thumbnail_zaxaratou

Το Φεστιβάλ «ΑΝΑΛΟΓΙΟ 2016» ολοκλήρωσε και φέτος την επιτυχημένη πορεία του στο Θέατρο Τέχνης, στη σκηνή της Φρυνίχου. Ο θεσμός, που με όχημα τις παρουσιάσεις του συνταιριάζει παρόν και παρελθόν, ξεκίνησε από το 2005 και σε αυτό το διάστημα αναδείχτηκαν τα έργα πλήθους δημιουργών και ανθρώπων του θεάτρου.

Τη Δευτέρα 3 Οκτωβρίου παρακολουθήσαμε το έργο της δημοσιογράφου και συγγραφέως Σόνιας Ζαχαράτου «Όνειρα με τη μαμά», ένα διαχρονικό κείμενο που οδηγεί τον θεατή σε ένα ταξίδι χωρίς τους καθημερινούς διαχωρισμούς που έχει εφεύρει ο άνθρωπος – τον χρόνο, τον τόπο, τη φυλή, την κουλτούρα. Η συγγραφέας βουτά στα βάθη του υποσυνειδήτου και των ονείρων, εκεί που κρύβονται η αγάπη και το πένθος για την απώλεια της ρίζας της ζωής. Εδώ η μητέρα ορίζεται ως το θεμέλιο της ύπαρξης, ενώ ο ομφάλιος λώρος ξεπερνά τη βιολογική του μορφή και εξακολουθεί να πάλλεται σαν μια συνεχής ανταλλαγή χαράς, λύπης, θυμού και πόνου που θρέφει τον άρρηκτο δεσμό μητέρας – κόρης. «Όνειρα με τη μαμά» λοιπόν, αλλά και όνειρα – εφιάλτες  χωρίς τη μαμά, όταν εκείνη βρίσκεται πια στην άκρη του Σύμπαντος.

Μέσα από το κείμενο αναδύονται τρυφερά συναισθήματα, ρεαλισμός, γήινες αλλά και σουρεαλιστικές εικόνες και λέξεις που σίγουρα αγγίζουν τα αγκάθια που ο καθένας κρύβει μέσα του. Οι αναμνήσεις ξεκινούν από τη βίαιη κι ακούσια εξόριση από το γνώριμο και προστατευτικό σκοτάδι της μήτρας στο άγνωστο και εχθρικό σκοτάδι του κόσμου. Στη συνέχεια, είναι το μητρικό γάλα που ζεσταίνει ψυχή και σώμα, τα παιχνίδια με τη μαμά, η πληγή του θανάτου και το δύσκολο μετά.

Από τις πιο δυνατές στιγμές η περιγραφή του τρομακτικού εφιάλτη με την ασφυκτική αίσθηση στο στόμιο της κλεψύδρας μέσα στο οποίο διαλύεται ολόκληρο το ανθρώπινο σώμα μαζί με το είναι του, το απότομο ξύπνημα και μια «παιδιάστικη» αναζήτηση της μητρικής αγκαλιάς όπως τότε που εκείνη ακόμα υπήρχε, το φως που θα μένει από εδώ και πέρα μονίμως αναμμένο.

Η σκηνοθεσία του Ένκε Φεζολάρι έκανε την αφήγηση να ρέει αβίαστα, ενώ οι εξαιρετικές μουσικές επιλογές του επέτειναν το συναίσθημα και το συγκινησιακό φορτίο της. Σε εναλλαγές ρόλων μητέρας – κόρης, η Παναγιώτα Βλαντή και η Τζένη Θεωνά έδωσαν ανάσα σε όλα όσα ήταν αποτυπωμένα στο χαρτί, απόλυτα συντονισμένες και με εσωτερικό ρυθμό. Εύστοχη και η επιλογή των δύο ηθοποιών που μοιάζουν εμφανισιακά, ώστε ο δεσμός ανάμεσά τους να αποδίδεται και εξωτερικά.

Το σημερινό Αναλόγιο μας αποχαιρέτισε με μια εμπνευσμένη σκηνή: μαυροφορεμένες γυναίκες συμβολίζουν το πένθος, τη νοσταλγία κι έναν φόρο τιμής για τις μητέρες που έχουν «φύγει» καθώς και το σύντομο του βίου που κρατά όσο το άναμμα και το σβήσιμο ενός σπίρτου και συνεχίζει την αέναη πορεία του στον χρόνο.