Η ιστορία του Φάουστ είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους μας. Ο Χάινριχ Φάουστ, αισθάνεται, πως κανένα από τα μέχρι τώρα επιτεύγματά του δεν του έχουν προσφέρει ικανοποίηση ή το αίσθημα της πληρότητας. Διψάει να αποκτήσει τη γνώση της απόλυτης αλήθειας και να βρει το πραγματικό νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο Φάουστ στρέφεται στη μαγεία ελπίζοντας να βρει την λύση και τελικά καταλήγει να κάνει μια συμφωνία με το διάβολο. Πουλάει την ψυχή του στον Μεφιστοφελή με την προϋπόθεση να γευτεί μια εμπειρία τόσο ανταποδοτική στις προσδοκίες του, ώστε να φτάσει στο σημείο να παραδεχτεί, ότι επιθυμεί να μείνει έτσι για πάντα.

Πέρα από το βασικό μύθο του Φάουστ, πόσοι από εμάς έχουμε πραγματικά ασχοληθεί με το κείμενο του Γκαίτε;  Ένα κείμενο τόσο σπουδαίο, τόσο ποιητικό, τόσο πυκνό σε νοήματα και κυρίως πάντα επίκαιρο. Η παράσταση Φάουστ, που παρουσιάζεται αυτές τις μέρες στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, για δεύτερη χρονιά και για περιορισμένες παραστάσεις, είναι μια πρόκληση να γνωρίσουμε καλύτερα το αριστουργηματικό έργο του γερμανού συγγραφέα. Η πολύ ωραία μετάφραση του Σπύρου Ευαγγελάτου βοηθά τον θεατή να κατανοήσει χωρίς δυσκολία το κείμενο εν ώρα παράστασης.

Με το άνοιγμα της αυλαίας η επιβλητική ατμόσφαιρα του λιτού ημιφωτισμένου σκηνικού (της Εύας Μανιδάκη) και στη συνέχεια η μουσική (του Γιώργου Πούλιου) μας προϊδεάζουν για τα όσα πρόκειται να ακολουθήσουν. Όμως η εξέλιξη της παράστασης μας επιφυλάσσει διαρκώς ευχάριστες εκπλήξεις, σκηνές κορύφωσης που ανεβάζουν την αδρεναλίνη και μας κρατούν σε μια διαρκή εγρήγορση, με αποκορύφωμα όλων την σκηνή της Βαλπούργιας νύχτας, με τον πολυπληθή χορό σε κατάσταση έκστασης. Η χορογραφία της Πατρίσιας Απέργη είναι μαγευτική. Οι φωτισμοί της Ελευθερίας Ντεκώ απόκοσμοι.

Η σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάτου έχει ρυθμό, θεατρικότητα και αισθητική. Δεν φοβάται να ρισκάρει, δεν φοβάται να προτείνει, δημιουργώντας ταυτόχρονα μια εκλεπτυσμένη παράσταση. Ανέδειξε το κείμενο, όπως ανέδειξε και τους ηθοποιούς της οδηγώντας τους και σε παραλλαγμένους υποκριτικούς δρόμους στην επαναληπτική σαιζόν.

Ο Νίκος Κουρής πλάθει έναν Φάουστ, φορτισμένο από το υπαρξιακό αδιέξοδο που διακατέχει το χαρακτήρα, δίνει ένα ρόλο με έξοχα περάσματα, συναίσθημα, κίνηση, ισορροπία.

Ο Αργύρης Πανταζάρας γίνεται το αιλουροειδές δαιμόνιο που μαγνητίζει τα βλέμματα. Ένα αεικίνητο, νευρώδες πλάσμα, ένας Λούσιφερ με το χιούμορ να ξεπηδά μέσα από τις σκοτεινές βουλές του. Αβίαστη κίνηση, ακρίβεια και καθαρότητα των υποκριτικών μέσων.

Η Αμαλία Νίνου (Μαργαρίτα) και η Στέλλα Βογιατζάκη (Μάρθα), που αντικατέστησαν τις Νάνσυ Σίδερη και Δήμητρα Βλαγκοπούλου αντίστοιχα, αποδίδουν με άνεση τους ρόλους. Όλος ο θίασος είναι καλοκουρδισμένος και συντονισμένος.

Τα κοστούμια της Βασιλικής Σύρμα είναι απόλυτα συνυφασμένα με το ύφος του έργου.

Η παράσταση κυλάει σαν νερό και ήδη αποτέλεσε κοινή παραδοχή πολλών, ότι μία θέαση του Φάουστ δεν είναι αρκετή. Σαφώς το έργο του Γκαίτε είναι η πρωταρχική αιτία, αλλά αυτό καθεαυτό δεν είναι ο μόνος λόγος. Η «ανάγκη» ή η διάθεση του θεατή να παραβρεθεί και σε μια δεύτερη ή και τρίτη θέαση του Φάουστ προκύπτει από την ίδια την παράσταση, που απογείωσαν η Κατερίνα Ευαγγελάτου και οι συνεργάτες της.

Mια παράσταση που η σκηνοθετική φρεσκάδα και η υποκριτική δεινότητα συναγωνίζονται την εκ βάθους γνώση του έργου. Μια παράσταση υψηλών προδιαγραφών, που αγγίζει ακόμα και τον πιο ανυποψίαστο θεατή.

 

Φάουστ – Δημοτικό Θέατρο Πειραιά  – έως 16/10/2016