Συναντηθήκαμε ένα φθινοπωρινό απόγευμα του Σεπτέμβρη στο café-bar Frau. Δεν είχαν περάσει πολλές ώρες από το προηγούμενο βράδυ που απολαμβάναμε το ποτό και τη μουσική στη μπάρα του Frau. Η Μαρία Σκαφτούρα, που μαζί με την Βανέσα Αδαμοπούλου και την Δέσποινα Παπαγιάννη άνοιξαν εδώ και ενάμισι μήνα αυτό το καλλιτεχνικό στέκι στην οδό Φειδίου, πίσω από το θέατρο Ρεξ και την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού μας μίλησε για τη ζωή της, το θέατρο και το Frau.

14563297_10154493897972381_8704783882852838806_n

Η Μαρία Σκαφτούρα είναι ηθοποιός. Έχει συνεργαστεί με το θέατρο Αμόρε, το θέατρο ΣΤΟΑ, το ΚΘΒΕ, τον σκηνοθέτη Σπύρο Ευαγγελάτο, την Oμάδα Δράσις του Βασίλη Μυριανθόπουλου, τον σκηνοθέτη Ένκε Φεζολλάρι, τον ηθοποιό Δημοσθένη Παπαδόπουλο. Έχει γράψει το θεατρικό έργο «Καληνύχτα», έχει κάνει μεταφράσεις με τελευταία την μετάφραση του έργου «Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» που ανέβηκε στο Βρυσάκι. Έχει συμμετάσχει σε τηλεοπτικές σειρές και επί χρόνια δραστηριοποιείται μαζί με συνεργάτες της στο χώρο των επιχειρήσεων, αρχικά με το bar Τραλαλά και πολύ πρόσφατα με το bar Frau.

Πώς μοιράζεται η ζωή σου όλα αυτά τα χρόνια ανάμεσα στο θέατρο και τα νυχτερινά μαγαζιά;

Είμαι ηθοποιός πολλά χρόνια. Την περίοδο 2002-2010 έκανα μια μεγάλη παύση από τα θεατρικά δρώμενα. Μέχρι και το 2002 είχα πολύ ενεργή θεατρική ζωή με μια πολύ επιτυχημένη συνεργασία μου με την Ομάδα Δράσις του Βασίλη Μυριανθόπουλου, που είχε ανεβάσει  παραστάσεις όπως το «Μόλις χώρισα», «ο Κόσμος της Πάττυ», «Αδάμ + Εύα forever». Ήταν μια ομάδα δεμένη που περνούσε καλά και κάναμε και παρέα εκτός θεάτρου. Όταν έμεινα έγκυος στο γιο μου, αποτραβήχτηκα από το θέατρο, αργότερα για βιοποριστικούς λόγους έγινε το opening του Τραλαλά  και γύρω στο 2010 άρχισα πάλι να ασχολούμαι με την υποκριτική πιο σταθερά. Ο Ένκε Φεζολλάρι ήταν εκείνος που με έβγαλε από τη σπηλιά μου. Είχαμε κάνει ένα εξάμηνο coaching για να υποδυθώ την Μπλανς από το έργο «Λεωφορείο ο Πόθος», που αποτέλεσε για μένα  ένα εξαιρετικό μάθημα υποκριτικής, γιατί ο  Ένκε, παρά το νεαρό της ηλικίας του, είναι πολύ ταλαντούχος δάσκαλος και σκηνοθέτης.

Με τον  Ένκε Φεζολλάρι συνεργαστήκαμε στα έργα «Πλατόνωφ» και «Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» και τον περασμένο χειμώνα  επίσης συνεργάστηκα με τον Δημοσθένη Παπαδόπουλο, που σκηνοθέτησε το «Καζιμίρ και Καρολίνα» στον πολυχώρο Cartel. Φέτος δεν βοήθησαν οι χρόνοι μας στο να επαναληφθεί η παράσταση «Καζιμίρ και Καρολίνα», αλλά με το νέο έτος γύρω στο Φεβρουάριο θα συνεργαστώ πάλι με τον  Ένκε Φεζολλάρι στην παράσταση «Το Τελευταίο Ψέμα» του Κακογιάννη, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Γενικά  δουλεύω πλέον με φίλους και με ομάδες που αισθητικά καταλαβαινόμαστε και έχω γνωρίσει πολλούς νέους σκηνοθέτες που παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον.

Σου έλειψε το θέατρο την οχταετία που απείχες ως ηθοποιός;

Επειδή τα μαγαζιά είναι σαν να πρέπει να τρέξεις μια παράσταση στο Μπρόντγουαιη, δεν πρόλαβε να μου λείψει σε συνειδητό επίπεδο. Όταν σταμάτησα, είχα μπουχτίσει. Είχα περάσει ένα εξάμηνο, μπορεί και χρόνο, διασημότητας λόγω τηλεόρασης. Είχα κάνει μια σειρά, είχα παίξει σε μια ταινία, είχα πάρει το βραβείο για το θεατρικό έργο μου «Καληνύχτα» και είχε ανέβει ως παράσταση με την Μυρτώ Αλικάκη και τον Κώστα Φαλελάκη στο Αμόρε, με καλούσαν να μιλήσω σε τηλεοπτικές εκπομπές. Ήταν μια δύσκολη περίοδος αυτά τα 15 λεπτά διασημότητας, που λέει ο Γούντι Άλεν. Στη συνέχεια δούλεψα με το εργαστήρι συγγραφής του Αμόρε, ήμασταν τέσσερις άνθρωποι που γράφαμε και δοκιμάζαμε τα κείμενα με ηθοποιούς του Αμόρε. Μας είχαν ανατεθεί δύο projects για τον επόμενο χειμώνα κι έπρεπε να γράψω, αλλά δυστυχώς ναυάγησαν. Από το ένα έφυγα εγώ, γιατί δεν είχα να δώσω κάτι συγγραφικά (αφορούσε το έργο «Πίστη», όπου όλοι οι ηθοποιοί έπαιζαν γυμνοί) και το άλλο δεν έγινε ποτέ. Μετά έμεινα έγκυος και σταμάτησα. Όταν μεγάλωσε λίγο ο γιος μου,  έψαξα για δουλειές στην τηλεόραση, καθώς δεν ήθελα να δουλεύω χωρίς να αμείβομαι, δεν προέκυψε κάτι κι έτσι γεννήθηκε το bar Τραλαλά. To αναλάβαμε μαζί με ένα φίλο από την ομάδα Δράσις, τον Γεράσιμο Μαύρο, που κι εκείνος ήταν τότε στην ίδια φάση με παιδί. Εγώ δούλευα χρόνια σε μπαρ, οπότε την ήξερα τη δουλειά. Η Μυρτώ η Αλικάκη με τον Πέτρο Λαγούτη είχαν τότε κι εκείνοι ένα μαγαζί στα Εξάρχεια, μας πρότειναν να επιλέξουμε κι εμείς αυτή την περιοχή για να κάνουμε μια καλλιτεχνική πιάτσα και το εγχείρημα πήγε πολύ καλά. Όλη εκείνη την περίοδο ήμουν θεατής των θεατρικών παραστάσεων με  εξαίρεση μια παράσταση που έπαιξα στο θέατρο του Γιώργου Αρμένη το 2006, σε ένα έργο του επίσης βραβευμένου θεατρικού συγγραφέα, Γιάννη Παπαδόπουλου, το «Ενός πουλιού, μόνο, η φωνή».

14484748_10154493898362381_822342951617209588_n

 

Μπορεί ένας ηθοποιός να ζήσει χωρίς το θέατρο, χωρίς να ερμηνεύει;

Αν αντικαταστήσει την δημιουργική του ανάγκη με άλλη δημιουργική απασχόληση μπορεί. Το θέατρο είναι ωραίο άθλημα! Σχηματίζονται οικογένειες, που σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, ανταλλάσσουν συναισθήματα και σκέψεις μέσα από τους ρόλους τους και σε σωματικό και σε ψυχικό – διανοητικό επίπεδο.  Όλο αυτό το συναίσθημα είναι πολύ έντονο και ανακουφιστικό, ειδικά σε μια εποχή που οι δομές είναι χαλαρές και επισφαλείς. Εμπεριέχει το στοιχείο του παιχνιδιού, το οποίο είναι αναντικατάστατο και δυστυχώς οι περισσότεροι ενήλικες αναγκάζονται να το αφήσουν πίσω τους λόγω των ρόλων που αναλαμβάνουν καθημερινά, δηλαδή δουλειά και οικογένεια.

Πόσο άσχημο μπορεί να είναι το θέατρο;

Επειδή οι άνθρωποι που δουλεύουν στο θέατρο διαπραγματεύονται τα συναισθήματά τους μπορεί να γίνει και πολύ πληγωτικό, πολύ αγχωτικό. Δε θα σου μιλήσω με όρους καριέρας, γιατί δεν έκανα ποτέ καριέρα, οπότε αυτό φαντάζομαι είναι ένα κομμάτι πολύ πιο ψυχοφθόρο. Προσωπικά είχα την τύχη να παίζω σε σχετικά μέχρι πολύ γεμάτες αίθουσες. Το θέμα των χρημάτων βέβαια είναι απογοητευτικό.

Θεωρείς ότι έχει νόημα να υπάρχουν και να γεννιούνται συνεχώς νέες θεατρικές ομάδες και να γίνονται δουλειές με οποιοδήποτε κόστος σε κάθε λογής χώρο;

Η κοινωνικοοικονομική συνθήκη που βιώνουμε δείχνει ότι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να εκφραστούν, αφού η κατάσταση που ζούμε μοιάζει αδιέξοδη. Πιέζεσαι και δεν ξέρεις πώς να παλέψεις. Υπάρχει μια μαζική κατάθλιψη. Οπότε οι άνθρωποι που είναι υγιείς, που καταφέρνουν να διατηρούν ένα υγιές κομμάτι  μέσα τους, έχουν ανάγκη να καταφύγουν στη δημιουργία, εξ’ ου και η άνθηση των ομάδων. Αν μιλήσουμε όμως για το θέατρο ως επάγγελμα, τότε το σωστό θα ήταν να αφήσουμε να λειτουργούν μόνο τα μεγάλα ιδρύματα, γιατί μόνο έτσι θα ήταν εφικτό να πληρώνονται οι ηθοποιοί. Οι υπόλοιπες ομάδες δεν βιοπορίζονται μόνο μέσα από την τέχνη τους ή δεν δουλεύουν για τα λεφτά, με λίγες εξαιρέσεις. Το χαρτζιλίκι τους βγάζουν και όλοι έχουν κι άλλες δουλειές παράλληλα.  Πάντως από την άποψη της δημιουργίας συμβαίνουν ενδιαφέροντα πράγματα, με τη δημιουργία ο κόσμος αποσυμπιέζεται και το επίπεδο των ομάδων έχει ανέβει την τελευταία πενταετία, ανεξαρτήτως αν θα πληρωθούν.

14463030_10154493898132381_4139632786403050773_n

Ποιο στοιχείο του θεάτρου θα προσελκύσει τον θεατή, το κείμενο ή η παράσταση;

Τα κείμενα είναι η αφορμή. Tο σημαντικό στο θέατρο είναι η παράσταση! Tο κείμενο ενδέχεται να είναι από μέτριο ως πολύ καλό. Οι διάλογοι όμως γίνονται η αφορμή για να μιλήσουν οι άνθρωποι, που εμπλέκονται στην παράσταση. Να μιλήσουν για την ζωή, για την ανθρωπότητα και για τα κοινά συναισθήματα και τις ανάγκες, που όλοι μοιραζόμαστε.

Το συγγραφικό κομμάτι της ζωής σου πώς γεννήθηκε;

Κάποτε είχα μια σχέση πολύ έντονη, πολύ σύντομη, που τελείωσε απότομα. Ως νέα και απαρηγόρητη τότε, προσπαθώντας να διαχειριστώ αυτή την απώλεια, έγραψα το «Καληνύχτα». Δεν είχα καταλάβει ότι ήταν στην ουσία θεατρικό έργο, ένας φίλος με παρότρυνε να το μετατρέψω σε απολύτως θεατρικό. Έλαβα μέρος στο διαγωνισμό συγγραφής θεατρικού έργου, που διοργάνωσε ο Θωμάς Μοσχόπουλος στο Αμόρε με το υπουργείο Νέας Γενιάς, το έργο κέρδισε το πρώτο βραβείο, ανέβηκε από το Αμόρε και ευτύχησε να ανέβει αργότερα και από νέους ανθρώπους.

Έκανα κάποιες ακόμη συγγραφικές απόπειρες, χωρίς αντίκρισμα. Ήταν εν τέλει τo συγγραφικό κομμάτι απογοητευτικό όσον αφορά τις οικονομικές απολαβές. Ταυτόχρονα έχει και μια μοναξιά το γράψιμο, πρέπει να κάτσεις πολλές ώρες μόνη και να ασχοληθείς. Σίγουρα αισθάνεσαι μια ψυχική ανάταση τις στιγμές της έμπνευσης, αλλά γενικά δεν το προτιμώ, μου αρέσουν οι ενασχολήσεις που δεν είναι μοναχικές.

Όσον αφορά τις μεταφράσεις πόσο σε ενδιαφέρουν;

Οι μεταφράσεις είναι πιο παλιά ενασχόληση. Γνωρίζω πολύ καλά αγγλικά και αρκετά ισπανικά και γερμανικά. Είχα μεταφράσει Σαίξπηρ, το έργο «Πολύ κακό για το τίποτα» που είχε σκηνοθετήσει στο Αμόρε ο Θωμάς Μοσχόπουλος. Μετέφρασα επίσης για την παράσταση με τον  Ένκε Φεζολλάρι, «Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα». Παλιότερα μετέφραζα και για τις εκδόσεις Κοάν, κάποια  βιβλία new age. Προτιμώ τη μετάφραση σε σχέση με τη συγγραφή και σαφώς είναι πιο εύκολη.

14570426_10154493898242381_8457047927453390530_n

Νέο επιχειρηματικό κεφάλαιο στη ζωή σου, το café – bar Frau. Αφήνεις την περιοχή των Εξαρχείων και επιλέγεις την οδό Φειδίου, πίσω από το ΡΕΞ. Με ποια κριτήρια;

Τελειώνοντας τη δεκαετή συνεργασία μου με το bar Τραλαλά, ξεκίνησα να ψάχνω συνεργάτες και χώρο. Ενθουσιάστηκα με αυτή τη γειτονιά! Ενεργειακά μου αρέσει πολύ, το δρομάκι αυτό έχει κάτι από την παλιά Αθήνα… Τα ατού του είναι, ότι δεν έχει κατοίκους και παράλληλα υπάρχουν τα μεζεδοπωλεία, οπότε κυκλοφορεί ήδη κόσμος. Έλειπε όμως ένα μπαρ και σκέφτηκα ότι μπορεί να ευδοκιμήσει εδώ, γιατί δεν θα ενοχλεί τους περίοικους. Το Frau είναι μέσα στο κέντρο των θεάτρων, πίσω από το Εθνικό Θέατρο, δύο βήματα από το Θέατρο Τέχνης, δίπλα σε όλα τα εμπορικά θέατρα. Η τοποθεσία επομένως είναι σημαντική, επειδή και ο κόσμος που ερχόταν στο Τραλαλά και όλοι οι φίλοι μου ασχολούνται με το θέατρο και αρχικά αυτό τον κόσμο περιμένω να έρθει στο μαγαζί μας. Συνεταίροι μου στο  Frau είναι η Βανέσα Αδαμοπούλου, τραγουδίστρια και ηθοποιός, και η Δέσποινα Παπαγιάννη, ηθοποιός (γνωριζόμαστε από την Ομάδα Δράσις), η οποία σπουδάζει παράλληλα Αrt-therapy.

Ποιος εμπνεύστηκε την τοιχογραφία μιας Μadonna στο Frau;

H Frau μας ήταν έμπνευση του Βασίλη Μυριανθόπουλου. Θέλαμε ένα κάνουμε μια τοιχογραφία και ο Βασίλης πρότεινε να φτιάξουμε μια βραζιλιάνικη Μαντόνα. Ζητήσαμε από τον Γιώργο Λυντζέρη, εικαστικό και σκηνογράφο, να μας ζωγραφίσει αυτή την Μαντόνα και μείναμε πολύ ευχαριστημένοι με το αποτέλεσμα.

Λίγα λόγια για το Frau;

To Frau λειτουργεί εδώ κι ενάμιση μήνα. Είναι ανοιχτό από τις οχτώ το πρωί σερβίροντας καφέ και τοστ. Το μεσημέρι προσφέρουμε τσίπουρο από τη Δράμα και μεζέδες, πειραγμένα σνακς, όπως πιτάκια με χαλούμι και πέστο, μικρά ντακάκια, κάτι ανάμεσα στο μεζέ και στο finger food, ένα ακροβατικό μενού! Διάφορα κοκτείλς και ποτά το βράδυ και φυσικά φαγητό, γιατί οι πρώτες αφίξεις είναι καλλιτεχνικές. Εφόσον οι πελάτες είναι κατά βάση ηθοποιοί, που τελειώνουν τις παραστάσεις τους στις δώδεκα το βράδυ, θα έρθουν στο μαγαζί για φαγητό.

To Frau είναι ανοιχτό κάθε μέρα και κάθε βράδυ παίζει διαφορετικός dj μουσική. Υπάρχουν πολλές σκέψεις για μελλοντικά σχέδια, προς το παρόν αναπτυσσόμαστε. Οι περισσότεροι djs θα είναι residents, όμως θα βρεθεί και μια βραδιά που θα κάνουν πέρασμα και καινούριοι, που θα παίζουν άλλες μουσικές επιλογές.

Σκεφτόμαστε να οργανώσουμε και live βραδιές, καθώς και η Βανέσα Αδαμοπούλου ως τραγουδίστρια, κινείται μέσα στο χώρο της μουσικής και γνωρίζει καλλιτέχνες. Επιπλέον θα φιλοξενήσουμε βραδιές stand-up comedy, εκθέσεις εικαστικών στον κάτω χώρο του Frau και bazaars.

Πόσο δύσκολο είναι το νέο ξεκίνημα σε μια περίοδο τόσο άσχημη για την Ελλάδα; 

Είναι δύσκολο το εγχείρημα. Ζούμε σε μια εποχή που κανείς δεν έχει λεφτά. Να σου πω, ότι τα bars είναι η δεύτερη μου μεγάλη αγάπη, όταν είμαι μέσα στα bars νιώθω σαν στο σπίτι μου. Έχω μεγαλώσει μέσα στον πολιτισμό των bars. Και αυτό που βλέπω, είναι ότι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να βγουν από το σπίτι τους! Δεν θέλουν να «σαπίσουν» βλέποντας σειρές στην τηλεόραση ή να κολλήσουν στο ίντερνετ και το facebook. Λόγω της οικονομικής πίεσης που υπάρχει, το να είσαι άνεργος, το να δουλεύεις και να έχεις έξι μήνες να πληρωθείς, το να πληρώνεσαι με μισθούς πείνας που δεν φτάνουν για τίποτα, η έξοδος γίνεται πρωταρχική ανάγκη. Επομένως θα βγουν για να πιουν, έστω μια μπύρα, θα έρθουν στο bar για να γνωρίσουν άλλους ανθρώπους, να ακούσουν μουσική, να φλερτάρουν.

Τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει το Frau;

Στο Frau δεν θα έρθει κάποιος ειδικά για τα κοκτέϊλς του. Πλέον όλοι φτιάχνουν εξαιρετικά ποτά. Σε μας θα έρθει κάποιος για την συνθήκη της διασκέδασης που παράγουμε. Αυτό είναι το προϊόν μας. Προσπαθούμε κάθε βράδυ να παράγουμε χαρά. Θέλουμε ο πελάτης να φύγει από το μαγαζί μας ευχαριστημένος και χαρούμενος.

Προσπαθούμε να έχουμε χαμηλές τιμές για να έχει την ευκαιρία να πιει οικονομικά. Η πολιτική μας είναι ότι κερνάμε και θέλουμε ο θαμώνας να νιώσει οικεία στο περιβάλλον μας: ότι τον είδαμε, τον γνωρίσαμε, επιδιώκουμε να έχουμε σχέση με τους πελάτες μας. Έχοντας προσωπική εμπειρία, όταν εργαζόμουν στο Μπρίκι και στο Εν Δελφοίς, καταλήγω πλέον στο γεγονός, ότι η ουσία δεν είναι οι δημόσιες σχέσεις, αλλά οι σχέσεις με τους ανθρώπους. Δημόσιες σχέσεις θα κάνεις καλά για ένα εξάμηνο και μετά θα είσαι ξανά στο σημείο μηδέν. Οι σχέσεις κρατάνε ζωντανό ένα μαγαζί, πόσο μάλλον σε περίοδο κρίσης!

Τι περιμένεις να σου φέρει το νέο έτος;

Περιμένω έναν έρωτα. Για μένα το μόνο που πραγματικά δίνει νόημα στη ζωή είναι ο έρωτας!

Φωτογραφίες : Αντώνης Morgan Κωνσταντουδάκης