Αναρρίχηση, κάμψεις, ασκήσεις άμυνας και προπόνηση σε αντίξοες συνθήκες αποτελούν τη συνήθη καθημερινότητα του Μπεν και των έξι ανήλικων παιδιών του που ζουν στον δικό τους προσωπικό παράδεισο κάπου στα βάθη της Βορειοδυτικής Αμερικής. Κι ενώ η τραχύτητα της πρώτης σκηνής κυνηγιού μας προϊδεάζει μάλλον αρνητικά για τον τρόπο επιβίωσης και νοοτροπίας αυτής της ιδιόρρυθμης οικογένειας, το βράδυ  τους βλέπουμε να κάθονται όλοι μαζί γύρω από τη φωτιά, να παίζουν μουσική, να χορεύουν και να διαβάζουν τον «Κόσμο σε μια χορδή» και τη «Θεωρία Μ».

Ο Μπεν και η Λέσλι έχουν αποφασίσει από κοινού για την οικογένειά τους μια αντισυμβατική βιοθεωρία βασισμένη στην «Πολιτεία» του Πλάτωνα, κοντά στη φύση, μακριά από το υπερκαταναλωτικό ντελίριο των σούπερ μάρκετ, τις ατέλειωτες ώρες μπροστά στα X-box, τους υπερχαπακωμένους Αμερικανούς και το άθλιο σύστημα υγείας τους. Όταν εκείνη – που βασανίζεται από χρόνια διπολική διαταραχή – αποφασίζει εκούσια να φύγει από τη ζωή, τα πράγματα δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια.

Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Ματ Ρος φέρνει σε σύγκρουση δύο αντικρουόμενους κόσμους: τον κατά παράδοση αμερικανικό τρόπο ζωής με το θρησκευτικό κατεστημένο να επιβάλλει ψεύτικες γιορτές, την γεμάτη φασίστες κοινωνία και ένα εκπαιδευτικό σύστημα που φιμώνει την κριτική σκέψη. Πόσο «σωστό» είναι όμως – χάριν της ειλικρίνειας και της ανεξαρτησίας – να λες με ευθύτητα σε παιδιά «η μητέρα σας αυτοκτόνησε χθες το βράδυ», λεπτομέρειες για το σεξ ή να τους κάνεις δώρο μαχαίρια και να τα μαθαίνεις να σκοτώνουν ζώα με τα ίδια τους τα χέρια; Οι πρώτες ρωγμές στο συμπαγές αντικομφορμιστικό τους μοτίβο δεν θα αργήσουν θα έρθουν και ο επαναστάτης Μπεν και τα παιδιά του θα αντιμετωπίσουν την πρόκληση να παραμείνουν πιστοί και κλεισμένοι στο σύμπαν που γνώριζαν μέχρι τώρα και σε ένα καινούριο που ανοίγεται μέσα από την οργανωμένη κοινωνία. Η απάντηση πάντως σίγουρα δεν βρίσκεται σε κανένα από τα δύο άκρα.

Χωρίς να λείπει το χιούμορ, ο Ματ Ρος δεν αποκαλύπτει σκηνοθετικές εκπλήξεις, ωστόσο υπάρχουν όμορφα φωτογραφικά πλάνα φυσικών τοπίων, τα close-ups της κάμερας στα πρόσωπα απογυμνώνουν κάθε ντροπαλό, λυπημένο βλέμμα και κάθε συναίσθημα, ενώ η έκταση αλλά και η αποφυγή να ντύσει μουσικά την αντίδραση των παιδιών στο άκουσμα της δυσάρεστης είδησης δίνουν την αίσθηση ότι ο θεατής κρυφοκοιτάζει μέσα στο δωμάτιο.

Ο Βίγκο Μόρτενσεν ως τρυφερός αλλά και συχνά ανένδοτος πατέρας δίνει πνοή σε έναν πλήρη χαρακτήρα, διαθέτει εσωτερικότητα και καταφέρνει να γίνει συμπαθής χωρίς να αποσιωπούνται και τα όποια ανορθόδοξα και αρνητικά των προσωπικών αξιών του. Ομοίως ξαφνιάζουν ευχάριστα οι ώριμες και ενήλικες ερμηνείες των παιδιών, με εκείνες των Τζορτζ Μακέι και Νίκολας Χάμιλτον να ξεχωρίζουν.

Ίσως το τέλος να θυμίζει ένα έντονα βολικό happy end όπου όλες οι ισορροπίες αποκαθίστανται στην εντέλεια, αυτό όμως δεν αφαιρεί τίποτα από τα όμορφα μηνύματα και τις πολύ καλές συνολικές ερμηνείες.

«Αν θεωρήσεις ότι δεν υπάρχει ελπίδα, τότε εγγυάσαι ότι δεν θα υπάρξει ελπίδα. Αν θεωρήσεις ότι υπάρχει το ένστικτο της ελευθερίας, ότι υφίστανται ευκαιρίες για να γίνουν αλλαγές, τότε υπάρχει η πιθανότητα να συμβάλεις στη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου». (Νόαμ Τσόμσκι)

Info:

Χώρα προέλευσης: Αμερική, 2016

Διάρκεια: 118’

Είδος: δραματική κομεντί

Σκηνοθεσία: Ματ Ρος

Σενάριο: Ματ Ρος

Ηθοποιοί:Βίγκο Μόρτενσεν, Τζορτζ ΜακΚέι, Φρανκ Λανγκέλα