Η Ειρήνη Φαναριώτη είναι το Κορίτσι του Λύκου στην ομώνυμη παράσταση που παρακολουθήσαμε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Μια παράσταση γεμάτη φρεσκάδα, μια one woman performance γεμάτη εικόνες. Το Κορίτσι του Λύκου, η Λουσί, μεγαλωμένη μέσα σε τσίρκο κι ερωτευμένη με έναν λύκο (ο πρώτος μου έρωτας έχει κίτρινα δόντια ιβουάρ, κίτρινα μάτια μιμόζα και κηλίδες κίτρινων αστεριών πάνω σε ένα βουνό από μαύρο τρίχωμα), ονειρεύεται κι εξερευνεί συνεχώς. Μια ιστορία κόντρα στους συμβιβασμούς, με έντονα συναισθήματα κι επιθυμία για ζωή και αγάπη. Μια ιστορία ανάλαφρη επιφανειακά, αλλά με βαθιά νοήματα.

«Το κορίτσι του Λύκου» είναι ένας ύμνος προς την ελευθερία του ατόμου ρωτήσαμε την Ειρήνη Φαναριώτη.

“Είναι μια ωδή στην απελευθέρωση από τα δεσμά του συναισθήματος και του πόνου και στην αποδοχή των “πτώσεων” στην πορεία της ζωής.”

«Το μοναδικό δικαίωμα του ανθρώπου να εξαφανίζεται, χωρίς να δίνει εξήγηση σε κανέναν για την εξαφάνισή του». Είναι η φυγή, η λύση στα προβλήματα της Λουσί;

“Δε θα έλεγα πως είναι η λύση, όσο η ανάγκη για φυγή. Είναι η ενστικτώδης αντίδραση στον πόνο και στην αποτυχία. Αυτό όμως δεν είναι πάντα λύση.”

 

 

Γιατί ο «χοντρός» Μπαχ, ο απαλλαγμένος από κάθε συναίσθημα, γίνεται ο αγαπημένος της συνθέτης, μετά τον Σούμπερτ;

“Πρώτον έχει να κάνει με το γεγονός, ότι τον Μπαχ τον γνώρισε μέσα από τον μεγάλο της έρωτα (με την ανθρώπινη υπόσταση), τον άντρα που άλλαξε τη μέχρι τότε καθημερινή ροή του γάμου της, τον “δράκο”, όπως τον αποκαλεί η ίδια. Ο δράκος αγαπά τον Μπαχ, μέρα και νύχτα ακούει Μπαχ.

Δεύτερον, είναι η ανάγκη της για απελευθέρωση από το συναίσθημα, χωρίς θλίψη, χωρίς μετάνοια, χωρίς μελαγχολία, όπως συμβαίνει και στη μουσική του Μπαχ.”

 

Σχολίασε μου τις παρακάτω φράσεις από το κείμενο, πώς «ακουμπάνε» τη Λουσί και πώς την Ειρήνη;

Τους ανθρώπους ή τους αγαπάς αμέσως ή ποτέ.

“Είναι αλήθεια (και για τις δυο μας)! Ακόμη κι εγώ άργησα να το διαπιστώσω.”

Ο πατέρας μου είναι σαν λύκος, η φλόγα αναβλύζει μόνο από τα μάτια του και από το στόμα του τίποτα…

“Ισχύει (και για τις δυο μας).”

Οι πεθαμένοι χωρίζονται από τους ζωντανούς μόνο με ένα λεπτό δίχτυ φωτός.

“Η Λουσί το ξέρει. Η Ειρήνη το έχει δει.”

Ευτυχία είναι, όταν δύο νότες αναπηδούν η μια πάνω στην άλλη. Η διαφορά στους ανθρώπους βρίσκεται στους ρυθμούς τους.

“Ναι σε όλα!”

Λένε πως ο κόσμος ανήκει σε αυτούς που ξυπνάνε το πρωί. Αισθάνονται τόσο περήφανοι για την ταραχή που προκαλούν.

“Καμία δεν ξυπνάει πρωί. Μόνο όταν υπάρχει σοβαρός λόγος. Να ειπωθεί η ιστορία είναι ένας σοβαρός λόγος και για τις δυο μας.”

Η υψηλότερη τέχνη είναι η τέχνη των αποστάσεων : Πολύ κοντά καίγεσαι, πολύ μακριά παγώνεις.

“Ναι, γαμώτο.”

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Από τις 16 Ιανουαρίου του 2017 και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, η Ειρήνη Φαναριώτη και η ομάδα Terre de Semis μας συστήνουν Το κορίτσι του λύκου, τη Λουσί, που ξεπηδά μέσα από τις σελίδες του μυθιστορήματος του Κριστιάν Μπομπέν, «La folle allure». Τόσο το συγκεκριμένο κείμενο, όσο και ο ίδιος ο συγγραφέας με την παράσταση αυτή, κάνουν την παρθενική τους εμφάνιση στην Ελλάδα.

Πρόκειται για την αφήγηση της ιστορίας της ζωής μιας γυναίκας που σήμερα βρίσκεται στο κατώφλι της ενηλικίωσης, έχοντας περάσει μέσα από την ξεγνοιασιά των παιδικών της χρόνων στο τσίρκο, την εφηβική πειθαρχία ενός οικοτροφείου, την συζυγική ανοία και τον έρωτα. Πολύ νωρίς στη ζωή της η ηρωίδα μας θα ανακαλύψει τη βαθειά ανάγκη της για φυγή. Ωστόσο, με  τη νεανική ελαφρότητα που  θα διατηρήσει για πάντα και τις αλλεπάλληλες αποδράσεις της, αφήνεται να παρασυρθεί σε μια τρελή πορεία προς τον έρωτα, τα όνειρα και την ίδια τη ζωή.

Το κορίτσι του λύκου

“Έχουμε την ανάγκη να βιώσουμε μια δεύτερη ζωή μέσα στη ζωή μας, να κυλήσει διπλό αίμα μέσα στις καρδιές μας. Η χαρά παρέα με τον πόνο, το γέλιο πλάι στις σκιές, δυο άλογα στον ίδιο ζυγό, τραβώντας το καθένα προς τη μεριά του, σε μια τρελή κούρσα. Έτσι πορευόμαστε καλπάζοντας πάνω σε έναν δρόμο γεμάτο χιόνι, ψάχνοντας ένα σωστό διασκελισμό, αναζητώντας μια ορθή σκέψη και πότε-πότε η ομορφιά μας καίει σαν ένα χαμηλό κλαδί που μας χτυπάει στο πρόσωπο και πότε-πότε η ομορφιά μας δαγκώνει σαν ένας θαυμάσιος λύκος που ορμά στο λαιμό μας.”
Κριστιάν Μπομπέν

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Ειρήνη Φαναριώτη, Ομάδα Terre de Semis

Διασκευή κειμένου: Δήμητρα Μητροπούλου, Παρασκευή Λυπημένου, Ειρήνη Φαναριώτη

Μουσική σύνθεση: Κωστής Μαραβέγιας

Επιμέλεια κίνησης: Χαρά Κότσαλη

Σκηνικά – Κοστούμια: Τίνα Τζόκα

Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέκος Αναστασίου

Βοηθός σκηνοθέτη: Παρασκευή Λυπημένου

Παίζει η ηθοποιός: Ειρήνη Φαναριώτη

ΧΩΡΟΣ

Δώμα – Θέατρο του Νέου Κόσμου

Από 16.1.2017 μέχρι 11.4.2017

ΩΡΕΣ

Δευτέρα 21:15

Τρίτη 21:15