Παρουσίαση: Βίκη Κουτρή

Οι μνήμες που έχω για τον Κώστα Τουρνά με γυρίζουν αρκετά χρόνια πίσω. Ακόμα θυμάμαι τα εξώφυλλα των LP του, τα οποία διακοσμούσαν το εφηβικό δωμάτιο της ξαδέλφης μου. Βρίσκονταν σε περίοπτη θέση δίπλα στο πικάπ (εκείνη του είχε ιδιαίτερη αδυναμία αφού ήταν ο αγαπημένος της) και τα άκουγε καθημερινά, σχεδόν ευλαβικά. Έτσι, μέσω αυτής, τον γνώρισα κι εγώ, συγκρατώντας στην  άκρη του παιδικού μυαλού μου τα τραγούδια του, ως ηχητικές θύμησες.
Από τότε μέχρι σήμερα μπορεί να πέρασαν δεκαετίες , εκείνος όμως παρέμεινε πεισματικά διαχρονικός και εξακολουθητικά σεμνός σαν καλλιτέχνης, έχοντας προσφέρει σαν παρακαταθήκη ένα αξιόλογο μουσικό έργο μέσα από τους στίχους, την μουσική και τα τραγούδια του.
Όταν τον είδα να παρουσιάζεται κρατώντας την κιθάρα του και να γεμίζει με την παρουσία του την μουσική σκηνή πλαισιωμένος από τους συνεργάτες του, εντυπωσιάστηκα ευχάριστα με το πώς μπορεί  ένας επιτυχημένος στιχουργός-μουσικός-ερμηνευτής με μεγάλη διαδρομή, να παραμένει το ίδιο απλός, προσιτός, αναγνωρίσιμος και ταυτόχρονα αναρωτήθηκα πως καταφέρνει να μεγαλώνει εξίσου όμορφα και αψεγάδιαστα μέσα στο χρόνο!
Ψιλόλιγνος, με εντυπωσιακή (εφηβική σχεδόν) εμφάνιση, με μέταλλο φωνής χρονικά ανέγγιχτο, κατάφερε δυναμικά να αγγίξει τις κατάλληλες χορδές όλων και να προσφέρει ένα μαγευτικό και ποιοτικό μουσικό ταξίδι, σε ένα γεμάτο χώρο με νέους κάθε ηλικίας, οι οποίοι έδειχναν να απολαμβάνουν το κάθε λεπτό, διατηρώντας μαζί του μια εγγύτητα επαφής, κάτι σαν ένα είδος οικείας αύρας και επικοινωνιακής αλληλεπίδρασης.
Αυτό δείχνει ότι ο Κώστας Τουρνάς έχει καταφέρει να υπερνικήσει τον αναισθητικό χρόνο σαν έννοια. Και αφού ο χρόνος είναι σχετικός για τον «αιώνιο  έφηβο» και έχει σταθεί γενναιόδωρα σύμμαχος του, πολύπλευρα και πολυτάλαντα, γιατί να μην λειτουργεί και αμφίδρομα -όχι ανάδρομα- και στο «εφηβικό» κοινό του;
Το ρεπερτόριο μεγάλο. Από το «Άνθρωπε αγάπα» στο «Έλα ήλιε μου», από το «Κυρίες και κύριοι εμείς» στο «Τι να μας κάνει η νύχτα», από το «Μην της το πεις» στο «Στιγμές», από το «Κάτω από την Ακρόπολη» στον «Αχιλλέα από το Κάιρο», από το «Η γυναίκα είναι high» στο «Δεν μετανιώνω», από το «O πιο καλός τραγουδιστής» μέχρι το διαμαντάκι «Αν ο έρωτας ζει» συνδυαστικά με πολλά άλλα, αφεθήκαμε όλοι σφόδρα, σε μια γλυκιά διαδικασία παλινδρόμησης, βλέποντας «Αστρόνειρα»…
Θα ήθελα να προσθέσω επίσης, ότι το «The zoo» σαν χώρος, σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή. Αυτό οφείλεται στο ζεστό και φιλόξενο περιβάλλον, με τους χαμογελαστούς και πρόθυμους υπαλλήλους και σε συνδυασμό με το γευστικό, γρήγορο και ποιοτικό σέρβις που προσφέρει, συντελεί όχι μόνο στο να γίνουν όλοι μια χαρούμενη παρέα αλλά και στο να απογειωθεί η μουσική βραδιά.
Για τους φιλόζωους υπάρχει μια ακόμη ευχάριστη έκπληξη. Μέσα στο χώρο κυκλοφορεί αθόρυβα μια πανέμορφη σκυλίτσα-μασκότ, η Bella, τόσο φιλική και εξοικειωμένη με τον κόσμο και την μουσική, που σίγουρα θα την λατρέψετε!

Ο Κώστας Τουρνάς εμφανίζεται στο The Zoo κάθε Παρασκευή για όλο τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο.
Μαζί του εμφανίζονται οι εξαιρετικοί συνεργάτες του:
Δημήτρης  Τσοπανέλης (Κιθάρα – Τραγούδι), Κώστας  Βήχος (Μπάσσο),  Στέλιος  Πασχάλης (Tύμπανα), Διαμαντής Καλαφατιάδης (Πιάνο/Πλήκτρα)

The Zoo | Ζωοδόχου Πηγής 45, Χαλάνδρι,  τηλ. 210 6745375

Ώρα Έναρξης: 22.00
Είσοδος: 12 ευρώ με μπύρα ή κρασί

Τηλ. Κρατήσεων: 21 0674 5375

 

ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ: Βίκη Κουτρή ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ-ΜΕΓΑΛΩΣΑ: Γεννήθηκα στην Αθήνα, μεγάλωσα στον Πειραιά έχοντας καταγωγή από την μυροβόλο Χίο «ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ» : Γραφικές τέχνες και Κοινωνικές Επιστήμες, εκεί όπου η τέχνη και η γνώση συναντούν  τα κοινά σημεία τους  ΤΥΧΕΡΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ: Φωτογραφία (Σχολή ΑΚΤΟ) εκεί άρχισε το όνειρο να παίρνει σάρκα και οστά. ΧΟΜΠΙ: Κινηματογράφος, Θέατρο , Φωτογραφία, Ποίηση-Λογοτεχνία, Ζωγραφική, Μουσική.
Μ’ ΑΡΕΣΕΙ: Να δημιουργώ. Να γράφω οτιδήποτε πέφτει στην αντίληψή μου και να του δίνω σάρκα και οστά. Οι μορφές πάνω στα αντικείμενα. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ: Το χάσιμο χρόνου ΕΜΜΟΝΗ: Το νησί μου. ΘΥΜΑΜΑΙ: Τα ηλιοβασιλέματα που αντικατοπτρίζονται στην θάλασσα της πατρίδας μου ΝΟΣΤΑΛΓΩ: Τους αληθινούς ανθρώπους ΛΑΤΡΕΥΩ: Τις αλήθειες κι ας είναι και πικρές ΦΟΒΑΜΑΙ: Τον θάνατο ΤΡΕΜΩ: Τους απόλυτους ανθρώπους ΕΛΠΙΖΩ: Στα πάντα… ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ: Όταν χάνομαι… ΑΝΑΖΗΤΩ: Αληθινά χαμόγελα ΔΥΣΚΟΛΕΥΟΜΑΙ: Να ψάχνω αυτά που υπάρχουν πίσω από τα λόγια ΑΚΡΟΒΑΤΩ: Στις γωνίες του μυαλού μου. ΠΡΟΣΠΑΘΩ: να σέβομαι κάθε μορφή ύπαρξης σε αυτόν τον πλανήτη. ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΟΥ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΑΓΓΙΖΕΙ: Το ένα τα άλογο θα είναι άσπρο… ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΕΙ: Όταν βλέπω ταινίες με unhappy end ΑΚΟΜΑ: Βλέπω τις παιδικές μου φίλες… ΔΥΟ ΣΤΙΧΟΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ: «Μεταξύ πόθου και σπασμού… Μεταξύ δύναμης και ύπαρξης… Μεταξύ… Κάπου Τρίτης και Τετάρτης.. πρέπει να παράπεσε η αληθινή σου μέρα!!!! Οδυσσέας Ελύτης και «Να είσαι όπως η θάλασσα: Διάφανος στην επιφάνεια, βαθύς στην ψυχή.» L. Bertone