Η Αλίκη μέσα από τον καθρέφτη

Η Αλικη 2

 

Το 2016, η συνέχεια της ταινίας «Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» βρίσκει την Αλίκη Κίνγκσλι δυναμική και θαρραλέα καπετάνισσα, να ακολουθεί τα χνάρια του πατέρα της. Φτάνοντας στο Λονδίνο έρχεται αντιμέτωπη με μια πνιγηρή πραγματικότητα, όπως αυτή αντικατοπτρίζεται στα μάτια της γυναίκας στη Βικτοριανή Αγγλία του 19ου αιώνα. Ως γνήσια επαναστάτρια, αρνείται να συμβιβαστεί με την κοινωνική ιδεολογία της εποχής που θα την εγκλωβίσει σε μια μίζερη ζωή και δεν διστάζει να συγκρουστεί μαζί της κατά μέτωπο. Στην προσπάθειά της να δραπετεύσει, ακολουθεί την κάμπια Αβεσσαλώμ η  οποία έχει πλέον μετατραπεί σε μπλε πεταλούδα και βυθίζεται σε έναν μαγικό καθρέφτη. Από αυτό το σημείο ξεκινά η κάθοδός της στη γνώριμη ονειρική Κατωχώρα. Εκεί θα ξανασυναντήσει τον Γάτο του Τσεσάιρ, το Άσπρο Κουνέλι και τη Μουσκαρδίνα. Και πάλι καλείται να αναλάβει εκείνη τα ηνία και να σώσει τον καλό της φίλο Τρελοκαπελά, ο οποίος αργοπεθαίνει εξαιτίας μιας παλιάς ανάμνησης που τον έχει ρίξει σε βαθιά θλίψη. Μοναδική ελπίδα είναι να συναντηθεί με τον προσωποποιημένο πανδαμάτορα Χρόνο, να πάρει με κάθε κόστος τη Χρονόσφαιρα και να γυρίσει στο παρελθόν για να ανακαλύψει αν η οικογένεια των Ημιψηλάδων είναι ακόμα ζωντανή.

Αν και το απλοϊκό σενάριο αποτελεί μειονέκτημα, τα παιδιά – και λιγότερο όσοι νιώθουν ακόμα παιδιά – στα οποία απευθύνεται η ταινία θα περάσουν ευχάριστα. Γι’ αυτό τον λόγο άλλωστε δεν λείπουν και τα σχετικά διδάγματα: η έννοια της φιλίας και των κινδύνων που ίσως χρειαστεί να ξεπεράσουμε για να την επισφραγίσουμε, η αξία της οικογένειας, ο αγώνας να κατακτήσουμε ό,τι φαντάζει αδύνατο, το παρελθόν που δεν είναι μεν στο χέρι μας να το αλλάξουμε, μπορούμε όμως πάντα να μαθαίνουμε από αυτό, η έπαρση του Χρόνου που ταυτίζεται με τον Θάνατο.

Αυτή τη φορά, τη σκηνοθετική σκυτάλη αναλαμβάνει ο Τζέιμς Μπόμπιν, ο οποίος ακολουθεί πιστά την ατμόσφαιρα του Τιμ Μπάρτον παρ’ όλο που σε ορισμένα σημεία λείπει εκείνη η αδιόρατη σκοτεινή μελαγχολία που αποπνέουν οι ήρωες στο Σύμπαν του Μπάρτον.

Καλή, αν και λίγο υποτονική, η ερμηνεία της Μία Γουασικόφσκα (Αλίκη), ο Τζόνι Ντεπ (Τρελοκαπελάς) βγάζει ένα κράμα παιχνιδιάρικο και θλιμμένο, ο Σάσα Μπάρον Κοέν αποτελεί την κατ’ εξοχήν κωμική νότα στον ρόλο του Χρόνου και η πάντα σε φόρμα Έλενα Μπόναμ Κάρτερ αποδίδει πολύ εκφραστικά τη σχεδόν υστερική κακία της Κόκκινης Βασίλισσας.

Και εδώ η φαντασία και τα ειδικά εφέ έχουν την τιμητική τους με τη φανταστική σκέψη των δημιουργών να φτάνει στο ζενίθ της με τις σκηνές μέσα στο κάστρο της Κόκκινης Βασίλισσας καθώς και στο ταξίδι ανάμεσα στα κύματα του παρελθόντος. Δεν λείπουν επίσης οι πανύψηλοι γοτθικοί πύργοι ή το γκρίζο ημίφως που έρχεται σε έντονη αντίθεση με το χρωματιστό Βασίλειο της Κατωχώρας.

Στα συν τα σκηνικά, το ενδυματολογικό κομμάτι, η ανεξάντλητη έμπνευση και οι υπέροχες παραμυθένιες νότες του Ντάνι Έλφμαν, μόνιμου συνεργάτη του Τιμ Μπάρτον.

 

Info

ΕΙΔΟΣ: Φαντασίας

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τζέιμς Μπόμπιν

ΠΑΙΖΟΥΝ: Μία Γουασικόφσκα, Τζόνι Ντεπ, Σάσα Μπάρον Κοέν, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, Ανν Χάθαγουεϊ, Ρις Ίφανς, Ματ Λούκας, Λίντσεϊ Ντάνκαν

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 113′

ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD