Σκέψεις Ταξιδιού
Πήλιο
21-10-2017
ένα παραμύθι
και η μυρωδιά καμένου ξύλου

 

«Αυτά που ονειρεύεσαι υπάρχουν…
κι οταν τα συναντάς, όλα μέσα σου συναινούν…

Λιακάδα και Δροσιά
κι αυτή μαγική μυρωδιά καμένου ξύλου
που τόσο θυμίζει Χριστούγεννα…

Η συνύπαρξη των εποχών…
Όνειρα και πραγματικότητα.
Ανακατεμένες εικόνες από διάφορα παραμύθια επιστρέφουν στο νου μου…
Παραμύθια… που μου διάβαζαν όταν ήμουν μικρή…
Εικόνες…έτσι όπως τις είχα φτιάξει με την παιδική μου φαντασία…

Καθαρός ουρανός…
καθαρός αέρας…
η διαύγεια του νου
κι όλες οι αισθήσεις συντονισμένες στο ίδιο παρον

Είναι σαν… να ξέρεις τι θες…

ναι…ξαφνικά ξέρεις ακριβώς τι θες…
Τόσο απλό και τόσο σύνθετο μαζί…
Δεν μπορείς να το περιγράψεις…θες όμως να το μοιραστείς…

«Λευκό χαρτί»…
ναι το ξέρω, αυτές οι δυο λεξούλες μέσα μου έχουν περίοπτη θέση…και με κάθε ευκαιρία ξετρυπώνουν σαν οι πιο κατάλληλες για την περίσταση…σαν οι πιο κατάλληλες ασχέτως περιστάσεως εντέλει…
είναι ίσως συνδεδεμένες με κάποιους συμβολισμούς…με τους οποίους έχω συχνά-πυκνά πάρε-δώσε…

Τη συνάντηση με τον εαυτό μου…την αίσθηση του καινούριου σε κάθε «σελίδα»…τη συνειδητοποίηση του «καθαρού» και του διαυγούς, της ολότητας και του τίποτα….τη δύναμη της πρωτοβουλίας…την υπενθύμιση του μη προκαθορισμένου..Μια ιδέα απελευθέρωσης τελικά…κάθαρσης…
και μάλλον όταν νιώθω κάπως έτσι , νομίζω ότι αυτές οι δυο μαζί αρκούν για να συνοψίσω το νόημα…για να περιγράψω την αίσθηση.

Γράφω για να αγγίξω την αίσθηση..
Γράφω για να δώσω υπόσταση σ΄αυτές τις τόσο ιδιαίτερες στιγμές διαύγειας...

Από που έρχεται η έμπνευση;
Και που πάει όταν χάνεται;
Και η ροή, η αρμονία, η καθαρότητα στο βλέμμα…
γιατί είναι πια τόσο δυσεύρετα ;
Και οι αποφάσεις… γιατί να είναι τόσο δύσκολες;
υπάρχουν άραγε σωστές και λάθος…;
και μήπως οι λάθος τελικά είναι οι πιο χρήσιμες γιατί σε οδηγούν στις σωστές
και όταν φτάσεις πια σ’αυτές είσαι έτοιμος να τις αναγνωρίσεις…
Και τα όνειρα…γιατί προσαρμόζονται κι αυτά στην άχαρη πεζότητα που μας περιβάλλει;
Έχω μια αίσθηση για τους ανθρώπους αυτής της εποχής,
σαν να είναι όλοι πολύ κουρασμένοι..
Οι άνθρωποι αναρωτιέμαι πότε αφήνονται στις σκέψεις τους;
υπάρχουν σκέψεις… ή όλα γινονται για να γίνουν;

Γλυκός ο ήλιος που με χτυπάει στο πρόσωπο…
Ζεστός καφές και Κρύα λεμονάδα..
Ενας καμβάς γαλάζιο – πράσινο…
και χρυσά φυλλά που πέφτουν ακανόνιστα απ΄τον ουρανό
να σου υπενθυμίσουν ότι είναι φθινόπωρο…»

 

 

Α.Κ.

[Φωτογραφία: Αντωνία Κοσμίδη]