«Ακόμα μια…

Η τελευταία άγραφη σελίδα ενός ταλαιπωρημένου ημερολογίου…

Η σελίδα που πυροδοτεί προβληματισμούς ή τροφοδοτεί τους ήδη υπάρχοντες…

Η λευκή-άγραφη σελίδα,

ο καθρέφτης σου,

Εκεί,

θα δεις να παρελαύνουν οι πιο μύχιοι φόβοι σου , να τρεμοπαίζουν οι αμφιβολίες σου, να φλέγονται οι επιθυμίες σου και τα όνειρα σου   -κόκκινα μπαλόνια- σαν τρελά να βγαίνουν έξω απ΄τα περιθώρια, να αρνούνται να στριμωχτούν δίπλα σε όλα τα υπόλοιπα…

Η τελευταία άγραφη σελίδα, θα στέκεις να την κοιτάς με τις ώρες

και θα διστάζεις να γράψεις οτιδήποτε…

Η σελίδα που θα παραμείνει λευκή,

αλλά εσύ θα έχεις πάρει τις αποφάσεις σου…

Αυτές τις «άγραφες» , «σιωπηλές» αποφάσεις που θες να μοιραστείς μόνο με τον εαυτό σου,

αθόρυβα ….

όπως γεννιούνται τις πιο βαθιές ώρες της νύχτας…

Η σελίδα ,

που σηματοδοτεί ένα τέλος,

υπονοεί ένα άλμα,

προσδοκά μια καινούργια αρχή….»

 

 

Α.Κ.

[Φωτογραφία: Αντωνία Κοσμίδη]