«Θα σε περιμένω εκεί…

στα ρευστά σύνορα των εποχών…

 

εκεί, που τα όρια ξεθωριάζουν

και οι ισορροπίες αναθεωρούνται.

εκεί, που τα λόγια δεν μπαίνουν σε σειρά

και τα μάτια λάμπουν σαν σκανταλιάρικες πυγολαμπίδες.

εκεί, που τα όνειρα δεν ξέρεις αν θυμίζουν ατίθασα κύματα

ή νοσταλγικά «πρωτοβρόχια» …

εκεί, που η μέρα διαδέχεται τη νύχτα

και η νύχτα γίνεται τραγούδι που μυρίζει γιασεμί…

Κάπου εκεί…στα σύνορα,

στέκεις μετέωρος, αναποφάσιστος,

δειλός και ταυτόχρονα τολμηρός …

Ένα βήμα μπρος ή ένα βήμα πίσω ;

Σε ποια σελίδα άραγε αλλάζεις «εποχή» ;

Ένα «ποτάμι» χρυσαφένια, φθινοπωρινά τριαντάφυλλα

και η αλμύρα ενός ανέμελου καλοκαιριού…»

Α.Κ.

[Φωτογραφία: Αντωνία Κοσμίδη]