Κείμενο και Σκίτσο: Γιώργος Μικάλεφ

 

“Βραδάκι Καλοκαιριού. Έπεφτε το σκοτάδι. Πέρασα το μοναστήρι και το ναό της Αρτέμιδος. Στα δεξιά ο βάλτος, μετά τα άλογα και το νεκροταφείο της Γαρίτσας. Δρόμος σύντομος και αρκετά ήσυχος. Τα χρόνια του Γυμνασίου. Ευχόμουν αυτός ο Αύγουστος να μην τελείωνε ποτέ. Ευχόμουν… Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι να τελείωνε εκείνη την ώρα τη βάρδια του και να επέστρεφε στο φτωχόσπιτο του. Χαιρετηθήκαμε και συνέχισα το δρόμο μου. Πήδηξα τις μπάρες και βγήκα στο δρόμο του αεροδρομίου. Σε τρία λεπτά ήμουν στον παράδεισο. Έτσι φάνταζε το video club της γειτονιάς στα μάτια μου. Χιλιάδες βιντεοκασέτες, διακόσιες δραχμές το τριήμερο. Θα ήθελα να ζούσα εκεί μέσα και να έβλεπα ταινίες μέχρι να πεθάνω. Εφηβικές φιλοδοξίες.

Εκείνο το βράδυ νοίκιασα το Παρασκευή και 13, τα δύο πρώτα μέρη. Η υπάλληλος, μια κοπελιά μελαχρινή με λίγα κιλά παραπάνω και γυαλιά. Τη συμπαθούσα. Δυστυχώς αρρώστησε και έφυγε πολύ νωρίς. Πήρα τις κασέτες και σπίτι απ’ τον ίδιο δρόμο χωρίς να συναντήσω κανέναν ζωντανό, πεθαμένο ή κάτι ενδιάμεσο. Αυτή η διαδρομή ήταν η δεύτερη πιο συχνή μετά το σχολείο για αρκετά χρόνια.

Λίγη ώρα αργότερα, βρισκόμουν στην καταραμένη κατασκήνωση Crystal Lake όπου ένας μανιακός δολοφόνος σπέρνει τον τρόμο. Είδα στη συνέχεια όλα τα Παρασκευή και 13. O Jason έγινε ένας από τους αγαπημένους μου κινηματογραφικούς δολοφόνους και θα βρίσκεται για πάντα στην κορυφή μαζί με ονόματα όπως Norman Bates, Michael Myers, Candyman, Leatherface, Pinhead κλπ. Υπήρχαν στη λίστα μου και πιο underground χαρακτήρες. Κάποιοι ήταν κρυμμένοι στα ράφια του video club μα οι περισσότεροι ήρθαν αρκετά αργότερα: Frank Zito (Maniac), Harry Warden ( My Bloody Valentine), Angela Baker (Sleepaway Camp)…

Με την εξάπλωση του διαδικτύου, ανοίχτηκαν νέοι ορίζοντες. Αμέτρητοι τίτλοι και ταινίες που θα έβρισκες δύσκολα ή και καθόλου, τις αποκτούσες πλέον με μερικά κλικ. Μικρός δεν μπορούσα καν να φανταστώ αυτό το μαγικό μέσο. Πάντα όμως θα θυμάμαι με νοσταλγία το ατελείωτο ψάξιμο για τον κρυμμένο θησαυρό στα ράφια του video club, τις ταινίες που έπρεπε να γυρνάς απ’ την αρχή, το καθάρισμα της κεφαλής του βίντεο και την παραμόρφωση του ήχου στις ταλαιπωρημένες βιντεοκασέτες.

Παρόλα αυτά μόλις πατήσεις play, καταλαβαίνεις ότι δεν έχουν αλλάξει και πολλά. Κλειδωμένη πόρτα, φώτα κλειστά, μια ασφαλής θέση, κουβερτούλα και το δωμάτιο μεταμορφώνεται σε ένα σκοτεινό παραμύθι. Κοιτάς απ’ το παράθυρο, ο δρόμος με τις λεύκες. Κλείνεις τα μάτια και ακούς το παιδικό τραγούδι: One, two, Freddys coming for you/ Three, four, Better lock your door/ Five, six, grab a crucifix/ Seven, eight, Gonna stay up late/ Nine, ten, Never sleep again…. Χτυπάει το τηλέφωνο και θαρρείς πως άνοιξαν οι πύλες τις κολάσεως κάτω απ’ τα πόδια σου. Η γειτονιά στο πόδι απ’ τα ουρλιαχτά και εσύ να επιστρέφεις οικιοθελώς στη ζεστασιά του εφιάλτη, αποζητώντας  αυτό το δυνατό συναίσθημα που λέγετε τρόμος.  Όπως έχει πει και ο Χίτσκοκ… «Χάρισέ τους ευχαρίστηση. Την ίδια ευχαρίστηση που αισθάνονται όταν ξυπνούν από έναν εφιάλτη».

 

 

ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ:

Ονοματεπώνυμο: Γιώργος Μικάλεφ

Γεννήθηκα/Μεγάλωσα: Στην Κέρκυρα το Δεκέμβρη  του 85 και μεγάλωσα στη Γαρίτσα, δίπλα στο κλειστό εργοστάσιο «Καννάβεως, Λίνου και Ιούτης»

Αναμνήσεις: Μια πλαστική μπάλα, ένα τσούρμο παιδιά και δυο μεγάλες πέτρες για δοκάρια

2003: Σπουδές μηχανολογίας στην Πάτρα, έπεσα και έσπασα

2004: σηκώθηκα παράτησα τις σπουδές και τα δημοσιοϋπαλληλικά όνειρα της γενιάς μου και επέστρεψα στο νησί του Πάσχα

Επαγγελματικές δραστηριότητες του παρελθόντος: τεχνικός τηλεοράσεων, ξενοδοχοϋπάλληλος, καφετζής, delivery, βοηθός τοπογράφου

Με τι ασχολούμαι τώρα: Έκανα τα χόμπι μου επάγγελμα… ζωγραφίζω, γράφω και σκιτσάρω ακατάπαυστα

Εκθέσεις: αρκετές ομαδικές και 5 ατομικές σε Κέρκυρα, Σπέτσες, Αθήνα και Πάτρα.

Οικογενειακή κατάσταση: Παντρεμένος με σκυλιά.