Κείμενο και Σκίτσο: Γιώργος  Μικάλεφ

 

«Τελικά είναι όλα ζήτημα παιδείας» μουρμουρίζει ο γάτος από το καλάθι που πια δεν τον χωράει. Στριφνός όλο και περισσότερο καθώς περνούν τα χρόνια… μα θα ‘χει κι αυτός τα δίκια του.

Έπινα τον καφέ μου χαζεύοντάς τον να ξεχειλίζει απ’ το καλάθι και σκεφτόμουν το στίχο του Νιόνιου… σε αυτόν τον τόπο όσοι αγαπούνε τρώνε βρώμικο ψωμί…αλλά να ταΐζεις τα παιδιά σου αρσενικό… αυτό παραπάει!

Ο γάτος, δίχως να ανοίξει τα μάτια του, ψέλλισε μια βλαστήμια. Τον συμπαθούσε κάποτε το Νιόνο. Αυτό το καλάθι κάποτε φιλοξενούσε φρούτα.

Ανοίγω την τηλεόραση. Πρωινάδικο και αποκλειστική συνέντευξη με φανατικό χειμερινό κολυμβητή που δηλώνει ότι λίγο μαζούτ δεν είναι ικανό να χαλάσει το μπάνιο του.

Αλλαγή καναλιού… Αναγνωρίστηκε το ελαφρυντικό της ειλικρινούς μεταμέλειας στο δολοφόνο της 23χρονης καλλονής η οποία γρονθοκοπήθηκε μέχρι θανάτου. Ο γάτος βγαίνει απ’ το καλάθι, περνά από μπροστά μου και κλείνει την τηλεόραση απ’ το διακόπτη. «Καμία ελπίδα» σιγο-νιαουρίζει βρίζοντας και βγαίνει έξω.

Κάθομαι στο γραφείο, με ένα λευκό κομμάτι χαρτί μπροστά μου. Μολύβι, στύλο και μαρκαδόροι. Τα εργαλεία μου για ένα καλύτερο κόσμο. Ο υπολογιστής ανοιχτός. Η φωτογραφία ενός τοίχου σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης: «γαύροι, έμπολα στις φαμίλιες σας».

Καμιά ελπίδα. Δεν θα τον αλλάξουμε τον κόσμο, Μαρία, αλλά θα ζήσουμε προσπαθώντας.»