Από τη Βίκη Κουτρή 

«Σε είδα….»

Λένε ότι η ψυχή αντικατοπτρίζεται στα μάτια. Κοιτούν και αισθάνονται, νιώθουν και ερωτεύονται, αγαπούν και δίνονται, πονούν και κρύβονται, μισούν και φεύγουν.

Τα σχέδια του μυαλού είναι οι δραπετεύσεις της ψυχής που ζουν στα μάτια. Μοιάζουν με αδυσώπητους ανέμους που φυσούν σαν ανικανοποίητες εφηβικές φαντασίες, οι οποίες –αναμφίβολα- θα γεννηθούν και κάποια στιγμή θα εγκαταλειφτούν. Είναι εκείνες οι διαδρομές που ψάχνουν τρόπους να αποδράσουν, να κατασιγάσουν το ανικανοποίητο μέσα από την ψυχρή ισορροπία των θερμών παραισθήσεων και να ολοκληρώσουν τον κύκλο.

Έτσι ήταν εκείνος. Εγκεφαλικά δουλόπρεπος με πλήρη επίγνωση της κατάχρησης. Με παιδικά βιώματα. Ασώτευε αδυσώπητα, σαν ένας εναλλακτικός καβαλάρης που πάσχιζε για την σταδιοδρομία του ακολουθώντας άλλα μονοπάτια, διαφορετικά από τον μέσο όρο των υπολοίπων κοινών θνητών. Δεν δεσμευόταν.  Ως αδιόρθωτος μποέμ ξεπερνούσε την πραγματική αξία του και υποχρέωνε τον κόσμο να τον αναγνωρίζει εκστατικά. Το μόνο όμως που στην ουσία έκανε, ήταν να απογυμνώνεται τους εφηβικούς αγώνες του, μέσα στην αναπτυσσόμενη ώριμη μοναξιά του.

Λένε πως όταν κάποιος σταθεί απέναντι του εαυτού του, τότε αντικρίζει τον καθρέφτη του. Όλες οι γλώσσες του σώματος, των λέξεων και του πάθους γίνονται ματιές που αντικατοπτρίζονται. Κι όταν σταθεί απέναντι σε κάποιον άλλον τα βλέμματα αλληλεπιδρούν μοναδικά και αναγνωρίζουν κωδικούς. Και ο κάποιος γίνεται αντικείμενο παρατήρησης. Και μπορεί να διαβαστεί. Κι όταν λέει αλήθειες, τότε η κόρη του ματιού του συστέλλεται επικίνδυνα.  Κι αν ψεύδεται αυτή διαστέλλεται και προδίδει εξίσου επικίνδυνα.

Έτσι τον διάβασε κι εκείνη. Και κατάλαβε. Και αναγνώρισε τη σύγχυση και το χάος του. Και έτσι καταστράφηκε η τελειότητά του στα δικά της μάτια. Οι ονειροφαντασίες και τα ναρκισσιστικά χαμόγελα τελείωσαν. Απομακρύνθηκαν μεμιάς αποκλείοντας κάθε άλλη συνάντηση.

Έρωτας στιγμιότυπο. Σαν φωτογραφία. Τα μάτια ανακαλύπτουν γιατί διαβάζουν πίσω από τις λέξεις τα ανείπωτα. Εκεί ξεπηδάει η αλήθεια και καλπάζει ελευθερία. Εκεί όλα είναι δρόμος.

Πρέπει πάντα να στοχεύουμε στα μάτια. Το βλέμμα μιλάει.. Πρέπει να μάθουμε να διαβάζουμε. Για να μπορούμε ευθαρσώς κατάματα να πούμε: «Σε είδα….»

 

ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ: Βίκη Κουτρή

ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ-ΜΕΓΑΛΩΣΑ: Γεννήθηκα στην Αθήνα, μεγάλωσα στον Πειραιά έχοντας καταγωγή από την μυροβόλο Χίο «ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ»: Γραφικές τέχνες και Κοινωνικές Επιστήμες, εκεί όπου η τέχνη και η γνώση συναντούν τα κοινά σημεία τους. ΤΥΧΕΡΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ: Φωτογραφία (Σχολή ΑΚΤΟ) εκεί άρχισε το όνειρο να παίρνει σάρκα και οστά. ΧΟΜΠΙ: Κινηματογράφος, Θέατρο, Φωτογραφία, Ποίηση-Λογοτεχνία, Ζωγραφική, Μουσική. Μ’ ΑΡΕΣΕΙ: Να δημιουργώ. Να γράφω οτιδήποτε πέφτει στην αντίληψή μου και να του δίνω σάρκα και οστά. Οι μορφές πάνω στα αντικείμενα. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ: Το χάσιμο χρόνου. ΕΜΜΟΝΗ: Το νησί μου. ΘΥΜΑΜΑΙ: Τα ηλιοβασιλέματα που αντικατοπτρίζονται στην θάλασσα της πατρίδας μου ΝΟΣΤΑΛΓΩ: Τους αληθινούς ανθρωπους ΛΑΤΡΕΥΩ: Τις αλήθειες κι ας είναι και πικρές. ΦΟΒΑΜΑΙ: Τον θάνατο. ΤΡΕΜΩ: Τους απόλυτους ανθρώπους ΕΛΠΙΖΩ: Στα πάντα…ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ: Όταν χάνομαι…ΑΝΑΖΗΤΩ: Αληθινά χαμόγελα ΔΥΣΚΟΛΕΥΟΜΑΙ: Να ψάχνω αυτά που υπάρχουν πίσω από τα λόγια. ΑΚΡΟΒΑΤΩ: Στις γωνίες του μυαλού μου. ΠΡΟΣΠΑΘΩ: να σέβομαι κάθε μορφή ύπαρξης σε αυτόν τον πλανήτη. ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΟΥ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΑΓΓΙΖΕΙ: Το ένα τα άλογο θα είναι άσπρο…ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΕΙ: Όταν βλέπω ταινίες με unhappy end. ΑΚΟΜΑ: Βλέπω τις παιδικές μου φίλες…ΔΥΟ ΣΤΙΧΟΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ: «Μεταξύ πόθου και σπασμού… Μεταξύ δύναμης και ύπαρξης… Μεταξύ… Κάπου Τρίτης και Τετάρτης.. πρέπει να παράπεσε η αληθινή σου μέρα!!!! Οδυσσέας Ελύτης και «Να είσαι όπως η θάλασσα: Διάφανος στην επιφάνεια, βαθύς στην ψυχή.» L. Bertone.