Φωτογραφία:Τζέρυ Άρτις 

 

Ο Γρηγόρης Χατζάκης είναι ο σκηνοθέτης της παράστασης με τίτλο «Φανταστικότητα», ένα έργο του Βαγγέλη Λεμπέση, που παρουσιάζεται από τις 15 Φεβρουαρίου στο θέατρο Πόλη. Ο καινούριος, τεχνητός και ίσως αναγκαίος κόσμος της «Φανταστικότητας» έγινε η αφορμή για να μιλήσουμε για τo έργο και τον τρόπο που ο Γρηγόρης σκέφτεται, όταν σκηνοθετεί ή γράφει.

Σε μια παράσταση όπου η πραγματικότητα μπλέκεται με τη φαντασία, τι να περιμένουμε να δούμε επί σκηνής;

Έξι ανθρώπους κι άλλα τόσα φανταστικά πλάσματα να συγκατοικούν παρέα με ένα θερμοκήπιο στο δωμάτιο ενός, αμερικάνικου μάλλον, μοτέλ. Είναι ένας κόσμος που λειτουργεί σαν αυτόνομο οικοσύστημα και μεταφράζεται διαφορετικά στον κάθε θεατή.

Ποια στοιχεία της ιστορίας σου κέντρισαν το ενδιαφέρον για να το κάνεις θεατρική παράσταση;

Η ιδέα, ότι μετά από μια σκηνή χωρισμού, συνειδητοποιούμε ότι η κοπέλα της ιστορίας είναι μια φανταστική φίλη! Και στη συνέχεια παρακολουθούμε την υποκειμενική πλευρά της φανταστικής αυτής φίλης και τις προσπάθειές της να ενανθρωπιστεί. Αλλά και ο κόσμος των φανταστικών πλασμάτων, που έχει δημιουργήσει ο συγγραφέας του έργου, Βαγγέλης Λεμπέσης, και στον οποίο εισβάλλει η φανταστική Λίνα.

Τα μηνύματα της «Φανταστικότητας» πιστεύεις ότι μπορεί να βοηθήσουν τον θεατή στην πραγματικότητά του, όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα τα τελευταία χρόνια;

Το έργο μιλάει για τις ισορροπίες. Μέσα μας και έξω. Πόση πραγματικότητα και πόσο ασυνείδητο χρειάζεται ο καθένας μας, για να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα.

Όταν σκηνοθετείς μια παράσταση, έχεις συγκεκριμένα μονοπάτια που διαλέγεις;

Και ναι και όχι. Υπάρχουν μοτίβα που χρησιμοποιώ συχνά, όπως ο σουρεαλισμός, ο χρόνος, ο ήχος, η εικαστική οπτική, αλλά θυμώνω, όταν επαναπαύομαι, γι’ αυτό θέλω και προκαλώ συνεχώς τον εαυτό μου. Δε θέλω να νιώθω ότι αυτό το έχω ξανακάνει. Με ενδιαφέρει η ταυτότητα, όχι όμως η επαναληπτικότητα.

Στις παραστάσεις σου, όπως την πρόσφατη παιδική, Βασιλιάς Ύπνος, μέχρι τις πιο «κλασικές», όπως ο Πατέρας, οι Ψυχώσεις, η Ρεμπέκα, η φαντασία στην απόδοση του κειμένου έχει τον πρώτο ρόλο. Είναι το σήμα κατατεθέν σου;

Προσπαθώ να έρχομαι σε σχέση και διάλογο με το κείμενο. Θέλω να μεταφέρω την οπτική μου πάνω στο έργο, να μοιράζομαι τις σκέψεις μου με το κοινό. Με ενδιαφέρει να αναζητώ την άναρχη, ανορθόδοξη πλευρά του κάθε κειμένου. Ίσως εκεί κάπου βρίσκεται το πιο αληθινό κομμάτι του. Ή, αν μη τι άλλο, ένα κομμάτι που με αφορά. Κι αυτή η αναζήτηση, αναγκαστικά παίζει τρομερά με τη φαντασία.

Αν σου έλεγα να φανταστείς την ιδανική για σένα πραγματικότητα;

Δε θα στην έλεγα, αλλά ευτυχώς δε μου το λες.

 

                                                                                 Φωτογραφία : Λουκάς Ζιάρας – Χρήστος Καλαϊτζόγλου

 

Το 2016 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Όστρια το πρώτο σου βιβλίο με τίτλο «Το Βρήκα». Τι είναι αυτό που είχες χάσει και το βρήκες;

Το βρήκα. Καθώς, το βρήκα στο βιβλίο, είναι ουσιαστικό, όχι ρήμα. Ένα πλασματάκι, που βρίσκουμε, αλλά με έναν τρόπο μας βρίσκει ταυτόχρονα κι εκείνο. Για μένα, το πλασματάκι αυτό, ήταν ο κόσμος που είχα ανάγκη να ταξιδέψω, όταν έγραφα το βιβλίο.

Επόμενες δουλειές;

“Ρίτα & Ντύλαν & Φαίδρος & Φάμκε”. Το νέο, ακυκλοφόρητο έργο του Αύγουστου Κορτώ, που ανεβαίνει στο Σύγχρονο Θέατρο, από 20 Απριλίου, με τέσσερις υπέροχους ηθοποιούς (Χάρης Ασημακόπουλος, Χρήστος Καπενής, Στεφανία Κριεζή, Βαλέρια Χριστοδουλίδου). Πρόκειται για μία μεταμοντέρνα κομεντί, για τις διαφορετικές αποχρώσεις της αλήθειας, μέσω των διαδικτυακών προφίλ.

Παράλληλα, δουλεύω την πρώτη μου ταινία και προσπαθώ να βρω χρόνο να συνεχίσω το δεύτερο μυθιστόρημά μου.

Συνέντευξη: Ντίμη Θεοδωράκη

 

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΤΗΤΑ

του Βαγγέλη Λεμπέση

Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Χατζάκης

15 Φεβρουαρίου – 23 Μαρτίου

Θέατρο ΠΟΛΗ

Πληροφορίες για την παράσταση :

ΘΕΑΤΡΟ ΠΟΛΗ | «ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΤΗΤΑ» ΣΕ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΓΡΗΓΟΡΗ ΧΑΤΖΑΚΗ