον. Εκτός από την τυχαία τους συνάντηση εκείνο το βράδυ και τον έρωτά τους στην πορεία τους συνδέει η κοινή πολιτική τους ιδεολογία <<η πολιτική χωρίζει τους ανθρώπους>>.

Εκείνο που ενώνει το δεύτερο ζευγάρι είναι η αδιέξοδη καθημερινότητα. Ο Γιώργος (Χριστόφορος Παπακαλιάτης) είναι ένας σαραντάρης, διευθυντής τμήματος σε εταιρία, εγκλωβισμένος σε ένα γάμο υπό κατάρρευση και πατέρας ενός παιδιού. Όλα κυλούν όπως πάντα, μέχρι τη στιγμή που συναντά την Elise (AndreaOsvart), μια ψυχρή Σουηδέζα που έρχεται στην Ελλάδα και αναλαμβάνει να σώσει την εταιρία, όπου εργάζεται ο Γιώργος. Ο έρωτάς τους αποτελεί οξυγόνο και για τους δύο.

Αυτό το αναζωογονητικό στοιχείο λείπει από την ηρωίδα της τρίτης και τελευταίας ιστορίας. Η Μαρία, μια γυναίκα στην ηλικία των πενήντα ετών, παντρεμένη με παιδιά κι εγγόνι, ζει δίνοντας αγάπη, αλλά παραγκωνίζοντας τις δικές της ανάγκες, τις οποίες της θυμίζει ο Σεμπάστιαν (J.K. Simmons). Είναι ένας γερμανός ιστορικός, που διερευνά το μυθολογικό θέμα της σύζευξης της ψυχής και του έρωτα. Τον έρωτα αυτό θέλει να προσφέρει στη Μαρία, την οποία γνωρίζει έξω από ένα super market.

Προς έκπληξη πολλών ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης καταφέρνει να δημιουργήσει με την αφήγησή του ένα πολυεπίπεδο κινηματογραφικό έργο. Το σενάριο αποτυπώνει τα έντονα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα τόσο της Ελλάδας όσο και της Ευρώπης του σήμερα. Βλέπουμε την δυσκολία των ανθρώπων να αντιληφθούν και να αποδεχτούν την δύσκολη αυτή πραγματικότητα αποφεύγοντας με νύχια και με δόντια να πέσουν σε κατάθλιψη, κάτι που τελικά δεν καταφέρνουν όλοι. Η γλυκόπικρη ατμόσφαιρα και η ένωση των ζευγαριών επιτυγχάνεται με κοινά μοτίβα, όπως είναι η πομπή του Επιταφίου και η ιστορία της ψυχής και του έρωτα. Η σκηνοθεσία είναι γεμάτη νοσταλγία και συμβολισμούς. Ευφυέστατη ή όχι η χρήση δύο γλωσσών; Δεν ξέρω… Σίγουρα όμως βοήθησε στην επικοινωνία των θεατών. Σε γενικές γραμμές οι ηθοποιοί, όπως ήταν αναμενόμενο, εντυπωσίασαν με τις ερμηνείες τους. Οι διάλογοι έκρυβαν χημεία και χιούμορ , χωρίς βέβαια να απουσιάζουν τα κλισέ.

Ο J.K. Simmons δεν επιλέχτηκε τυχαία. Πρόκειται για έναν ηθοποιό που βραβεύτηκε με Όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου, αλλά και Χρυσή Σφαίρα για την ταινία «Whiplash» κι απέδειξε την υποκριτική του αξία. Αξιοσημείωτη ήταν επίσης η ερμηνεία της Μαρίας Καβογιάννη τονίζοντας τα δραματικά και κωμικά στοιχεία του χαρακτήρα της, παρουσιάζοντας μας την ψυχοσύνθεση τις ηρωίδας, αλλά και μιας πραγματικής σημερινής γυναίκας. Για ακόμη μια φορά ξεχώρισε ο  σπουδαίος Μηνάς Χατζησάββας, που αποχαιρέτησε το κοινό του με μια σπουδαία ερμηνεία, κόντρα στις πραγματικές του πεποιθήσεις. Όσο για τους νέους ηθοποιούς, Νίκη Βακάλη και Tawfeek Barhom, φάνηκε να έχουν καλή χημεία μεταξύ τους και η πρώτη επαφή με το κοινό ήταν ικανοποιητική. Η επιλογή της Andrea Osvant για τον ρόλο της Elise ήταν η καλύτερη, αφού έβγαζε την ψυχρότητα που χρειαζόταν ο ρόλος της και ταυτόχρονα την ευαισθησία που αποζητούσε ο Γιώργος. Τέλος, στο ρόλο του Γιώργου δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο Χριστόφορο Παπακαλιάτη, που για πρώτη φορά δίνει αρκετό χώρο στους συμπρωταγωνιστές του για να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους.

Ο σκηνοθέτης παρουσιάζει για ακόμα μια φόρα έξυπνα στο κοινό του τις πιο όμορφες γειτονιές  της Αθήνας, αλλά και περιοχές που έχουν ξεχαστεί, όπως το παλιό αεροδρόμιο. Μάλιστα, για την πρώτη ιστορία χρησιμοποιεί το παλιό αεροπλάνο τις Ολυμπιακής ως καταφύγιο – σπίτι του νεαρού Σύρου. Εκεί υπήρχε τεχνικό πρόβλημα με το φωτισμό, καθώς το φυσικό φως δεν ήταν αρκετό για να φωτίσει. Αξιοποιήθηκαν μεγάλοι εξωτερικοί προβολείς, που βοήθησαν στο αποτέλεσμα. Γενικά, η επιλογή και των εξωτερικών και των εσωτερικών χώρων λειτουργεί αρμονικά στην κάθε ιστορία δίνοντας την ισορροπία που υπάρχει. Ο κάθε χώρος ήταν άμεσα συνδεδεμένος με τον κάθε ήρωα και έκρυβε συμβολισμούς, όπως για παράδειγμα η Εθνική βιβλιοθήκη. Ο χώρος όπου συναντάμε τον Σεμπάστιαν είναι ταυτόχρονα η εθνική μας κληρονομιά, η ιστορία μας – η παιδεία μας κρύβεται μέσα εκεί. Ένα ακόμη στοιχείο που δεν θα έλειπε, αφού συμπλήρωνε και στόλιζε τις ιστορίες, ήταν και η μουσική, όπου πολλές από τις εικόνες τις έκανε πιο έντονες με αποτέλεσμα να ταξιδεύουν τους θεατές.

Το τέλος της ταινίας, αφού έχουν δεθεί οι ιστορίες μετά από σταδιακή κλιμάκωση, μας αφήνει με έναν προβληματισμό για το πόσο τελικά σκληρός είναι αυτός ο κόσμος και πόσα διαφορετικά πρόσωπα έχουμε. Ζει κανείς μια αληθινή ζωή ή μια ζωή που κάνει αυτό που πραγματικά θέλει; Τελικά, όταν πραγματικά έχεις χάσει τα πάντα, μπορεί ο έρωτας και η αγάπη  να σε ξαναγεννήσει και όταν έρθει αυτή η δεύτερη ευκαιρία, είσαι εκεί για να την ζήσεις;

 

Συντελεστές ταινίας:

Σενάριο – Σκηνοθεσία: Χριστόφορος Παπακαλιάτης
Cast: J.K. Simmons, Μαρία Καβογιάννη, AndreaOsvart, Χριστόφορος Παπακαλιάτης, TawfeekBarhom, Μηνάς Χατζησάββας, Νίκη Βακάλη
Φιλική Συμμετοχή: Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Νίκος Χατζόπουλος, Δημήτρης Λιγνάδης, Ματθαίος Κοροβέσης
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Γιάννης Δρακουλαράκος GSC
Μοντάζ: Στέλλα Φιλιπποπούλου
Πρωτότυπη Μουσική: KostasChristides
ExecutiveProducer: Λυδία Μιχαήλ
Α’ Βοηθός Σκηνοθέτης: Άκης Πολύζος
Β’ Βοηθοί Σκηνοθέτη: Μελίνα Σιούγα, Φοίβος Κοντογιάννης
Σκρίπτ: Κωνσταντίνα Βαρδοπούλου
Casting: AthensCasting
Οργάνωση Εκτ. Παραγωγής: Πέγκυ Χόλη, Γιώργος Παπαδάτος
Διεύθυνση Εκτ. Παραγωγής: Ματθαίος Βούλγαρης, Ανδρέας Σεφερλής
Σκηνικά: Γιώργος Γεωργίου
Κοστούμια: Μαρία Κοντοδήμα
Μακιγιάζ: Δήμητρα Φαφαλιού
Κομμώσεις: Σωτήρης Πατεράκης
Ήχος: Μαρίνος Αθανασόπουλος
Μίξη Ήχου: Κώστας Βαρυμποπιώτης

 Πέλη Χαντζηγιάννη

     “Νοτιάς”, Τάσος Μπουλμέτης

poster_35x50

ΦφφφΥΣΗΞΕ “ΝΟΤΙΑΣ”

Φύσηξε “νοτιάς”…

Κι έγιναν οι φούστες αλεξίπτωτα και οι Σουλιώτισσες δεν πέθαναν.

Φύσηξε “νοτιάς”…

Κι ο Τάσος Μπουλμέτης επιστρέφει μετά από δώδεκα χρόνια (απ’ την «Πολίτικη Κουζίνα» ) με μια γλυκιά, έξυπνη και ευαίσθητη ταινία. Νοσταλγική, αλλά και επίκαιρη με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία, όπου ο μύθος και η αλήθεια είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Εξαιρετικές ερμηνείες και σκηνοθετικά, τέλεια εναρμόνιση μεταξύ φαντασίας, ονείρου και πραγματικότητας.

Ο “Νοτιάς” μας παρασύρει μαζί του σε μια Αθήνα που πολλοί θυμούνται κι αναγνωρίζουν, ενώ άλλοι έχουν γνωρίσει μόνο μέσα από βιβλία, εφημερίδες, φωτογραφίες .

Η Αθήνα του ’60, του ’70, του ΄80, από την χούντα των Συνταγματαρχών μέχρι την πρώτη περίοδο της Μεταπολίτευσης .

Ο “Νοτιάς” αφηγείται την ενηλικίωση ενός αγοριού, του Σταύρου (Φοίβος Ταραμπίκος), ασυμβίβαστου κι αταίριαστου με τον κόσμο γύρω του, που πλάθει τις δικές του ιστορίες ανακατεύοντας τους μύθους με την ιστορία για να τα ταιριάξει όλα στον δικό του κόσμο. “Γιατί η φαντασία είναι η υπέρτατη μορφή της επιθυμίας”.

Ο “Νοτιάς” αφηγείται και την ενηλικίωση μιας πόλης μέσα από τον “φακό” αυτού του εφήβου  (Γιάννης Νιάρρος), που μεγαλώνοντας, η φαντασία του βρίσκει “καταφύγιο” στο σκοτεινό θάλαμο του φωτογραφείου του φίλου του πατέρα του και η εσωτερική του αναζήτηση βρίσκει διέξοδο στον κόσμο της τέχνης, της εικόνας και του κινηματογράφου.

Ο “Νοτιάς” ακροβατεί με μαεστρία από το πολύ προσωπικό, τις ιστορίες και μυθοπλασίες του ονειροπόλου Σταύρου, έως ένα γενικότερο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο, την ιστορία και την μυθοπλασία μιας ολόκληρης πόλης .

Ο “Νοτιάς” ψιθυρίζει όνειρα, ελπίδες, μύθους και ιστορίες και μας ταξιδεύει με μελωδίες της Ευανθίας Ρεμπούτσικα, που αγγίζουν το ονειρικό και συνοδεύουν τόσο ταιριαστά την κάθε “εποχή”.

Ένα δάκρυ… οι τίτλοι τέλους… τα φώτα που άναψαν τόσο απότομα και μ’ έπιασαν απροετοίμαστη. Κλείνω αμέσως τα μάτια μου να μην χαθεί η αίσθηση…

Ένα δάκρυ απροσδιόριστης αιτίας…

Ίσως ο “Νοτιάς”… Γιατί, «είναι ωραίο κάποια πράγματα να αλλάζουν, αρκεί κάποια άλλα να λέγονται όπως ακριβώς ακούστηκαν.»  Όπως συνειδητοποίησε κι ο ήρωας στην τελευταία σκηνή.

 

Συντελεστές ταινίας:

Σενάριο – σκηνοθεσία: Τάσος Μπουλμέτης

Οργάνωση Παραγωγής: Κώστας Λαμπρόπουλος, Γιώργος Κυριάκος

Διεύθυνση Παραγωγής: Γιάννης Καραντάνης

Συμπαραγωγή: ΟΤΕ TV, VIEW MASTER, MAGIKON, Τάσο Μπουλμέτη, ROSEBUD21

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Σίμος Σαρκετζής

Μοντάζ: Γιώργος Μαυροψαρίδης

Σκηνογράφος: Σπύρος Λάσκαρης

Ενδυματολόγος: Εύα Νάθενα

Μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα

Διανομή Ρόλων: Σωτηρία Μαρίνη

Ειδικά Εφέ: Magikon

Έρευνα και εκτέλεση φωτογραφικού υλικού: Ηώ Πάσχου

Κομμωτής: Χρόνης Τζίμος

Μακιγιάζ: Κατερίνα Βαρθαλίτου

Πρωταγωνιστούν: Γιάννης Νιάρρος (Σταύρος), Θέμης Πάνου (ο φωτογράφος), Μαρία Καλλιμάνη (η μητέρα), Ταξιάρχης Χάνος ( ο πατέρας), Αργύρης Ξάφης, Ερρίκος Λίτσης, Όμηρος Πουλάκης, Μελισσάνθη Μάχουτ, Xαρά Μάτα Γιαννάτου, Γιώργος Βουρδαμής, Δημήτρης Ήμελλος, Φοίβος Ταραμπίκος  (ο Σταύρος μικρός) και η Zωζώ Σαπουντζάκη (η καφετζού).

 

Αντωνία Κοσμίδη

“Suntan”, Αργύρης Παπαδημητρόπουλος

SUNTAN-cartpostal-options-copy-960x686

Tα «εγκαύματα» του καλοκαιριού

“Μόνο ο θάνατος δεν ξεγίνεται”

Αντίπαρος…και μόνο για την επιλογή του νησιού η ταινία παίρνει αστεράκι! Disco La Luna, από τις ελάχιστες ντισκοτέκ που έχουν απομείνει στα ελληνικά νησιά. Τι να πρωτοθυμηθείς από τα καλοκαίρια και τα ξεφαντώματα εκεί… Δεν έχεις πάει ακόμα; Το Suntan λοιπόν ή θα σε κάνει να πας ή θα σε κάνει να την αποφύγεις. Γιατί κακά τα ψέματα δεν είναι όλα για όλους, όπως δεν όλοι για όλους, αντίθετα με αυτό που ακούγεται στη σκηνή του πάρτυ από την Άννα (Έλλη Τρίγκου): «Ή όλοι με όλους ή με κανέναν

Σε αυτό το πλαίσιο κινείται η ταινία: μπορεί ένας άνθρωπος να συμπεριφερθεί το ίδιο οποιαδήποτε εποχή του χρόνου και μέσα σε οποιοδήποτε πλαίσιο; Μπορεί όλοι να ταιριάξουν με όλους ανεξαρτήτως ηλικιακών διαφορών, κοινωνικού status, εμπειριών, αναγκών; Ο ήρωας της ιστορίας, o Κωστής (Μάκης Παπαδημητρίου), είναι ο νέος γιατρός της Αντιπάρου. Εργένης, σαραντάρης, μετά από έναν ήσυχο, ρουτινιάρικο χειμώνα στο νησί, ερωτεύεται το καλοκαίρι την νεαρή  Άννα και οι εξελίξεις στη ζωή του, αλλά και στη ζωή της Άννας και της παρέας της παίρνουν δραματική πορεία.

Ο Κωστής, θύτης και θύμα, έρχεται να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα, με μια ιστορία που λίγο έως πολύ είναι γνωστή σε όλους μας, μέχρι το σημείο που τα πράγματα ξεφεύγουν… Ένας καλοκαιρινός έρωτας, μονόπλευρος, γίνεται εμμονή με δυσάρεστες συνέπειες για τους εμπλεκόμενους.

Η ταινία είναι ό, τι πιο ρεαλιστικό έχω δει τα τελευταία χρόνια από το ελληνικό σινεμά. Σαφώς δεν αφορά όλους, περιέχει πολλές σκηνές με κοντινά πλάνα (τα οποία θα μπορούσαν να περιοριστούν) από την παραλία των γυμνιστών στην Αντίπαρο και ίσως αυτό ενοχλήσει τα μάτια του μέσου θεατή. Όμως το γυμνό στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν επιλέχτηκε ούτε για να δημιουργήσει εντυπώσεις ούτε προς «τέρψη των οφθαλμών». Είναι απόλυτα δικαιολογημένο, καθώς οποιαδήποτε απόκρυψή του δεν θα εξυπηρετούσε το κλίμα, στο οποίο μας εισάγει ο σκηνοθέτης και πρέπει να είναι αυτό: η Αντίπαρος, αφιλτράριστη και αληθινή, μες στο κατακαλόκαιρο.

Η ταινία ξεκινά με ένα εκπληκτικό πλάνο, με τον γιατρό πάνω στο καράβι και τη θάλασσα να καθρεφτίζεται μέσα από τα μάτια του, καθώς πλησιάζει το νησί. Και η Αντίπαρος ξεδιπλώνεται στο πανί πότε σκοτεινή και πότε φωτισμένη, ανάλογα με την εποχή του χρόνου, και μας καλεί να την γνωρίσουμε.

Όλο το καστ είναι εξαιρετικό. Οι ηθοποιοί με άνεση και φαντασία έπλασαν χαρακτήρες που  συναντάμε κάθε χρόνο στα νησιά, ανθρώπους που τους έχουμε ξαναδεί, τους ξέρουμε, χωρίς ωραιοποιήσεις. Στους βασικούς ρόλους ο Μάκης Παπαδημητρίου (Κωστής) και η  Έλλη Τρίγκου (Άννα). Ο Μάκης Παπαδημητρίου σε ένα δραματικό ρόλο μας δείχνει για ακόμη μια φορά τη μεγάλη γκάμα του σαν ηθοποιός. Η πρωτοεμφανιζόμενη Έλλη Τρίγκου είναι πραγματικά χάρμα οφθαλμών, μια αιθέρια ύπαρξη και ταυτόχρονα γήινη, απόλυτα πιστή στα θέλω του χαρακτήρα που ενσαρκώνει.

Μεγάλο ατού της ταινίας η μουσική και οι σκηνές στη disco La Luna, στις οποίες εμφανίζεται και ο Αργύρης Πανταζάρας. Η ταινία σε «παίρνει» μαζί της, σε μια ατέρμονη εναλλαγή παιχνιδιού: τα παιχνίδια της καρδιάς κοντράρονται με τα παιχνίδια του μυαλού.

Infos:

Suntan: Η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του βραβευμένου Έλληνα σκηνοθέτη Αργύρη Παπαδημητρόπουλου (“Bank Bang”, “Wasted Youth”) έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της  στο Διεθνές Φεστιβάλ κινηματογράφου του Ρότερνταμ, ανάμεσα σε σπουδαίες κινηματογραφικές παραγωγές από όλον τον κόσμο. Η επιτυχημένη πορεία της ταινίας ξεκίνησε πριν αυτή καν ολοκληρωθεί, αφού βραβεύτηκε με τη μεγαλύτερη διάκριση της Αγοράς στο πλαίσιο του 55ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. Το Suntan κυκλοφόρησε στις ελληνικές αίθουσες από την Odeon στις 31 Μαρτίου 2016.

Διάρκεια: 104′

 

 

Συντελεστές ταινίας:

Σκηνοθεσία: Αργύρης Παπαδημητρόπουλος

Σενάριο: Σύλλας Τζουμέρκας, Αργύρης Παπαδημητρόπουλος
Παραγωγή: Φαίδρα Βόκαλη, Αργύρης Παπαδημητρόπουλος
Ηθοποιοί: Μάκης Παπαδημητρίου, Έλλη Τρίγκου, Μιλού Φαν Χρούσεν, Ντίμι Χαρτ, Χαρά Κότσαλη, Μάρκους Κόλεν, Γιάννης Τσορτέκης, Σύλλας Τζουμέρκας, Γιάννης Οικονομίδης, Μαρία Καλλιμάνη, Νίκος Τριανταφυλλίδης, Αργύρης Πανταζάρας

 

Ντίμη Θεοδωράκη