[Κείμενο-Φωτογραφία: Αντωνία Κοσμίδη]

 

“Πόσο κοντά νιώθεις με τον εαυτό σου;

Πόσο ειλικρινά συνδιαλέγεσαι μαζί του;

και οι σκέψεις… οι ανομολόγητες… ;

Που πάνε  λοιπόν οι σκέψεις αυτές  που δεν μοιράζεσαι με κανέναν;

Μετουσιώνονται σε σιωπές ή σε μουσική…σε ποίηση ή σε χρώμα ή σε κίνηση…

σε φωτιά ή σε στάχτη…σε βροχή ή σε λιακάδα…

σε λάμψη  στο βλέμμα σου ή σε μελαγχολία…

σε σταθερότητα ή  σε λύγισμα στη φωνή σου… ;

 

Και γιατί επιστρέφουν χωρίς προειδοποίηση ακριβώς όταν εσύ τις έχεις εντελώς ξεχάσει;

Και η βροχή…Πώς τυχαίνει πάντα να σου φτιάχνει ατμόσφαιρα σ’αυτές τις μοναχικές διαδρομές…!!

 

Αααχ..Τι ευλογία Θεέ μου να κλείνεις την ομπρέλα και να κοιτάς ψηλά…

και να αφήνεις τις σταγόνες να σε χτυπούν στο πρόσωπο …και να νιώθεις ζωντανός…και να νιώθεις όλες τις αισθήσεις σου να ξυπνάνε …

και να νιώθεις ότι είσαι φτιαγμένος απ’τα ίδια τα όνειρά σου που σε πάνε παραπέρα...”

 

Α.Κ