Πονηρός ή αφελής; Τυχοδιώκτης ή απελπισμένος για κοινωνική καταξίωση;

Ο Νόρμαν Οπενχάιμερ είναι ένας – αόριστα, ακαθόριστα –  μεσάζων που με όπλο ένα ζευγάρι λευκά ακουστικά κινητού τηλεφώνου και τη φιλοδοξία/ ματαιοδοξία του πουλά στους πάντες υποτιθέμενες ισχυρές γνωριμίες με άτομα που κινούν τα νήματα της πολιτικής, των επιχειρήσεων και της κοινωνίας.

Με ένα ζευγάρι ακριβά παπούτσια που κάνει δώρο στον πολιτικό και αργότερα πρωθυπουργό του Ισραήλ Μίχα Έσελ, ποντάρει επιτέλους στο σωστό άλογο και η τύχη του γυρίζει το καλό της πρόσωπο: αποκτά κύκλο και σημαντικά πρόσωπα του συστήνονται, ζητούν χάρες, τον ευχαριστούν, του δίνουν τις κάρτες τους, τον έχουν ανάγκη. Ωστόσο, η άνοδος αυτή δεν θα κρατήσει για πολύ και σύντομα θα βρεθεί στο επίκεντρο ενός πολιτικού σκανδάλου που θα γυρίσει τη ρόδα της τύχης για άλλη μια φορά από την ανάποδη.

Το σενάριο εστιάζει στην ιστορία ενός χαρακτήρα οικείου, από εκείνους που ονειρεύονται να αφήσουν κι εκείνοι το δικό τους στίγμα στο πέρασμά τους από τη ζωή. Υπάρχουν στιγμές που παραφορτώνονται με λεπτομέρειες, όμως σε γενικές γραμμές ο Τζόσεφ Σένταρ μέσα από μια χαλαρή σκηνοθεσία περνά στον θεατή τον πυρήνα του έργου.

Βασικό ατού η φυσικότητα και αθωότητα με την οποία ο Ρίτσαρντ Γκιρ ερμηνεύει τον Οπενχάιμερ με ύφος ανθρωπάκου που προσπαθεί να καταφέρει κάτι, ψάχνει συνεχώς, παρατηρεί, επιδιώκει. Ο Γκιρ προσδίδει στον ήρωά του λίγη αμηχανία, λίγη νευρικότητα, ατελείωτη σε – σημείο ενοχλήσεως – θέληση και υπομονή.

Το εκούσιο ακριβό τίμημα το τέλους αποκαλύπτει τις πραγματικές προθέσεις του Νόρμαν: όλη η ζωή του ένας κύκλος που ξεκίνησε από το τίποτα, ακολούθησε μια ανοδική πορεία και κατέληξε ξανά, αθόρυβα και στωικά, στην ανυπαρξία.

Κριτική: Σωτηρία Κακαγιά