Metamorphosis λοιπόν. Για τέσσερις ημέρες, από τις 23 ως τις 26 Ιουνίου, το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος κέρδισε το στοίχημα στο άνοιγμα γνωριμίας του με το κοινό και κατάφερε να αλλάξει, να «μεταμορφώσει» τη διάθεση όσων το επισκέφτηκαν. Σαν μια μικρή αυτόνομη πόλη, ξεκομμένη από τη μιζέρια της καθημερινότητας, μέσα στα τείχη της έκλεισε ξεναγήσεις, μουσικές και χορευτικές εκδηλώσεις, εκπαιδευτικά εργαστήρια και αθλητικά δρώμενα για ενήλικες, παιδιά ή ολόκληρη την οικογένεια. Έστω και για μερικές ώρες, χιλιάδες άνθρωποι άφησαν πίσω τους τις όποιες έγνοιες, έγιναν ένα ζωντανό και δραστήριο σώμα και συμμετείχαν σε μια γιορτή αφιερωμένη στην Τέχνη.

Την Κυριακή, το Fermouart βρέθηκε στον «Λαβύρινθο» και στο «Ξέφωτο», δύο πολιτιστικούς χώρους που φιλοξένησαν τέσσερις συναυλίες από σημαντικούς εκπροσώπους της διεθνούς και εγχώριας μουσικής σκηνής.

Η βραδιά ξεκίνησε με τη συναυλία των The Secret Trio. Τρεις ταλαντούχοι μουσικοί, δεξιοτέχνης ο καθένας στον τομέα του (Tamer Pinabasi στο κανονάκι, Ismail Lumanovski στο κλαρίνο και Ara Dinkjian στο ούτι), διασκεύασαν γνωστές επιτυχίες και μας ταξίδεψαν με μελαγχολικούς και νοσταλγικούς ήχους στην  αρχή, πιο αλέγρους και χαρούμενους στη συνέχεια.

Τη σκυτάλη πήραν ο τρομπετίστας και συνθέτης Amir Εlsaffar και οι καινοτόμοι The Two Rivers Ensemble, οι οποίοι πάντρεψαν αμερικανικές επιρροές και ανατολική παράδοση σε ένα δροσερό αυτοσχεδιαστικό τζαζ αποτέλεσμα.

Ο Απόλλων Ρέτσος με τη συνοδεία της Χορωδίας του Μουσικού Ομίλου Αρσακείων-Τοσιτσείων Σχολείων Εκάλης ζωντάνεψε με την εξαιρετική μουσική του ιστορίες από το βιβλίο «The Melancholy Death of Oyster Boy & Other Stories. Για μία ολόκληρη ώρα, κατάφερε να μας παρασύρει στο σκοτεινό Σύμπαν και το ιδιόρρυθμο χιούμορ του αγαπημένου σκηνοθέτη γκόθικ αισθητικής Tim Burton.

Με την αισθαντική ερμηνεία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη γίναμε κοινωνοί των μελοποιημένων ποιημάτων των Γιώργου Ιωάννου, Οδυσσέα Ελύτη, Σαπφώς, Διονύση Καψάλη και Μαρίας Πολυδούρη. Η Ελευθερία, με την απαλή φωνή της που φορές έφτανε να γίνει ψιθυριστή, έρεε πάνω στις νότες και τους γεμάτους βαθιά νοήματα στίχους.

Φεύγοντας λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ο ουρανός ήταν καθαρός. Ο κόσμος έμοιαζε λίγο πιο χορτασμένος, λίγο πιο ανέμελος, λίγο πιο αισιόδοξος. Τριγύρω ελιές, ένα πολύτιμο δώρο της Μεσογειακής φύσης και κατεξοχήν σύμβολο της ειρήνης αλλά και της ελπίδας – ίσως για μια χώρα που παρά το ζοφερό παρόν της ξέρει να κλείνει τα μάτια και να ονειρεύεται κάτι πιο αισιόδοξο που έρχεται.

[Φωτογραφίες: Αικατερίνα Τατιάνα Μαυρουδή]

 

 Info

 http://www.snf.org/el/