Πέντε γυναίκες, τρεις θεματικές: έρωτας, θάνατος, ενοχές. Ο έρωτας που δεν ευδοκίμησε, γιατί δεν το επέτρεπαν οι κανόνες. Ο χωρισμός που ήρθε, γιατί η μάσκα έκρυβε τα ευαίσθητα μάτια. Ο θάνατος που χτύπησε την πόρτα, όταν κανείς δεν ήταν διαθέσιμος να βοηθήσει. Οι ενοχές που είναι πάντα εκεί να ψιθυρίζουν στο αυτί «τι θα γινόταν αν…».

Limbo ή αλλιώς καθαρτήριο. Παράδεισος ή κόλαση; Ο άγγελος του θανάτου μίλησε: «Ο παράδεισος είναι τα όνειρά σας. Η κόλαση είναι η ζωή σας». Οι τέσσερις γυναίκες καλούνται να αποφασίσουν, αν υπάρχει δρόμος προς τη λύτρωση.

 

Attachment-1(2)

 

Πάνω σε αυτούς τους άξονες κινήθηκαν τα θεατρικά αναλόγια που παρακολουθήσαμε από τις σπουδάστριες της Ανοιχτής Τέχνης και είναι αποτέλεσμα του μαθήματος της Μαρίας Κυριάκη. Μετά την παράσταση η πολυτάλαντη και πολυπράγμων Μαρία Κυριάκη μας μίλησε για τον τρόπο που δουλεύει με τους μαθητές της: «Το συγκεκριμένο μάθημα λέγεται «Η δική μου ιστορία» και γίνεται εδώ και τρία χρόνια στην Ανοιχτή Τέχνη, όπως και στο ΚΕΨΥΠΑ. Κάθε μαθητής γράφει μόνος του είτε την προσωπική του ιστορία είτε κάποια  που εφεύρει και στη συνέχεια ενώνουμε τις ιστορίες σε ένα θεατρικό κείμενο με αυτόνομες ιστορίες. Υπάρχει συγκεκριμένη μέθοδος και άξονας πάνω στον οποίο φτιάχνεται. Είναι devised συγγραφή, δηλαδή επινενοημένο κείμενο από τους μαθητές, το οποίο ολοκληρώνεται από μένα σαν θεατρικό έργο. Τα παιδιά είναι συντονισμένα μεταξύ τους, γνωρίζουν τι έχει γράψει ο καθένας και δουλεύουν όλοι μαζί. Κάνουμε τις διορθώσεις εστιάζοντας πάνω στη λεπτομέρεια, την εποχή, τα ρούχα, τις ιδέες, το ιστορικό τους, το τι νιώθουν, αυτό γίνεται μέσα σε ένα τρίμηνο. Αφού ολοκληρωθεί αυτό, στο επόμενο τρίμηνο περνάμε στο στάδιο που μαθαίνουμε να ερμηνεύουμε το έργο, δουλεύουμε σύμφωνα με την ρωσική και όχι την αμερικάνικη μέθοδο Στανισλάβσκι, καθώς  και με ψυχαναλυτικές ασκήσεις από τη μέθοδο Γιουνγκ, πολύ ενδιαφέρουσες. Έτσι τα παιδιά αποκαλύπτουν τον εαυτό τους και συναντάνε το ρόλο, αφού τον έχουν πλάσει. Στο σημείο που συναντιούνται οι προσωπικότητές τους με τους χαρακτήρες του ρόλου, εκεί σταματάμε και δουλεύουμε υποκριτικά.

 

IMG_20160626_211544538

 

Κάνουμε επίσης μαθήματα ορθοφωνίας και κινησιολογίας και στόχος είναι να γίνει ένα θεατρικό αναλόγιο σαν αυτό που είδατε. Το θεατρικό αναλόγιο είναι ανάγνωση του κειμένου, αλλά με θεατρικά στοιχεία. Δίνουμε μια πρώτη εικόνα του τι θα είναι αυτή η παράσταση, όταν ολοκληρωθεί, για να προξενήσουμε το ενδιαφέρον του κοινού, ώστε να έρθει να μας δει μετά, αλλά κυρίως για να μπορέσουμε να αναδείξουμε το κείμενο. Υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν, ότι το αναλόγιο είναι μια ειδική τέχνη και το εξασκούν με διαφορετικές τεχνικές, όμως για τους μαθητές είναι πολύ βοηθητικό για να καταλάβουν τι είναι η θεατρική παράσταση και να κατανοήσουν άλλες δυναμικές που έχουν να κάνουν με την υπευθυνότητα, την πειθαρχία, το συντονισμό, τη χημεία μεταξύ τους και κυρίως την  έκθεση στο κοινό. Με αυτό τον τρόπο δεν τους κόβεις την άγκυρα, που είναι το κείμενο μπροστά τους, το βλέπουν και δε χάνονται και ταυτόχρονα δεν τους δίνεις πολλή κίνηση, που μπορεί να τους αποσυντονίσει.

 

Attachment-1(3)

 

Άρα μπορούμε να πούμε, ότι είναι ένα πρώτο στάδιο, τουλάχιστον στο δικό μας σύστημα. Δεν θέλουμε να περιορίσουμε όμως την εκφραστικότητα και την υποκριτική. Αν είδατε μια συγκρατημένη εκφραστικότητα, είναι επειδή ακόμα δεν έχουν ωριμάσει υποκριτικά. Γι’ αυτό, στο τρίτο τρίμηνο θα έρθει η παράσταση από το ίδιο κείμενο, με ζωντανούς διαλόγους, με πραγματική κίνηση, με άλλου τύπου μουσική που θα ανακαλύψουν οι ίδιες και θα την ταιριάξουν στην παράσταση, με δημιουργία κοστουμιών από τις μαθήτριες αλλά και τη βοήθεια ειδικού, ίσως χωρίς τον προτζέκτορα, που χρησιμοποιήσαμε τώρα στο θεατρικό αναλόγιο.

Οι άξονες στα κείμενα ήταν ο θάνατος, ο έρωτας και οι ενοχές. Ο θάνατος μας εξηγούσε πώς βρεθήκαν στο Limbo, ο έρωτας αναφερόταν σ’ ένα δικό τους συναισθηματικό κόσμο και οι ενοχές έδειχναν τον λόγο για τον οποίο δεν πήγαν κατευθείαν στον Παράδεισο, τα λάθη που είχαν κάνει και τώρα τα βλέπουν και τα παραδέχονται. Στο τέλος, ο Άγγελος τους δίνει την ευχέρεια να αποφασίσουν μόνες τους τι θα κάνει η κάθε μία για την άλλη, πράγμα που είναι και αρκετά σκληρό.»

 

IMG_20160626_172134264_HDR

 

Πώς ήταν η εμπειρία για τις σπουδάστριες της Ανοιχτής Τέχνης και η μαθητεία τους δίπλα στην Μαρία Κυριάκη;

Μαρία Παπαδοπούλου: “Θέλω να γίνω ηθοποιός και πιστεύω ότι τα μαθήματα με βοήθησαν, γιατί δεν είμαι πλέον τόσο κλειστή. Απέκτησα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και σίγουρα έπαιξε ρόλο ο τρόπος διδασκαλίας της, γιατί εστιάζει στην προσωπικότητα της καθεμίας μας ξεχωριστά.”

Ξένια Χαρδαλιά: “Ξεκίνησα τα σεμινάρια για να αποβάλλω το άγχος μου να μιλάω μπροστά σε κοινό, είμαι δικηγόρος στο επάγγελμα. Ξεκλείδωσα και αυτό οφείλεται στη δασκάλα μας. Δεν σκοπεύω να αλλάξω επάγγελμα, αλλά θα συνεχίσω γιατί ήταν μια διαδικασία που μου άρεσε.”

Μαριέτα Κάβουρα : “Θέλω να γίνω επαγγελματίας ηθοποιός. Αποφάσισα να έρθω εδώ για να έχω μια πρώτη εμπειρία με το θέατρο, πριν δώσω σε δραματικές σχολές το Φεβρουάριο.  Το μάθημα μου έδωσε πολλά και είχαμε πολύ καλή επικοινωνία σαν ομάδα.”

Κατερίνα Μπασκιώτη: “Είμαι από Γαλλία με Έλληνες γονείς και είμαι δυο χρόνια στην Ελλάδα. Πάντα με ενδιέφερε το θέατρο, αν και είμαι ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο, όπου κάνω εφαρμοσμένη Φυσική. Η δασκάλα μας κάνει ουσιαστική δουλειά και θα ήθελα να συνεχίσω και να παίξω μελλοντικά σε παραστάσεις.”

Κωνσταντίνα Καραγαβριηλίδου : “Από το σχολείο ήθελα να ασχοληθώ με το θέατρο. Είμαι κι εγώ στην έρευνα στη Βιολογία, αλλά το θέατρο με γεμίζει, καθώς έρχεσαι σε επαφή με τον εαυτό σου και το συναίσθημά σου. Η δασκάλα είναι καταπληκτική και είναι ένας λόγος να συνεχίσω, ώστε να μπορώ αργότερα να παίζω σε ομάδες.”

 

IMG_20160626_220227233

 

Βιογραφικό:

Η Μαρία Κυριάκη, ηθοποιός του Πάνου Κοκκινόπουλου, του Μανούσου Μανουσάκη, του Σωτήρη Γκορίτσα και πολλών άλλων σκηνοθετών της τηλεόρασης και του κινηματογράφου, έχει παίξει στο θέατρο με πρωταγωνιστές όπως ο Μάνος Κατράκης, ο Δημήτρης Πιατάς,  ο Κλέων Γρηγοριάδης και σκηνοθέτες όπως η Άντζελα Μπρούσκου, ο Βασίλης Παπαβασιλείου, ο Κριστόφ Ζροτ και άλλοι. Αριστούχος πτυχιούχος πιάνου και αρμονίας στο Ελληνικό Ωδείο, υποκριτικής στην σχολή Κατσέλη, κινηματογράφου στην σχολή Λυκούργου Σταυράκου και Γαλλικής φιλολογίας στο Γαλλικό ινστιτούτο έχει παρακολουθήσει επίσης σειρά μαθημάτων και σεμινάρια κλασσικού μπαλέτου, μοντέρνου χορού (μέθοδος Κάνιγχαμ) γιόγκα, μεθόδου Στανισλάφσκι, πολεμικών τεχνών (taekwondo) και αυτοσχεδιασμού. Υπήρξε μέλος της επιτροπής του Ε.ΚΕ.ΘΕΧ.  για τις επιχορηγήσεις στους θεατρικούς θιάσους  και είναι μέλος του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, του ΣΕΗ, του σωματείου των Ελλήνων Σεναριογράφων και του σωματείου των Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων. Έχει πρωταγωνιστήσει σε ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους όπως το «Μεταίχμιο» του Πάνου Καρκανεβάτου με συμπρωταγωνιστή τον Άρη Λεμπεσόπουλο κι η «Δέσποινα» με συμπρωταγωνιστή τον Γιώργο Νινιό, όπου και της απονεμήθηκε βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου στο φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Έπαιξε επίσης σε αξιόλογες σειρές και τηλεταινίες στα Mega, Ant1 και ΕΤ2 όπως το «Τμήμα ηθών», η «Ανατομία ενός εγκλήματος» και το «Ταξίδι που σκοτώνει» με συμπρωταγωνιστές την Άννα Βαγιενά και τον Γιώργο Πυρπασόπουλο.  Έχει  εκδώσει μεταξύ άλλων, τα μυθιστορήματα «Υπάρχει Θεός ; Κι αν ναι, γιατί διστάζει να εμφανιστεί;», «Η σάρκα των ονείρων», «Οι εκμυστηρεύσεις της Μυρέλας Κ.» και «Η Πύλη του Κρασιού» καθώς και τρία θεατρικά έργα  από τις εκδόσεις Δελφίνι, Κέδρος, Ελληνικά γράμματα και Άπαρσις ενώ μία νουβέλα της συμμετείχε στην συλλογή «Ο Φύλακας των Ψυχών» από τις εκδόσεις Κέδρος κι άλλα διηγήματά της, κείμενα και άρθρα έχουν δημοσιευτεί σε τουριστικούς οδηγούς, εικαστικούς καταλόγους, καλλιτεχνικές επιθεωρήσεις και περιοδικά. Έχει γράψει σενάρια για τηλεταινίες, ντοκιμαντέρ και σήριαλ όπως το «Τμήμα Ηθών», η «Ανατομία ενός Εγκλήματος» κι οι «Επαγγελματίες» με πρωταγωνιστές τον Γιάννη Βούρο, την Βέρα Κρούσκα  και τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη. Έχει γράψει σενάρια για τον κινηματογράφο και της έχει απονεμηθεί το βραβείο καλύτερου σεναρίου για την ταινία «Hot-dog» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παντελιά,  στο φεστιβάλ Δράμας.  Επίσης έγραψε πάνω από δεκαπέντε θεατρικά έργα που ανέβηκαν σε ΔΗΠΕΘΕ και σε κεντρικές σκηνές της Αθήνας,  όπως το μιούζικαλ  «Μαργεντίνη», στο θέατρο Στοά σε σκηνοθεσία Θανάση Παπαγεωργίου με πρωταγωνιστές τον ίδιο και την Λήδα Πρωτοψάλτη κι η «Μήδεια De-Profundis» στο θέατρο του Ήλιου σε σκηνοθεσία Κατερίνας Πολυχρονοπούλου. Διεύθυνε το θεατρικό περιοδικό  «Φουαγιέ», ήταν αρχισυντάκτρια στο περιοδικό για τις τέχνες και τον πολιτισμό «high lights» και δημιούργησε το διαδικτυακό περιοδικό «Επί Σκηνής» το οποίο φιλοξενεί κριτικές και συνεντεύξεις σημαντικών ανθρώπων του θεάτρου και κυρίως της νέας γενιάς θεατρικών δημιουργών.  Έχει ασχοληθεί για πάνω από τριάντα χρόνια με την εκπαίδευση ηθοποιών, χορευτών, θεατρικών συγγραφέων και μουσικών σε καταξιωμένες σχολές και ωδεία κι έχει διδάξει σε σεμινάρια. Διδάσκει στην «Ανοιχτή Τέχνη», στο «Θεατρικό εργαστήρι της οδού Μελενίκου» και στο «Script-Net», μια διαδικτυακή πλατφόρμα διδασκαλίας εξ αποστάσεως ενώ παράλληλα παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα σε υποψήφιους σπουδαστές δραματικών σχολών.  Έχει σκηνοθετήσει πέντε παραστάσεις με την ομάδα της «Theater can kill».

427898_529116173769995_423657281_n