“Is war over?”, ρωτάει ο τίτλος του προγράμματος με τις πληροφορίες για την παράσταση «Θουκυδίδης Δραματικός: Το Θέατρο του Πολέμου», βάζοντάς μας σε σκέψεις όσον αφορά τη διαχρονικότητα-διαιώνιση του πολέμου σε πολλά κυριολεκτικά και μεταφορικά επίπεδα: μια μάχη που δίνεται με φονικά όπλα, ως επιβολή της εξουσίας του ισχυροτέρου ή ως υποβάθμιση της ανθρώπινης ζωής και των αξιών.

Η παράσταση – προοίμιο των φετινών Αισχυλείων είναι ένα έργο επίκαιρο όσο ποτέ. Οι διαχρονικές ανά τους αιώνες επιπτώσεις του πολέμου παρουσιάστηκαν μέσα από την πολύ αξιόλογη προσπάθεια είκοσι έξι σπουδαστών και αποφοίτων Δραματικών Σχολών από την Ελλάδα, την Τουρκία και την Αμερική στην ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Η προετοιμασία διήρκεσε δύο εβδομάδες ενώ το Παλαιό Ελαιουργείο της Ελευσίνας με τη μυστικιστική αύρα του μας άνοιξε τις πύλες για μια βουτιά πίσω στον χρόνο. Δεν θα μπορούσε να μην γίνει μια μικρή αναφορά σε αυτόν τον ιστορικό χώρο, ένα κτήριο – βιομηχανικό κατάλοιπο του 1872 που σε συνδυασμό με το ήσυχο λιμάνι και το ζεστό θερινό ηλιοβασίλεμα σε προετοιμάζουν κατά κάποιο  τρόπο για τη είσοδο στον χωροχρόνο μιας άλλης εποχής.

Το εγχείρημα περιλάμβανε αποσπάσματα από τα πέντε πρώτα βιβλία του Θουκυδίδη για τον Πελοποννησιακό πόλεμο, τον καταστροφικότερο εμφύλιο σπαραγμό του αρχαιοελληνικού παρελθόντος: ο Επιτάφιος του Περικλή, η δημηγορία του Αρχίδαμου, ο λοιμός της Αθήνας, η στάση των Κερκυραίων και η άλωση της Μήλου. Η περιγραφή των γεγονότων ξεπερνά τη στεγνή αφήγηση, αφού τα σκηνοθετικά ευρήματα του Δημήτρη Λιγνάδη και του Γιάννη Παναγόπουλου έπλασαν ζωντανές εικόνες και κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή: καπνογόνα με χρωματιστό καπνό για την αναπαράσταση καύσης της πόλης των Πλαταιών, χορευτικές κινήσεις και κραυγές πολιορκημένων για τη «σωματοποίηση» των δεινών του πολέμου. Οι εν χορώ και οι μεμονωμένες αφηγήσεις έγιναν με σωστή, καθαρή άρθρωση και ισορροπία συναισθήματος από την πλευρά των σπουδαστών.

Έξυπνη και αφυπνιστική στο αντιπολεμικό της μήνυμα η παράλληλη περιγραφή της φρικτής αρρώστιας που κατακερμάτισε την Αθήνα και του μεγαλείου της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Την ίδια στιγμή που οι κάτοικοί της πέθαιναν μέσα σε ωδίνες, πλεκόταν το εγκώμιο μιας πόλης που κάποτε αποτέλεσε σχολείο και πρότυπο ολόκληρης της Ελλάδας.

Σε κάποιο άλλο σημείο, το μοιρολόγι σε ξένη γλώσσα των γυναικών που αιχμαλωτίστηκαν και εξανδραποδίστηκαν ενέτεινε την αίσθηση της μεταφοράς στο σήμερα και στις γνώριμες εικόνες από τα καραβάνια των προσφύγων.

Τέλος, μέσα από το κείμενό του ο Θουκυδίδης δεν παραλείπει να τονίσει τις βαθύτερες επιπτώσεις εκτός από τη φυσική φθορά και τον αφανισμό. Στον πόλεμο υπερισχύουν οι πνευματικά κατώτεροι, οι άνθρωποι διδάσκονται τη βία, το μίσος και την εχθρότητα, το δίκαιο καταπατάται, η δυσπιστία και η απελπισία δεν αναιρούνται ούτε με όρκους ούτε με βαριές υποσχέσεις.

Στο άρτιο σύνολο συνετέλεσε η ήπια, εντεινόμενη ή συγκινητική όπου ήταν απαραίτητο μουσική επιμέλεια του Μικέ Γλύκα καθώς και οι εύστοχοι φωτισμοί της Εβίνας Βασιλακοπούλου.

Το αγγλόφωνο και ελληνόφωνο σπουδαστικό πρόγραμμα ‘’Thucydides Dramaticus: The Theater of War” χρηματοδοτήθηκε από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

 

Info

«Θουκυδίδης Δραματικός», Φεστιβάλ Αισχυλείων, Παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας, 12/8/2016, 8.30 μ.μ., είσοδος ελεύθερη.

Κείμενο-Δραματουργία: Γιάννης Λιγνάδης

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Λιγνάδης – Γιάννης Παναγόπουλος

Σκηνική Διδασκαλία-Κίνηση: Έλενα Καμηλάρη

Ιστορικοί Σύμβουλοι: Dr. Bella Vivante, Δρ. Ανδρονίκη Μακρή

Σκηνικά-Κοστούμια: Δήμος Κλιμενώφ

Φωτισμοί: Εβίνα Βασιλακοπούλου

Video Installation: Λουκάς Ζιάρας, Χρήστος Καλαϊτζόγλου

Μουσική Επιμέλεια: Μικές Γλύκας

Ήχος: Kariotis Audio

Κινηματογράφηση: Νίκος Λερός

Οπερατέρ: Στέλιος Δάγκας, Κώστας Τούντας

Μοντάζ: Ειρήνη Χατζή

Φωτογραφία: Θοδωρής Βερονίκης

Υπεύθυνος Επικοινωνίας: Άρης Ασπρούλης

Υπεύθυνος Παραγωγής: Γιώργος Τζιαμπίρης

Ηθοποιοί: σπουδαστές και απόφοιτοι Δραματικών Σχολών και Κλασικών Γραμμάτων από την Ελλάδα, την Τουρκία και τις ΗΠΑ