Μια ελληνική αγγλόφωνη μπάντα τεσσάρων φίλων με το όνομα Underdogs μας συστήνεται με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία του ντεμπούτου άλμπουμ της με τίτλο Paths.

Τι σημαίνει το όνομα Underdogs; «Είναι το outsider», μου απαντούν. «Όταν ξεκινήσαμε να παίζουμε για μας, για την δική μας ευχαρίστηση, κανείς δεν είχε ακόμα στο μυαλό του, ότι θα φτάναμε στο σημείο να γίνουμε μπάντα, πόσο μάλλον να ηχογραφήσουμε δίσκο!» Κι όμως… η μπάντα έκανε την ανατροπή του “outsider” κι εμφανίστηκε δυναμικά στα μουσικά δρώμενα δίνοντας μας ένα ταξιδιάρικο cd με οδηγό την αλήθεια της και την δίψα της για μουσική δημιουργία.

“…You’ve got to let your spirit shine…” 

Η συνάντηση με τα μέλη των Underdogs λαμβάνει χώρα ένα ζεστό απόγευμα στο Θησείο. Οι Underdogs είναι ο Δημήτρης Οικονόμου – κιθάρες, φωνή, ο Αποστόλης Κοκκαλάκης – μπάσο, ο Κώστας Χουρδάκης – drums, percussion, φωνή και ο Νίκος Ιωακείμ – κιθάρες. Κατά τη διάρκεια της κουβέντας μας η χημεία μεταξύ τους είναι εμφανής κι αυτό είναι ένα συστατικό που «μετράει» πολύ σε μια ομάδα για το τελικό αποτέλεσμα. Δεν είναι τυχαίο πως ο δίσκος τους είναι ένα διαμαντάκι, που θέλεις να τον ακούς ξανά και ξανά! Αλλά ας αφήσω τους ακροατές να το ανακαλύψουν μόνοι τους…

“…Υου’ve got the wings to let it fly

 

antonia_05

 

Το ξεκίνημα και η πορεία προς το άλμπουμ

Μια ωραία πρωία ο Κώστας ζητάει από το Δημήτρη να κάνουν μια δοκιμή οι δυο τους μουσικά, με τον Κώστα στα τύμπανα και το Δημήτρη στην κιθάρα. Η μία φορά έφερε την άλλη, όπως συμβαίνει σε όλες τις όμορφες συμπράξεις και στη συνέχεια προστέθηκαν και τα άλλα δυο μέλη του γκρουπ. Αρχικά ο Αποστόλης, ο οποίος αν και έπαιζε κιθάρα, ανέλαβε το μπάσο για τις ανάγκες του γκρουπ και μετά ο Νίκος σε ρόλο κιθαρίστα, αφού τους άκουσε live στην πρώτη τους κλειστή παρουσίαση για φίλους. Πρώτα ήρθαν οι διασκευές, αρκετά γρήγορα μέσα από τζαμαρίσματα άρχισαν να γεννιούνται δικές τους ιδέες, οι οποίες επικράτησαν κι έγιναν τραγούδια.

Οι ζωντανές εμφανίσεις

Το νέο μουσικό σχήμα ξεκίνησε το 2013 με το όνομα Underdogs. Έκαναν τα δύο πρώτα live στο PassPort στον Πειραιά, τέλη 2013 και καλοκαίρι του 2014. Εν συνεχεία παίξανε στο Τικι, τον Απρίλη του 2015. Συμμετείχαν σε ένα battle of the band’s στο Mike’s, όπου ψηφίστηκαν και πέρασαν στον τελικό. Έπαιξαν επίσης στο Six Dogs, τον Ιούνιο του 2015 με τους Drunken Grammophone και με Mr.Highway Band τον Οκτώβρη 2015. Μπήκανε στο στούντιο για ηχογράφηση και ξαναπαίξανε Live στο Χυτήριο τον Μάρτη του 2016, όπου έγινε η παρουσίαση  του δίσκου τους. Τον Απρίλη του 2016 συμμετείχαν στο 5ο Music Highway Festival με Thee Holy Strangers, Birthday Kicks και τους διοργανωτές. Τέλος τον Μάιο του 2016 πήραν μέρος στο Encore Festival στο Six Dogs.

 

19

 

To να φτιάξεις ένα νέο συγκρότημα με αγγλικό στίχο στις μέρες που διανύουμε στην Ελλάδα θέλει πολύ μεράκι, αλλά δεν είναι δύσκολο. Το να διατηρήσεις αυτή τη μπάντα, ενώ έχεις φύγει από την δεκαετία των ’20 και η ζωή σου έχει ήδη μπει σε μια τροχιά, που δεν είναι αυτή του επαγγελματία μουσικού, αλλά που έχει άλλου είδους υποχρεώσεις, επαγγελματικές και προσωπικές, απαιτεί κότσια, ψυχή, αγάπη, πείσμα και αφοσίωση. Τέλος, το να φτάσεις να κάνεις ένα δικό σου δίσκο από την αρχή μέχρι το τέλος, χωρίς εκπτώσεις στα θέλω σου, έχοντας ήδη και την εμπειρία αρκετών live εμφανίσεων στο ενεργητικό σου, νομίζω, πως για ένα τόσο μικρό διάστημα τριών ετών από την πρωτοσύσταση των Underdogs είναι όχι μόνο ευτύχημα, αλλά και κατόρθωμα και αξίζει προσοχής.

Την μπάντα τη γνωρίζω άμα τη γενέσει της. Ήμουν στο πρώτο live για φίλους, ήμουν στο δεύτερο live τους, τους  ξαναείδα και τους ξαναείδα. Κάθε εμφάνισή τους ήταν και πιο δυνατή, πιο ενδιαφέρουσα, πιο δεμένη.

Αλλά ας πάμε να τους γνωρίσουμε λίγο καλύτερα…

Πώς ξεκίνησαν;

Τι είναι αυτό που τους προσφέρει η ενασχόλησή τους με τη μουσική;

Ποιες είναι οι προσδοκίες τους από το συγκρότημα που φτιάξανε, οι στόχοι μεταβάλλονται;

‘Εχει νόημα και αντίκρυσμα η ύπαρξη μιας ακόμη αγγλόφωνης μπάντας με ροκ ήχο στην Ελλάδα του σήμερα;

 

aggelos_09

Ο Κώστας – drums, percussion, φωνή:

“Ξεκίνησα να παίζω μουσική σε μια πολύ πιεστική περίοδο της ζωής μου κι αυτό λειτούργησε ψυχοθεραπευτικά. Συνειδητοποίησα πολύ γρήγορα, ότι ήταν κάτι που μου άρεσε και το χρειαζόμουν και μάλιστα μετάνιωσα που δεν ασχολήθηκα πολύ νωρίτερα, αφού είμαι χρόνια μέσα στη μουσική ως ακροατής και θεατής πολλών συναυλιών. Παίζω ντραμς και τραγουδάω στο γκρουπ μας, δεν δηλώνω μουσικός, παίζω μουσική, έχει διαφορά.

Όσον αφορά στις προσδοκίες, ισχύει αυτό που είπες, ότι αρχικά βάζεις κάποιους μικρούς στόχους και όταν νιώθεις ότι τους πλησιάζεις, γεννιούνται νέοι στόχοι, όμως αυτό ήταν πάντα προϊόν της χημείας της παρέας μας. Προσωπικά δεν έχω πρότερη εμπειρία μεγάλη και δεν μπορώ αυτή την στιγμή να με φανταστώ να παίζω μουσική με διαφορετική παρέα. Στην παρούσα φάση αυτό ξέρω και αυτό με καλύπτει. Το δέσιμο που είχαμε μεταξύ μας, όταν παίζαμε, μας κινητοποίησε και φτιάξαμε τους Underdogs. Αποφασίσαμε στην πορεία να δουλέψουμε τις ιδέες που είχαμε, γράψαμε δικά μας τραγούδια, στη συνέχεια είπαμε ότι καλό θα ήταν να τα ακούσουνε κι άλλοι άνθρωποι και τελικά να ολοκληρωθούν με μια  ηχογράφηση σε στούντιο.

Την μουσική την κάνεις για τον εαυτό σου είτε είσαι ερασιτέχνης είτε επαγγελματίας. Αν τύχει και μετά αρέσει και σε άλλους, τότε είναι το ιδανικό, αλλά το σημαντικότερο είναι να αρέσει σε σένα τον ίδιο.

Ρώτησες για το αν έχει νόημα να βγαίνει μια μπάντα αυτή την εποχή με ροκ – ψυχεδελικό ήχο… Ως θεατής και ακροατής που ήμουνα και θα συνεχίσω να είμαι, πραγματικά δεν θυμάμαι να υπήρχε ποτέ στην Ελλάδα κάποια ευκολία για τις μπάντες που παίζουν αγγλόφωνο ροκ. Ξέρεις εκ των προτέρων, ότι το κοινό σου είναι περιορισμένο, δεν υπάρχει υποστήριξη από τις major labels ούτε βοήθεια από τα ΜΜΕ. Είναι ένας μοναχικός δρόμος για σένα και τους συνοδοιπόρους σου, αλλά εφόσον βλέπεις να συνεχίζουν να ξεπετιούνται ανάλογα νέα συγκροτήματα, αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι θέλουν να βγάλουν προς τα έξω δικά τους πράγματα, ανεξαρτήτως δυσκολιών.”

 

agg21

Ο Νίκος – κιθάρες :

“Ξεκίνησα έξι χρονών να παίζω πιάνo. Ασχολούμαι με τη μουσική όλη μου τη ζωή, έμαθα ούτι, μπουζούκι, τζούρα, κιθάρα. Κυρίως έπαιζα μόνος μου, διάλεγα και μάθαινα ένα όργανο. Είχα συμμετάσχει σε διάφορα σχήματα κατά καιρούς, αλλά σποραδικά.

Τι θυμάται από τα παλιά … θυμάμαι την εντύπωση που μου έκανε η κιθάρα.  Έπαιζα πλήκτρα στη χορωδία του σχολείου και δεν μου έκανε ιδιαίτερη αίσθηση. Ο Αποστόλης μάλιστα ήταν η αιτία που έμαθα κιθάρα! Τον είδα να παίζει κάποια στιγμή και μαγεύτηκα τόσο πολύ με το έγχορδο, που του ζήτησα να μου μάθει τα πρώτα ακόρντα στην ηλεκτροακουστική του κιθάρα, μια Vester! Μετά την κιθάρα, σειρά είχε το μπουζούκι, μέσα σε δύο μήνες έπαιξα.

Η μουσική γενικά είναι ψυχοθεραπεία για τον άνθρωπο που την ασκεί. Το ότι εμφανίστηκε αυτή η μπάντα, με έναν τακτικό χαρακτήρα όσον αφορά τις συναντήσεις μας, ήταν για μένα κάτι το λυτρωτικό. Δεν είχα ανακαλύψει πώς μπορείς να μοιραστείς τη μουσική σου με τρεις ανθρώπους και να δημιουργήσεις εκ νέου. Όταν παίζουμε, η ψυχή μου πεταρίζει. Επειδή είχα συνηθίσει να παίζω μόνος μου, αρχικά ήμουν ο πιο δύσκολος και ο πιο αυστηρός για τις δημόσιες εμφανίσεις μας, είχα πολλές απαιτήσεις. Στην πορεία είδα και άλλες οπτικές και το άνοιγμά μου οφείλεται στα παιδιά και στο δέσιμο της ομάδας. Η ομάδα είναι αυτή που δημιουργεί!

Οι προσδοκίες για μένα δεν γεννιούνται εύκολα, γιατί ξέρω τη δύσκολη πραγματικότητα στην Ελλάδα, αλλά όσον αφορά το δίσκο ήθελα να καταγράψω αυτά που καταφέραμε να βγάλουμε, έτσι ώστε στο πέρασμα του χρόνου να υπάρχει κάτι για μένα και τους δικούς μου ανθρώπους. Δεν έχω ψευδαισθήσεις για την αναγνωρισιμότητα, δεν με ενδιαφέρει η δόξα, αλλά το καθημερινό, δηλαδή το να μπορούμε να έχουμε ελευθερία να παίζουμε και να μοιραζόμαστε τις ιδέες μας και όπου πάει… γιατί είναι δύσκολο και οικονομικά, όταν το κάνεις με δικούς σου πόρους.”

 

24

 

Ο Δημήτρης – φωνή/κιθάρες:

“Η ιστορία μας ξεκίνησε σαν χόμπι. Όταν το χόμπι που τόσο αγαπάς, καταλήγει να γίνει σοβαρή υπόθεση, αυτό είναι ευλογία! Είναι ευλογία να μπορείς αυτό που σε διασκεδάζει, να το μοιράζεσαι με άλλους, να εκφράζεσαι μέσα από αυτό, να βγάζεις τις ανησυχίες σου, πόσο μάλλον όταν είναι full δημιουργικό με δικά σου τραγούδια. Σαν έφηβος έπαιζα σε μπάντες, αργότερα και μόνος μου. Έχοντας διάφορες ιδέες αποθηκευμένες και ηχογραφημένες από παλιότερες ενασχολήσεις με τη μουσική, τώρα με τους Underdogs τις έψαξα και τις έβγαλα πάλι στο φως για να τις ξαναδουλέψω. Με τα παιδιά υπάρχει απόλυτη ελευθερία στη μουσική μας και, παρόλο που ο καθένας έχει τα δικά του στοιχεία, δεν περιοριζόμαστε, ενίοτε  μπορεί να βγει κάτι εναλλακτικό, άλλες φορές πιο new wave ή indie. Μου αρέσει η ποικιλία που έχουμε στις συνθέσεις μας και υπάρχουν φορές που δυσκολεύομαι να ταυτοποιήσω τι είδος μουσικής παίζουμε, όταν με ρωτάνε. Η πορεία μας πήγε πολύ φυσιολογικά. Μετά τις συνατήσεις μου με τον Κώστα προστέθηκαν τα δυο νέα μέλη, κάναμε τα live, έπειτα ένα demo με τέσσερα-πέντε τραγούδια, τα οποία άρεσαν στον κόσμο κι έτσι φτάσαμε και στο άλμπουμ.”

 

18

Ο Αποστόλης  – μπάσο:

“Άρχισα να μαθαίνω κιθάρα στο Λύκειο. Αφορμή ήταν ο καθηγητής μας, όχι της μουσικής, αλλά των Γαλλικών, που μια μέρα μπήκε στην τάξη με μια κλασική κιθάρα και μας έπαιξε το frère Jacques. Την επόμενη χρονιά είχαμε καθηγητή μουσικής τον κ. Καραμπερόπουλο, αδερφό της Καραμπεροπούλου, που έπαιζε ακορντεόν στους Πυξ Λαξ. Ρεμπέτικα και ροκ στο σχολείο για αρχή, μετά κιθαρούλα σε παρέες και παραλίες. Μπαίνοντας στο Πανεπιστήμιο σταμάτησα να παίζω γενικά. Όταν άκουσα για τον Κώστα και τον Δημήτρη που τζαμάρανε μαζί, θέλησα να συμμετέχω κι αφού είχαν ανάγκη από μπάσο, είπα, γιατί όχι; Θα μάθω και μπάσο! Κι έτσι βρισκόμαστε σήμερα εδώ να τα λέμε…

Όσον αφορά τους Underdogs, εκτός από την συνειδητή επιλογή μας να μην περιορίσουμε τον ήχο και το ύφος προς ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής διαφοροποιούμαστε και σ’ έναν άλλο τομέα σε σχέση με άλλα συγκροτήματα, με την έννοια ότι δεν έχουμε έναν frontman, που θα αναλάβει να πάρει το show πάνω του και θα μιλήσει με τον κόσμο. Εμείς είμαστε όλοι μαζί, τη μια στιγμή θα βγει ο ένας πιο μπροστά, σε άλλη φάση ένας άλλος και το απολαμβάνουμε πραγματικά.”

 

9 adon

Τι είδος μουσικής παίζουν οι Underdogs τελικά;

The Underdogs : ” Υπήρξαν φίλοι μουσικοί, που μας είπαν να μην ανοίξουμε το φάσμα της μουσικής με την οποία καταπιανόμαστε και να επικεντρωθούμε σε ένα συγκεκριμένο ύφος. Όμως εμείς δεν θέλαμε να περιοριστούμε. Οι ιδέες μας προκύπτουν μέσα από τις μουσικές μας εμπειρίες, τις μνήμες και τις επιρροές όλων των χρόνων που ακούμε μουσική. Δεν μας ενδιέφερε να βάλουμε ταμπέλες. Αν τα τραγούδια που σκαρώνουμε, καταλήγουν ροκ ή blues ή κάτι πιο πειραματικό, μικρή σημασία έχει για μας, το τελικό προϊόν βγαίνει μέσα από τους αυτοσχεδιασμούς μας. Είναι τόσο όμορφες οι στιγμές των προβών, συμβαίνουν πράγματα μαγικά, που είναι δύσκολο να τα περιγράψεις σε όποιον δεν είχε ποτέ ανάλογη εμπειρία. Μπορεί να βρίσκεσαι μέσα στο προβάδικο κι επί μισή ώρα να παίζεις, χωρίς να έχεις οπτική επαφή με τον άλλον. Να παρασύρεσαι από τη μελωδία και το ρυθμό και να είναι ο καθένας στον δικό του κόσμο, ένας να κοιτάει το πάτωμα, ο άλλος το όργανο που παίζει. Και παρ’ όλα αυτά να επικοινωνείς. Και κάποια στιγμή να σηκώνεις το βλέμμα και ν’ αντικρύζεις τους συμπαίκτες σου και να συμφωνείς σιωπηλά, ότι ναι, αυτό είναι! Γι΄αυτό το λόγο ηχογραφούμε πάντα τις πρόβες μας. Έχει τύχει να παίξουμε ένα riff τόσο τέλεια σε μια πρόβα και να μην μπορούμε να το αναπαράγουμε με κανένα τρόπο την επόμενη στιγμή, γιατί ήταν κάτι που συνέβει αυθόρμητα μια φορά. Πέρασε ενάμισις χρόνος για να το ξαναβρούμε τελικά, λίγο πριν μπούμε στο στούντιο και το κρατήσαμε. ”

 

21

 

Κώστας: “Η δέσμευση των τεσσάρων μας ήρθε από πολύ νωρίς. Στο σχήμα, στα lives και στο άλμπουμ όμως συμμετείχαν και άλλοι τρεις άνθρωποι, οι οποίοι δούλεψαν πάνω σε έτοιμη βάση, καθώς εμείς στήναμε τα κομμάτια, τα οποία ήταν κατά κύριο λόγο για αντρική φωνή και συνεπώς δεν ήταν εύκολο να προσθέσουν νέο υλικό. Συγκεκριμένα ο Θοδωρής Καλαϊτζίδης (πλήκτρα) συμμετέχει σε όλο το δίσκο, η Γεωργία Κουτσοκέρα συμμετέχει σε τέσσερα τραγούδια (main & back vocals) και ο Γιώργος Λαδόπουλος σε ένα τραγούδι (τρομπέτα). Τα τραγούδια μας γεννιόνταν μέσα από αυτοσχεδιασμούς και πρόβες σε σταθερή βάση κι έτσι και ηχογραφούνταν.

Το άλμπουμ κατά γενική ομολογία δεν έχει ένα μόνο υφολογικό χαρακτήρα. Πιστεύω πάντως, πως υπάρχει ένας συνδετικός ιστός στα τραγούδια, ο οποίος λέγεται ατμόσφαιρα και θα την ανακαλύψεις μετά την πρώτη ακρόαση του δίσκου. Αναγνωρίζεις λοιπόν μια κοινή ατμόσφαιρα και το γεγονός ότι τα κομμάτια κατά κύριο λόγο στηρίζονται στη μελωδία, ακόμη και τα δυναμικά. Άλλα συγκροτήματα π.χ. δίνουν βάση στο θόρυβο ή στη φωνή, εμείς εστιάσαμε στη μελωδία.

Ποτέ δεν μαζευτήκαμε να παίξουμε ένα συγκεκριμένο είδος. Αν και διαφορετικοί χαρακτήρες μεταξύ μας, μας ένωσε η χημεία που γεννήθηκε. Συμπλέουμε 100% στο να μην περιοριστούμε σε ένα μοντέλο μπάντας ή ένα είδος μουσικής. Και δεν υπήρχε άγχος, επειδή δεν γίναμε επαγγελματίες μουσικοί για να έχουμε υποχρεώσεις. Λειτουργούμε βάσει των standards που έχουμε θέσει κι αυτό μας εξελίσσει”.

 

29

 

Νίκος: “Εγώ επιμένω στη σημασία της διαδρομής που κάνουμε σαν μπάντα. Μέσα από τους πειραματισμούς μας χρειάστηκε πολλές φορές να «αδειάσουμε» τον ήχο μας, να τον κάνουμε όσο πιο απλός γίνεται, να πετάξουμε ό, τι περιττό. Και το να να μην παίζεις κάτι αφήνοντας ελεύθερη τη φαντασία του ακροατή, γίνεται πιο σημαντικό κι από το καλύτερο σόλο! Δεν καταφεύγεις σε σολιστικές δεξιοτεχνίες, αφήσεις το κομμάτι να αναπνεύσει και δημιουργείς εικόνες.”

 

27

 

To cd “Paths

“To cd αποτελείται από το καλύτερο μέχρι τώρα υλικό μας ως δημιουργία. Aντιμετωπίσαμε τον δίσκο ως μια συλλογή τραγουδιών που μας άρεσαν και όχι ως ένα συγκεκριμένο concept”, λέει ο Δημήτρης.

“Από τα δέκα κομμάτια του δίσκου, τα οκτώ ήδη είχαμε ήδη προαποφασίσει ότι είναι φτιαγμένα για αντρικά φωνητικά και κάθε τραγούδι επιλέχθηκε να το ερμηνεύσει εκείνος που του ταίριαζε περισσότερο φωνητικά.”

Αποστόλης: “Δεν υπάρχει ενιαίο ύφος στα τραγούδια μας. Κάθε κομμάτι είναι stand alone. Δεν μπορείς να πεις, ότι είναι μια ευθεία γραμμή. Αντλώντας από τα δικά μας ακούσματα, διαμορφώσαμε τους ήχους και παρουσιάζουμε τις προσωπικές μας μουσικές ιδέες.”

Είναι ένα άλμπουμ με ροκ χροιά, αλλά που «αρνείται» τις ταμπέλες. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι εικόνες που ξεπηδούν από τα τραγούδια ταιριάζουν σε μια road movie; Είναι το cd που θα σε συντροφεύσει σ’ ένα ταξίδι με το τρένο;

Νίκος: “Προσωπικά υποστήριξα πολύ τον τίτλο Paths, γιατί εκφράζει όλη τη διαδρομή μας μέχρι σήμερα. Μου φέρνει στο νου κινηματογραφικές εικόνες, είναι ταξιδιάρικο. Εκτός από κάποια πολύ δυναμικά κομμάτια, όπως το Snowball effect και το Μindtrap, υπάρχει μια διαρκής εναλλαγή χαλάρωσης – έντασης. Απολαμβάνω να τ’ ακούω στο αυτοκίνητο μόνος μου με κλειστά παράθυρα.”

Αποφάσισα να ακολουθήσω το παράδειγμα της μπάντας και πρωτάκουσα το άλμπουμ στο αυτοκίνητο. Μέχρι και σήμερα το cd των Underdogs παίζει σταθερά σε κάθε βόλτα με τ’ αμάξι, “τέρμα τα γκάζια”.

 

13552596_10154221169287381_1972354227_n

 

Η μουσική του cd είναι γραμμένη από τα τέσσερα μέλη των Underdogs. Οι στίχοι είναι του Κώστα Χουρδάκη, εκτός από το Mindtrap (στίχοι: Δημήτρης Οικονόμου) και το Smokey Mirror (στίχοι: Αποστόλης Κοκκαλάκης). Στο δίσκο συμμετέχει σε όλα τα τραγούδια ο Θοδωρής Καλαϊτζίδης στα πλήκτρα. Στη φωνή επίσης είναι η Γεωργία Κουτσοκέρα (main vocals & back vocals). Στο Quintessence of  Life παίζει τρομπέτα ο Γιώργος Λαδόπουλος.

Oι ηχογραφήσεις έγιναν στο New Fab Liquid Sound Studio και η παραγωγή, το mixing και το mastering από τον Νίκο “Ottomo” Αγγλούπα.

Το publishing είναι των Underdogs και η διανομή του άλμπουμ θα γίνει από την εταιρεία Inner Ear σε Αθήνα, Πάτρα, Βόλο, Λάρισα και Θεσσαλονίκη, στα Public και Ιανός, καθώς και μέσα από το e-shop της Inner Ear.

INFO:

https://www.facebook.com/The-Underdogs-Greece-1459627784277780/

https://theunderdogsgr.bandcamp.com/releases

 

 

Φωτογραφίες: Αντωνία Κοσμίδη – Άγγελος Βιλλιώτης

 

 

https://fermouart.gr/2016/11/04/%cf%83%cf%84%ce%b1-%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%bf%cf%80%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-underdogs/

https://www.youtube.com/watch?v=_aDLPWw2iVM

https://fermouart.gr/2016/11/04/%cf%83%cf%84%ce%b1-%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%bf%cf%80%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-underdogs/