«Αλληλεπιδράς με τους ανθρώπους,

ακόμα και δίχως να το ξέρεις…

Φευγαλέες ματιές…

Βλέμματα που ακουμπάνε για λίγο πάνω σου
και χάνονται μετά πάλι στις πορείες τους…

Μια τυχαία συγκυρία, αφορμή να πυροδοτήσει μια ολόκληρη αλυσίδα συνειρμών και σκέψεων…
Σκέψεων που γεννήθηκαν από μια εικόνα, από μια αίσθηση, από μια σιωπηλή αλληλεπίδραση…

Μια κυρία που με κοιτάει εδώ και ώρα…
μελαγχολική, παρούσα-απούσα…

Τι να σκέφτεται άραγε;
Τίνος ταξιδιού το νήμα ξεδίπλωσα; «

 

Α.Κ.

(Φωτογραφία: Αντωνία Κοσμίδη)