Ο ηθοποιός Μάνος Στεφανάκης με την έναρξη της νέας χρονιάς αναλαμβάνει δράση στο θέατρο Skrow υπογράφοντας την σκηνοθεσία στο διήγημα του λογοτέχνη Δημήτρη Χατζή, «Ο Ντέτεκτιβ», που μεταφέρεται για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή.

Μίλησέ μας για την παράσταση που ανεβάζετε στις 21 Ιανουαρίου στο θέατρο Skrow.

Η παράστασή μας έχει τίτλο «Ο Ντέτεκτιβ» και πρόκειται για την μεταφορά του ομώνυμου διηγήματος του σπουδαίου Δημήτρη Χατζή από τη συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Το Τέλος της Μικρής μας Πόλης». Στην παράσταση αφηγούμαστε την ιστορία του Θοδωράκη, του «επιλεγόμενου ντέτεκτιβ», αριστούχου γυμνασίου και λάτρη αστυνομικών μυθιστορημάτων. Ο Θοδωράκης, περιμένοντας έναν διορισμό σε δημόσια θέση που ποτέ δεν έρχεται, βουλιάζει αργά και σταθερά στην απραξία. Ως τη στιγμή που ένας μυστηριώδης θάνατος τον συγκλονίζει. Η διαλεύκανσή του γίνεται σκοπός της ζωής του, γίνεται ο λόγος που συνεχίζει να ελπίζει σε κάτι καλύτερο. Έχοντας στα χέρια μας ένα τέτοιο αφηγηματικό κείμενο, ήταν πολύ σημαντικό για μας αφενός, να ακουστεί ακέραιος ο λόγος του Χατζή και αφετέρου, να φωτιστεί μέσα από τη θεατρική γλώσσα ένας σύγχρονος δικός μας προβληματισμός. Η παράσταση θα παίζεται κάθε Σάββατο και Κυριακή, από τις 21 Ιανουαρίου, στο θέατρο Skrow, στο Παγκράτι.

 

 

Γιατί διάλεξες αυτό τον συγγραφέα;

Το συγκεκριμένο διήγημα το είχαν ξεχωρίσει η Ιφιγένεια Μακρή και η Γιούλη Καρναχωρίτη και επί της ουσίας εκείνες μου το πρότειναν. Εγώ έως τότε γνώριζα και εκτιμούσα τον Δημήτρη Χατζή μέσα από άλλα του έργα, όπως την «Μαργαρίτα Περδικάρη», τη «Διαθήκη του Καθηγητή», σπουδαία διηγήματα, ενδεικτικά της συγγραφικής δεξιοτεχνίας και του βάθους της σκέψης του. Διαβάζοντας τον «Ντέτεκτιβ» και πολλά ακόμη διηγήματά του, πριν και κατά τη διάρκεια των προβών, διέκρινα την ιδιαίτερη φροντίδα του Χατζή προς τους ήρωές του, μια σχεδόν συγγενική σχέση μαζί τους, που με συγκίνησε.

Επίσης σημαντική για μένα υπήρξε η πολιτική του ματιά που, άλλοτε σε πρώτο πλάνο και άλλοτε στο βάθος, υπάρχει πάντα και διατρέχει τα διηγήματά του. Η κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα που χτίζει, δεν είναι απλά ένας καμβάς πάνω στον οποίο τοποθετεί τα πρόσωπα των ιστοριών του. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός που τα περιέχει και τα ορίζει απόλυτα. Εκεί βρίσκω και το λόγο που τα διηγήματά του Δημήτρη Χατζή, πέρα από όμορφα ειπωμένες ιστορίες, έχουν μια θέση στο τώρα.

 

 

Με ποια κριτήρια επέλεξες το διήγημα «Ο Ντέτεκτιβ»;

Διάβασα τον «Ντέτεκτιβ» και αμέσως αισθάνθηκα ένα «τσίμπημα». Είναι ένα από αυτά τα σπουδαία κείμενα που μπορούν να σε ταρακουνήσουν. Στη συνέχεια, όσο το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα, αυτό το ταρακούνημα γινόταν όλο και πιο έντονο. Το να διαβάζεις κάτι ξανά και ξανά, χωρίς να το βαριέσαι, με την αγωνία της πρώτης φοράς, είναι μια ένδειξη ότι κάτι έχει καταφέρει να αγγίξει μέσα σου. Και δεν εννοώ μόνο συναισθηματικά. Στον «Ντετέκτιβ», ο Χατζής με το χιούμορ, τη γλαφυρότητα και την ελαφράδα του λόγου του, στρώνει ένα χαλί, σε αφήνει να καθίσεις αναπαυτικά πάνω του κι έπειτα σου το τραβάει κάτω από τα πόδια και σε αφήνει απόλυτα μετέωρο πάνω από ένα υπαρξιακό κενό. Είναι αριστούργημα!

 

 

Είναι η πρώτη σου σκηνοθετική δουλειά;

Ναι, είναι η πρώτη φορά που σκηνοθετώ. Έχω συνεργαστεί ως βοηθός σκηνοθέτη με τον Παντελή Δεντάκη και τον Κωστή Καλλιβρετάκη. Για να είμαι ειλικρινής, αν δεν είχα αυτές τις εμπειρίες, δεν ξέρω αν θα είχα το κουράγιο να το τολμήσω. Αισθάνομαι ότι αυτή η ιδιότητα φέρει και μια τεράστια ευθύνη. Στην απόφασή μου συνετέλεσε το γεγονός ότι με την Ιφιγένεια και τη Γιούλη υπήρξαμε συμφοιτητές στην «ΑΡΧΗ» της Ν. Καρρά, επομένως είχαμε ήδη κατακτήσει εκείνο το δύσκολο κομμάτι του χτισίματος μιας σχέσης εμπιστοσύνης.

 

 

Ποιες δυσκολίες συναντάς, όταν μεταφέρεις ένα διήγημα επί σκηνής; Ποια εμπόδια καλείσαι να ξεπεράσεις;

Ο καθένας από μας διαβάζει κάθε κείμενο διαφορετικά. Υποσυνείδητα ή συνειδητά βάζει τα δικά του φίλτρα. Σε μια παράσταση, το έργο παρουσιάζεται μέσα από μια συγκεκριμένη οπτική, ανάλογα με τα στοιχεία που επιλέγει να φωτίσει ο δημιουργός. Φυσικά, η διαδικασία πρόσληψης από το κοινό είναι κι αυτή με τη σειρά της μια προσωπική υπόθεση, όπως και η ανάγνωση.

Ο δημιουργός ωστόσο, οφείλει να έχει καθαρό βλέμμα και στόχο. Αυτό, βέβαια, ισχύει για κάθε παράσταση είτε πρόκειται για θεατρικό κείμενο είτε όχι. Η επιπλέον δυσκολία σε ένα διήγημα βρίσκεται στο πώς θα επικοινωνήσεις με στόχο και καθαρότητα – χωρίς να χαθείς εσύ, και άρα και ο θεατής, σε εικόνες και περιγραφές-  ένα κείμενο, πρωτίστως προορισμένο για το χαρτί.

 

 

Σε ποιο σημείο του κειμένου εστιάζεις; Μοιράσου μαζί μας μια φράση από την παράσταση.

Αισθάνομαι συχνά πως μέσα στην σημερινή κοινωνία ετεροπροσδιοριζόμαστε σε τέτοιο βαθμό που τελικά χάνουμε τον εαυτό μας. Μεγαλώνουμε με φορεμένα όνειρα, ανάγκες επίκτητες κι επίπλαστες, απομακρυνόμαστε όλο και πιο πολύ από τον πυρήνα της ύπαρξής μας. Τείνουμε προς μια μοναξιά ολοκληρωτική, ξεχασμένοι απ’ όλους και αδιάφοροι γι’ αυτούς. Αυτό το κομμάτι συλλογισμού, που διαφαίνεται στο διήγημα, αποτελεί τον αφηγηματικό μας άξονα, το κέντρο δηλαδή γύρω από το οποίο συνθέσαμε την παράσταση.

Μια εικόνα του κειμένου που με έχει στοιχειώσει, πανέμορφη και φριχτή ταυτόχρονα είναι η εξής: «Και τα παίρνει κάθε πρωί τα φτερά του, τα διπλώνει κάτω απ’ το τριμμένο παλτό του και τραβάει στο τυπογραφείο γρήγορα-γρήγορα, σαν να ‘ναι ένας δρόμος που βιάζεται να περάσει, να τελειώσει, να ξεμπερδέψει – τελευταία φορά σήμερα».

 Ντίμη Θεοδωράκη

 

Πληροφορίες για την παράσταση:

«O Nτέτεκτιβ» του Δημήτρη Χατζή σε σκηνοθεσία Μάνου Στεφανάκη

Skrow Theater – Παγκράτι

«Ο χαμός του Συρεγκέλα τον αναστάτωσε. Μέσα απ’ το τέλμα όπου βούλιαζε είδε το μυστήριο αυτού του χαμού σαν ένα κλαδί γερμένο πάνω του, ν’ αρπαχτεί να πιαστεί. Και πιάστηκε, μ’ όλο το πάθος της ανομολόγητης απελπισίας του. Από δω ήταν η έξοδος. Τι είδους έξοδος μπορούσε να ‘ναι μήτε το σκέφτηκε μήτε κι ήθελε να σκεφτεί. Ήταν η έξοδος». Δύο ψυχές που έχουν παγώσει στο χρόνο ξετυλίγουν το κουβάρι της αφήγησης, όχι μόνο της ζωής τού Θοδωράκη, αλλά και ολόκληρης αυτής της μικρής πόλης που μέσα στην ασφυκτική της κανονικότητα συνθλίβει σιωπηλά τους ανθρώπους της. Δεν πρόκειται απλά για μια ιστορία μυστηρίου, αλλά τελικά για το καθρέφτισμα της δικής μας μικρής πόλης: αποκομμένης από τους ανθρώπους της και βαθιά αλλοτριωτικής.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Μάνος Στεφανάκης

Σκηνικά / Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα

Πρωτότυπη Μουσική: Αναστάσιος Τζίβας

Φωτισμοί: Αντώνης Κουνέλλας

Teaser / Trailer: Αντώνης Κουνέλλας

Φωτογραφικό υλικό: Κωστής Καλλιβρετάκης

Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Θρασυβουλίδη

Ερμηνεία: Γιούλη Καρναχωρίτη, Ιφιγένεια Μακρή

INFO:

Πρεμιέρα: Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017 στις 21:00

Παραστάσεις: Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2017 έως Κυριακή 09 Απριλίου 2017

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάββατο & Κυριακή στις 21:00

Διάρκεια:  60 λεπτά

Εισιτήριο: 12 € γενική είσοδος, 8 € φοιτητικό & ανέργων

Διεύθυνση: Αρχελάου 5, Παγκράτι

Τηλέφωνο και ώρες κρατήσεων: 210 7235 842 (ώρες 11:00 π.μ. – 14:00 μ.μ. και 17:00 μ.μ. – 20:30 μ.μ.)

https://www.facebook.com/ntetektivskrowtheater/?fref=ts

http://www.skrowtheater.com