Δεν ακούω ηλεκτρονική μουσική. Ακούω, όμως, Pink Noisy. Θυμάμαι από παλιά τους πρώτους ήχους που συνέθετε και ταξίδευαν μέχρι το παράθυρό μου, όταν μέναμε στην ίδια γειτονιά. Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να γνωριστούμε. Τον περασμένο Μάρτη, μιλήσαμε για τη μουσική, τα όνειρα και τους φόβους του, σε ένα μεσημεριανό καφέ, λίγο χρόνο που «έκλεψε» από την ηχογράφηση του καινούργιου του τραγουδιού.

Ο Γιώργος Καρτσάκης, όπως είναι το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στην Τρίπολη, όπου πραγματοποίησε και τα πρώτα του μαθήματα στη μουσική, το πιάνο και το αρμόνιο. Στην Πάτρα, συνέχισε και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη μουσική σύνθεση, την αρμονία, την αντίστιξη και τη φούγκα, ενώ το 2005 διακρίθηκε στη σύνθεση ηλεκτρονικής μουσικής, παίρνοντας το πρώτο βραβείο, αλλά και μία υποτροφία σε τμήμα μουσικής τεχνολογίας. Το 2008 ξεκίνησαν οι πρώτες του μουσικές παραγωγές, που γρήγορα σημείωσαν μεγάλη επιτυχία. Μέσα σε αυτές το «Indigo», το «To The Moon And Back», το «Lost In Love», το «Tango To Evora» και «Litanie Des Saints» σε συνεργασία Consoul Trainin συμμετέχοντας στη συλλογή διεθνούς κυκλοφορίας Buddha Bar. Αλλά και το «Mestral», που τον καθιέρωσε στο προσκήνιο της ηλεκτρονικής μουσικής, προσφέροντάς του υποψηφιότητες στα μουσικά βραβεία Mad και Mtv και ανοίγοντάς του το δρόμο για διεθνείς συνεργασίες, όπως με την Andreea Banica και την “Ultra Records” , έχοντας μεγάλη ανταπόκριση σε Ευρώπη και Ρωσία. Το νέο του τραγούδι, «Ani Kuni», κυκλοφορεί σε λίγες μέρες από τη feelgood. Ο Γιώργος, πάντα αισιόδοξος, αλλά και μετριόφρων, μας το παρουσιάζει, πρόθυμος να μας μιλήσει για τον εαυτό του, τη ζωή του και την τέχνη.

Τη μουσική του υπογράφει με το καλλιτεχνικό όνομα Pink Noisy. Ένα όνομα που δεν προέρχεται μόνο από την ορολογία της ηλεκτρονικής μουσικής, αλλά συμπυκνώνει, επίσης, τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του. Η «θορυβώδης τρυφερότητα», όπως αναφέρει αποτελεί ένα βασικό στοιχείο του χαρακτήρα του. «Είμαι άνθρωπος των αντιθέσεων. Πιστεύω ότι μέσα από τα άκρα βρίσκει κανείς το μέτρο, την ισορροπία του». Ο ίδιος, αρκετά εσωστρεφής, αναγνωρίζει τους φόβους του και τις «παραξενιές» του. Για αυτόν η σύνθεση είναι, άλλωστε, μία εσωτερική διαδικασία. «Συνθέτω μόνος μου. Συνήθως, τις ώρες, που οι άλλοι δεν κάνουν τίποτα. Μεσημέρια ή μετά τα μεσάνυχτα. Δυσκολεύομαι να παίξω μουσική μπροστά σε κοινό», παραδέχεται, «παρόλο που η δουλειά μου το απαιτεί». Οι αντιθέσεις είναι φανερές και στη μουσική του. «Στα τραγούδια μου συνδυάζω τον έντονο ρυθμό με μία μελωδική φωνή, κλασικά μουσικά όργανα με ηλεκτρονικά μέσα. Η απρόοπτη σύνθεση μέσα από αντιθέσεις μπορεί να δημιουργήσει νέα μουσικά είδη».

Τον ρωτάω για την πρώτη του επαφή με τη μουσική. «Πήγαινα ακόμη στο δημοτικό, όταν ο πατέρας μου, κρητικής καταγωγής, μου έκανε δώρο ένα αρμόνιο. Ήθελε, μόνο, να μάθω να παίζω τον Ερωτόκριτο, για να το ακούει. Ήταν η πρώτη μελωδία που έμαθα. Σε αυτόν οφείλονται και οι τεχνολογικές μου γνώσεις», παραδέχεται, ενώ θυμάται την πρώτη φορά που είδε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή. «Δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν αυτό το κουτί. Στην αρχή φοβήθηκα. Ήμουν ο πρώτος από τους φίλους μου που είχα ηλεκτρονικό υπολογιστή σπίτι μου. Είμαι τυχερός για αυτό. Η κλίση προς την τεχνολογία, που μου μετέδωσε ο πατέρας μου συνδυάστηκε με την καλλιτεχνική φύση της μητέρας μου». Ήδη από το τέλος της δεκαετίας του ’90, ο Γιώργος ασχολείται με την ηλεκτρονική μουσική, πριν ακόμα αυτή γίνει γνωστή στο ευρύ κοινό, αλλά και συνθέτει τις πρώτες του μελωδίες. «Τα μαύρα πλήκτρα του πιάνου μου είχαν εξάψει την περιέργεια. Η πρώτη μελωδία που έγραψα, έφηβος ακόμα, ήταν πάνω σε μαύρα πλήκτρα μόνο. Την είχα ξεχάσει μετά από τόσα χρόνια, αλλά τώρα νιώθω ότι την ακούω ξανά».

Τον ρωτάω τι είδος μουσικής ακούει. Η απάντησή του ήταν μάλλον απρόβλεπτη. «Δεν ακούω house και ηλεκτρονική μουσική. Τουλάχιστον όχι μόνο αυτή. Μου αρέσει να ακούω πολλά είδη από διαφορετικές εποχές και κουλτούρες. Κι αυτό με βοηθάει στο να μην συνθέτω τους δικούς μου ήχους αντιγράφοντας ήχους άλλων. Αλλά τα μουσικά είδη δεν διαχωρίζονται σε ποιοτικά ή μη. Εγώ δεν κυκλοφορώ κρατώντας την ταμπέλα του καλλιτέχνη. Η τέχνη κρύβεται στη σύνθεση του ήχου. Όταν την αναλύσει κανείς την αντιλαμβάνεται. Θυμάμαι όταν άκουσα στο αεροδρόμιο να παίζει ένα τραγούδι μου, το Mestral. Από τα ηχεία του αεροδρομίου μπόρεσα να ακούσω μία λεπτομέρεια, έναν ήχο κάτω από τη φωνή, που είχα ξεχάσει. Η σύνθεση κρύβει τα πάντα».

Σήμερα, σε ένα κομβικό σημείο της ζωής του, όπως αναφέρει, συνθέτει το καινούργιο του τραγούδι. Το «Ani Kuni» διαφέρει από τα υπόλοιπα κομμάτια του. Οι νοσταλγικοί ήχοι του φανερώνουν μία διάθεση ώριμης πλέον ανασκόπησης. Οι αντιθέσεις κυριαρχούν και πάλι. Μία παιδική χορωδία τραγουδά ένα παλιό ινδιάνικο τραγούδι, ενώ το μελαγχολικό βιολί τη συνοδεύει. Η παράδοση συναντά τη σύγχρονη ηλεκτρονική μουσική. Όμως το «Ani Kuni» είναι κι ένα στοίχημα για τον εαυτό του. Να μη μείνει στάσιμος σε μία επιτυχία. Να εξελιχθεί.

«Αγχώνομαι, αλλά παραμένω αισιόδοξος», τονίζει. Όπως και για τη γενικότερη κατάσταση της Ελλάδας σήμερα, ο Γιώργος βλέπει το μέλλον με ψυχραιμία. «Πιστεύω ότι η μουσική ενώνει. Δεν έχει σύνορα. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως αγνοώ τις παραδόσεις. Άλλωστε, όταν οι αντιθέσεις εναρμονίζονται, τότε επιτυγχάνεται η πραγματική σύνθεση».