truman

Όταν ο Τόμας αφήνει τον παγωμένο Καναδά για να επισκεφτεί τον παιδικό του φίλο Χούλιαν στη Μαδρίτη για τέσσερις μόνο ημέρες, τίποτα στη συνέχεια δεν θα είναι πια το ίδιο. Ο Χούλιαν είναι βαριά άρρωστος, αλλά πριν φύγει από τη ζωή δεν θέλει να αφήσει τίποτα στην τύχη. Έχοντας ήδη πάρει αμετάκλητα την απόφαση να σταματήσει τις θεραπείες, σχεδιάζει να τακτοποιήσει κάθε λεπτομέρεια που αφορά τόσο τον ίδιο όσο και τον αγαπημένο του σκύλο Τρούμαν, για τον οποίο ψάχνει εναγωνίως καινούριο αφεντικό. Στις τέσσερις αυτές ημέρες, οι δύο φίλοι ξεκινούν ένα ταξίδι αναζήτησης κι εμείς τους ακολουθούμε για να ανακαλύψουμε μαζί τους το νόημα της φιλίας, των ζεστών διαπροσωπικών σχέσεων, της συμφιλίωσης με ανθρώπους με τους οποίους δεν υπάρχουν οι καλύτερες σχέσεις, με το αναπόφευκτο. Κι όλα αυτά μέσα από λύπη και χιούμορ, χωρίς χαρτομάντιλα και ακραίους συναισθηματισμούς.

Ο σκηνοθέτης Σεσκ Γκάι δημιουργεί μια ταινία με τετριμμένο μεν θέμα, από διαφορετική όμως οπτική και φιλοσοφία ζωής, με διαλόγους ευθείς και ρεαλιστικούς που διατηρούν το μέτρο χωρίς να ωραιοποιούν ή να δραματοποιούν τις καταστάσεις. Είναι όμως ταυτόχρονα τρυφεροί και ανθρώπινοι, όπως και τα βλέμματα των πρωταγωνιστών. Ορθώς φροντίζει να μην παρασύρει εσκεμμένα τον θεατή σε εύκολους ή εξαναγκαστικούς μελοδραματισμούς λόγω της βαριάς θεματολογίας, ενώ οι πιο σκληρές αλήθειες λέγονται απλά, σαν κάτι αναμενόμενο και αυτονόητο. Σε μια ειλικρινή νυχτερινή εξομολόγηση από το τηλέφωνο, θίγεται φευγαλέα και το ζήτημα της θρησκευτικής πίστης που πάντα απασχολεί έντονα τον άνθρωπο όταν φτάνει κοντά στον θάνατο.

Ο Χαβιέ Καμάρα (Τόμας) κρατά τον ρόλο του διακριτικού παρατηρητή και φροντίζει με κάθε μέσο τον φίλο του διατηρώντας χαμηλό προφίλ σε όλη τη διάρκεια του έργου. Ο Ρικάρντο Ντάριν (Χούλιαν) πετυχαίνει μια συγκινητική και στωική ερμηνεία, ενώ μέσα από την παλικαρίσια αντιμετώπιση του επικείμενου τέλους αφήνει να αποκαλυφτούν μόνο ελάχιστες στιγμές αδυναμίας και υπερίσχυσης του φόβου.

Ίσως σε κάποιους φανεί υπεραισιόδοξη η κρυμμένη καλοσύνη και μεγαλοψυχία των ανθρώπων εκεί που δεν το περιμένει κανείς. Σε αρκετά σημεία, οι λέξεις δεν είναι αναγκαίες. Το βλέμμα, μια χειρονομία, ένα χάδι ή ένα νεύμα είναι αρκετά για να ειπωθεί αυτό που κρύβεται μέσα στην ψυχή. Συγκινησιακή φόρτιση υπάρχει, αλλά είναι συγκρατημένη σαν ένα δάκρυ που φτάνει στην άκρη χωρίς να κυλά. Όπως και το – συνήθως μαύρο- χιούμορ είναι πάντα παρόν στις πιο καίριες στιγμές.

Ναι, από την ανθρώπινη μοίρα δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς. Όπως λέει όμως και ο πρωταγωνιστής «Ο καθένας πεθαίνει όσο καλύτερα μπορεί». Και σε αυτή τη φράση συνίσταται όλη η διαφορά του κόσμου.

Η ταινία απέσπασε βραβεία Γκόγια από την Ισπανική Ακαδημία σε συνολικά πέντε από τις σημαντικότερες κατηγορίες.

 

Info

Είδος: Δραματική

Έτος: 2015

Χώρα: Ισπανία

Διάρκεια: 108′

Σκηνοθεσία: Σεσκ Γκάι

Παίζουν: Χαβιέ Καμάρα, Ρικάρντο Νταρίν, Ντολόρες Φόνζι

Διανομή: Spentzos, Seven