«Μεταφέρω επιβάτες για πάνω από 40 χρόνια και στο τέλος θα με κρίνουν για τα 208 δευτερόλεπτα». Η φράση αυτή του Τσέσλι «Σάλι» Σάλενμπεργκερ γίνεται το εφαλτήριο που από τη βάση του ξετυλίγεται το νήμα ενός πραγματικού περιστατικού που ονομάστηκε «Θαύμα του ποταμού Χάντσον» της Νέας Υόρκης.

Όταν τον Ιανουάριο του 2009 το αεροσκάφος της εταιρίας US Airways συγκρούστηκε με σμήνος πουλιών, έχασε και τους δύο κινητήρες με αποτέλεσμα την αναγκαστική προσυδάτωσή του και την ως εκ θαύματος διάσωση και των 155 επιβατών και του πληρώματος. Ωστόσο, η ηρωοποίηση των πιλότων από τους διασωθέντες, τους δημοσιογράφους και την κοινή γνώμη δεν κράτησαν για πολύ: σύντομα ο Σάλενμπεργκερ και ο συγκυβερνήτης Τζεφ Σκάιλς βρέθηκαν στριμωγμένοι από το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας Μετακινήσεων των ΗΠΑ όπου κλήθηκαν να στηρίξουν – σχεδόν να απολογηθούν – για την απόφασή τους να μην επιλέξουν άλλη διαδρομή ώστε να προσγειώσουν με ασφάλεια το αεροπλάνο που εν τέλει βυθίστηκε και στοίχισε στην ασφαλιστική εταιρεία αρκετά εκατομμύρια δολάρια.

Ο σκηνοθέτης Κλιντ Ίστγουντ δεν επιλέγει την κλασσική οδό για να διηγηθεί την ιστορία του. Αντί για μια ταινία με αναμενόμενη αρχή, μέση και τέλος, ξεκινά με έναν από τους εφιάλτες που στοιχειώνουν τον Σάλι, ο οποίος μετά το συμβάν και τις τρομακτικές διαστάσεις δημοσιότητας που αποκτά πάσχει από μετατραυματικό στρες. Η συνέχεια δίνεται κι εμπλουτίζεται αποσπασματικά με διαλείμματα από την καθημερινότητα και το παρελθόν κι επανέρχεται με συχνά flash back και αποκαλύψεις καινούριων λεπτομερειών κάθε φορά.

Η τελεία απουσία μουσικής επένδυσης που θα προξενούσε τεχνητή κι επιτηδευμένη κορύφωση της έντασης καθώς και οποιουδήποτε άλλου ήχου εκτός των φυσικών αλλά και η ροή των γεγονότων σε πραγματικό χρόνο δίνουν στη σκηνή προσυδάτωσης έναν απόλυτα ρεαλιστικό και γνήσιο χαρακτήρα.  Έτσι, ο Ίστγουντ αποφεύγει να δημιουργήσει άλλο ένα κλισέ χολιγουντιανό υπερθέαμα πτώσης αεροπλάνου. Αναμενόμενα, μέσα από τους εφιάλτες του κυβερνήτη δεν παραλείπει να ανασύρει και να παραλληλίσει μνήμες από την 11η Σεπτεμβρίου, μιας από τις πιο μαύρες σελίδες της πρόσφατης αμερικανικής ιστορίας. Σε κάποια σημεία η πλοκή επιβραδύνεται αρκετά και γίνεται υποτονική, στο σύνολό της όμως κρατά σταθερό ρυθμό κι ενδιαφέρον. Πρωταγωνιστικό ρόλο έχει καθαρά ο ανθρώπινος παράγοντας, ιδωμένος από πολλές οπτικές: είναι η ανθρώπινη πλευρά  μιας απόφασης ζωής και θανάτου, είναι εκείνο το καίριο στοιχείο που λείπει από την πρακτική των προσομοιωτών που παραλίγο να κοστίσουν τη δουλειά και τη φήμη των πιλότων, είναι η αίσθηση ευθύνης και καθήκοντος όταν Σάλι μένει τελευταίος ελέγχοντας ξανά και ξανά αν έχει μείνει κάποιος πίσω ενώ το αεροσκάφος έχει ήδη γεμίσει μέχρι τη μέση νερά.

Ο Τομ Χανκς είναι η ήρεμη δύναμη που κερδίζει και πάλι τις εντυπώσεις πλάθοντας έναν χαρακτήρα χαμηλών τόνων, με εσωτερικευμένη ένταση και μια μόνιμη αγωνία που συνοφρυώνει το πρόσωπό του εξαιτίας του ατυχήματος αλλά και των αμφιβολιών που σιγά σιγά ριζώνουν στη συνείδησή του. Εξίσου επιτυχημένος συγκυβερνήτης-συμπρωταγωνιστής και ο Άαρον Εκχαρτ.

Συνολικά πρόκειται για μια ταινία που αν και χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις παρακολουθείται άνετα χάρη στις αξιόλογες ερμηνείες και κάποιες καλοστημένες σκηνές.

Το σενάριο βασίστηκε στο βιβλίο του Σάλενμπεργκερ «Highest Duty: My Search for What Really Matters», ο οποίος ήταν παρών και στα γυρίσματα.

 

Info

 Χώρα: ΗΠΑ, 2016

Διάρκεια: 96′

Σκηνοθεσία: Κλιντ Ίστγουντ

Παίζουν: Τομ Χανκς, Άαρον Έκχαρτ, Λόρα Λίνεϊ