Από τη Ντίμη Θεοδωράκη

Τον τραγουδιστή, όπως και τον ηθοποιό, είμαι της άποψης ότι πρέπει να τον δεις και να τον ακούσεις από κοντά. Ούτε η ηχογράφηση ενός δίσκου σε studio ούτε η μετάδοση μέσω τηλεόρασης μπορεί να θεωρηθεί ισάξια με την στιγμή ενός live. Εκεί φαίνονται όλα. Όλη η ενέργεια και η δυναμική του καλλιτέχνη παρουσιάζεται «αφτιασίδωτη» μπροστά στα μάτια των θεατών και η σχέση που δημιουργείται είναι η πιο ειλικρινής.

Ο Γιάννης Σαββιδάκης δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Όλοι τον γνωρίζουμε είτε μέσω της δισκογραφίας του είτε μέσα από την τηλεόραση και πολλοί και μέσα από τις συναυλίες του. Αυτό που θα ήθελα να πω είναι, ότι όσοι δεν τον έχετε ακούσει να τραγουδάει ζωντανά, θα πρέπει να «επανορθώσετε». Γιατί η live performance που προσφέρει ο Γιάννης Σαββιδάκης είναι μακράν καλύτερη από οτιδήποτε προηχογραφημένο ή τηλεοπτικό έχετε ακούσει. Φέτος τον βρίσκουμε στο νέο του στέκι στο Παλαιό Φάληρο, το Layla Music Stage. Μαζί του στο τραγούδι είναι η Αλεξάνδρα Κούση και ο Κωνσταντίνος Μπαλταζάνης, ενώ στα πλήκτρα βρίσκεται ο Βασίλης Αρμένης και στο μπουζούκι ο Χάρης Ευκαρπίδης. Πριν απολαύσω το πρόγραμμα του Σαββάτου, “έκλεψα” λίγο από τον πολύτιμο χρόνο του και του ζήτησα να μας μιλήσει για…

Κύριε Σαββιδάκη, μιλήστε μας για το νέο σας στέκι, το Layla Music Stage.

«Ο Γιώργος Φαλάρης με τον οποίο συνεργαζόμαστε, είχε αυτό τον χώρο με άλλο όνομα. Ενώσαμε τις δυνάμεις μας με σκοπό να κάνουμε τις βραδιές πιο πολύχρωμες, και με τα παιδιά που τραγουδάμε μαζί, και με τις βραδιές που τραγουδάω ροκ μπαλάντες και τραγούδια, που τραγουδούσα όταν ήμουν μικρός. Θα κάνουμε και κάποιες κατ’ εξαίρεση βραδιές με guest καλλιτέχνες, όπως latin ή κάποιο σχήμα ροκ. Το μετονομάσαμε σε Layla Music Stage με αφορμή το γνωστό τραγούδι του Eric Clapton “Layla” που μας αρέσει, αλλά που μου κάνει και σε ανατολίτικο, αν κατεβάσεις τον τόνο στο la, ξέρεις, πατάμε με τα δύο πόδια».

Είστε από τους καλλιτέχνες που ανάμεσα  από τα τραγούδια σας παρεμβάλλετε και το λόγο, κάνοντας χιούμορ ή σχολιάζοντας μια κατάσταση. Είναι πολύ ωραίο αυτό. Προκύπτει από την άλλη σας αγάπη, αυτή της υποκριτικής;

«Είμαι πειραχτήρι γενικά. Από μικρός έκανα πλάκες και φάρσες στο σπίτι, στο σχολείο. Είναι μια ανάγκη μου να είμαι αντισυμβατικός. Μπορεί να με δεις να πειράζω φίλους που έχουν έρθει να με ακούσουν. Κάνω και καυστική σάτιρα και για τα πολιτικά, για όλα αυτά που έγιναν και γίνονται, αφού μας δίνουν μεγάλη τροφή οι κυβερνώντες. Ο πυρήνας μου είναι το χιούμορ. Το χιούμορ εκτονώνει τον κόσμο και πυροδοτεί κιόλας καταστάσεις, μέσα από το χιούμορ μπορούν να προκύψουν μέχρι και ανατρεπτικές κινήσεις. Θέλω να είμαι μέρος αυτού. Το πρόγραμμά μου είναι λίγο αντισυμβατικό. Δεν ακούς μια παρέλαση τραγουδιών, το ένα μετά το άλλο και κάποια στιγμή λες καληνύχτα. Γίνεται ένα ταξίδι στη μουσική μέσα από το πρόγραμμα. Η μουσική είναι μία, δεν μπορούμε να την βάλουμε σε κατηγορία και η καλή μουσική είναι ίδια παντού είτε είναι ελληνική, τούρκικη, αγγλική, αραβική, κινέζικη. Η μουσική είναι οι νότες.

Σίγουρα το πρόγραμμα δεν είναι συνηθισμένο και δεν θυμίζει κάτι άλλο. Θα μπορούσα να πω ίσως, ότι είναι ένα Stand Up, but sitting on a stool (καθήμενος όμως σε σκαμπό), φτιαγμένο από μένα, ενώ μόλις μπαίνει το λαϊκό μέρος σηκώνομαι. Και στην ερμηνεία ενός τραγουδιού μπαίνει και η υποκριτική. Όπως και ο ηθοποιός ερμηνεύει και ζει το ρόλο, το ίδιο λένε και για τον τραγουδιστή. Όμως εγώ, όταν ξεκίνησα να το κάνω αυτό, δεν ήξερα το λόγο. Ξεκίνησα σαν να συνομιλώ με τον κόσμο. Και εξελίχθηκε».

Πόσο σημαντική πιστεύετε ότι είναι η επαφή του καλλιτέχνη με το κοινό του την ώρα του live;

«Η επαφή είναι το κλειδί της διασκέδασης του κόσμου. Ο καλλιτέχνης πρέπει να είναι προσεγγίσιμος, χωρίς να είναι ένας από το κοινό, δεν γίνεται να είναι μέρος του κοινού. Παντού αν δεις οι καλλιτέχνες χωροταξικά βρίσκονται ή πιο πάνω ή πιο κάτω. Στα αρχαία θέατρα είναι χαμηλά. Μπορεί να υπάρχει διαδραστικότητα βέβαια, κάτι που το ξεκίνησαν οι αρχαίοι Έλληνες που έπαιζαν με το κοινό. Πάντως νομίζω, ότι ακόμα και όταν έχω κλειστά τα μάτια μου, όταν τραγουδάω κάτι που με συγκινεί, η ψυχή μου ακουμπάει τους ακροατές. Αυτό είναι επαφή. Επικοινωνούμε έτσι κι αλλιώς με τη μουσική».

Βεντετισμοί, τύπου παίζω με την πλάτη στο κοινό (το έχω δει και από ξένη μπάντα, αλλά και από εγχώρια μπάντα της εναλλακτικής σκηνής) σας βρίσκουν σύμφωνο;

«Είναι τελείως ξένο προς εμένα αυτό που μου αναφέρεις. Είναι τόσο αστείο, που δεν θα επεκταθώ. Με αφήνει αδιάφορο».

Μπορεί ένας τραγουδιστής να έχει επιτυχία, ακόμα και αν δεν επικοινωνεί με το κοινό του;

«Δεν είμαστε όλοι οι καλλιτέχνες ίδιοι. Δεν είναι υποχρεωτικό κάποιος να κάνει αυτό που κάνω εγώ. Ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο να εκτονώνεται και να εκφράζεται. Μπορεί ένα τραγουδιστής με τη φωνάρα του, όπως ο Αντρέα Μποτσέλι, από τους καλύτερους τραγουδιστές που έχουν περάσει ποτέ από τη Μεσόγειο, να κάθεται και να τραγουδάει όπερα με την αγγελική φωνή που διαθέτει, χωρίς να χρειάζεται να επικοινωνεί με το κοινό του. Αυτό είναι και η μαγεία, το ότι οι καλλιτέχνες είμαστε διαφορετικοί ο ένας από τον άλλο».

Κατά τη γνώμη σας ο τραγουδιστής κρίνεται από τις φωνητικές του δυνατότητες ή μπορεί αυτό να πάει και σε δεύτερη μοίρα, αν έχει αυτό που λέμε “γκελ επί σκηνής”;      

«Συνήθως οι μεγάλοι τραγουδιστές και όσοι έχουν κάνει μεγάλη επιτυχία, έχουν και καλές φωνές. Για παράδειγμα ο Justin Bieber είναι εξαιρετικός τραγουδιστής. Το ίδιο και ο άλλος Justin, o Justin Timberlake ή o Robbie Williams. Όπως ήταν και ο George Michael. Όταν βλέπεις, ότι ένα καλό show είναι μόνο αποτέλεσμα μιας δυνατής παραγωγής και ο τραγουδιστής δεν έχει καλή φωνή, τότε όλα είναι με ημερομηνία λήξης».

Έχετε πει ότι δεν εγκαταλείψατε ποτέ τις συναυλίες;

«Ναι, νομίζω ότι είναι το κάρμα μου, δεν μπορώ να το νικήσω. Είμαι ένας άνθρωπος που «κολυμπάω» μέσα στη μουσική. Δεν είμαι απλά τραγουδιστής.  Είναι το πεπρωμένο μου να ασχολούμαι ενεργά με τη μουσική. Όταν κοιμάμαι, ακούω συνέχεια μουσικές, ξυπνάω το βράδυ για να τις γράψω στο κινητό. Στο σπίτι μου ακούω ελάχιστη μουσική, αλλά στο μυαλό μου η μουσική βρίσκεται μόνιμα. Μου αρέσουν πολύ οι συναυλίες που έκανα δίπλα σε ποτάμια, όπως στον Δαφνώνα Ξάνθης, όπου δίπλα από τη σκηνή κύλαγε το ρυάκι. Μου αρέσει πολύ όμως και ο δρόμος και τα ταξίδια που κάνουμε με τα βανάκια και τα αυτοκίνητα για συναυλίες εκτός Αττικής».

Νοσταλγείτε πράγματα;

«Νοσταλγώ την αβίαστη εποχή που ζούσαμε πριν δεκαπέντε χρόνια, όχι και πολύ παλιά, γιατί τώρα έχουμε μπει σε μια  digital εποχή. Νοσταλγώ την μη ψηφιοποιημένη εποχή της Ελλάδας. Σήμερα επικρατεί μια Βαβέλ, δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε, δεν καταλαβαίνουμε τι λέμε, τι ακούμε».

Υπάρχει κάτι που ακόμα δεν έχετε κάνει και επιθυμείτε;

«Θα ήθελα να γίνει ένα τραγούδι μου, από τα αγγλόφωνα ή τα instrumental που γράφω, μεγάλη επιτυχία στο εξωτερικό. Και θα ήθελα να πηγαίνω πιο πολλά ταξίδια».

Ένας θεατράνθρωπος, ο Πήτερ Μπρουκ, είχε πει: «Αυτό που έχει σημασία είναι η αλήθεια της παρούσας στιγμής». Είστε άνθρωπος που ζείτε περισσότερο στο παρόν και λιγότερο με το να σκέφτεστε το μέλλον;

«Ενώ παλιά δεν με απασχολούσε τόσο το μέλλον, τώρα με απασχολεί, γιατί έχω και δύο παιδιά. Παρόλ’ αυτά πιστεύω ότι δεν υπάρχει ούτε μέλλον ούτε παρελθόν, παρά μόνο ένα φευγαλέο τώρα. Όμως όσον αφορά την τέχνη, είμαι αυτό που είχε πει ο Πήτερ Σέλλερς: «Ηθοποιός είμαι, μόνο όταν πάμε πλάνο», όχι στην πρόβα του πλάνου. Και όταν τραγουδάω και όταν παίζω μπροστά στην κάμερα, την ώρα της λήψης, εκεί βρίσκεται η αλήθεια μου ως καλλιτέχνης, την «ώρα της φωτιάς» μεταλλάσσομαι. Είναι θέμα πεπρωμένου και αυτό».

Τι ονειρεύεστε για τα δυο σας παιδιά;

«Ονειρεύομαι μια καλύτερη Ελλάδα, δύσκολο όνειρο αυτό! Τους φαντάζομαι να βρίσκονται δίπλα σε αληθινούς ανθρώπους. Και, απόλυτο αυτό που θα σου πω, να συμβιβάζονται για πολύ λιγότερα πράγματα απ’ ότι εμείς, οι γονείς τους και οι παππούδες τους. Να είναι αυτάρκεις και δυνατοί, γιατί έχω δυο αγόρια, να έχουν μια άνεση στη ζωή τους που θα τους επιτρέπει να συμβιβάζονται στο ελάχιστο δυνατό. Πολλές φορές οι άνθρωποι κάνουμε αρρωστημένους συμβιβασμούς στη ζωή μας, δεν μιλάω για χρήματα, αλλά για ερωτικούς συντρόφους, για συμβίες γυναίκες, για δουλειά, για τα πάντα. Εύχομαι να είναι ο δρόμος τους σαφής και αβίαστος».

Φοβάστε το θάνατο;

«Δεν τον φοβάμαι, αλλά δεν θέλω να μου συμβεί. Κανείς δεν θέλει να πεθάνει, όμως όλοι ξέρουν ότι θα γίνει. Όταν θα έρθει εκείνη η ώρα, πιστεύω θα είμαι έτοιμος».

Με την τηλεόραση πώς τα βλέπετε τα πράγματα; Είναι ένα οικείο περιβάλλον για σας και έχετε αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο κάποιας τηλεοπτικής συνεργασίας;

«Μου αρέσει πολύ η τηλεόραση, δεν την αφορίζω και θα ήθελα να κάνω τηλεοπτικές εμφανίσεις. Την πιστεύω την τηλεόραση ως μέσο, βέβαια όχι στην οποιαδήποτε μορφή της. Η ελληνική τηλεόραση είναι ένα κουκούλι, στο οποίο αναμειγνύονται και αναμοχλεύονται συνεχώς τα ίδια άτομα. Σαν μια χύτρα που μέσα της βράζουν οι ίδιοι άνθρωποι. Δεν το λέω μόνο εγώ, το λέει όλος ο κόσμος. Δεν αλλάζει κάτι, όπως άλλωστε και σε ολόκληρη τη χώρα. Μόνο τένις, τον Φέντερερ που παίζει με τον Ναδάλ, παρακολουθώ πλέον».

Θα είστε εδώ (Layla Music Stage) για όλη τη σαιζόν. Ετοιμάζετε κάποια άλλη δουλειά αυτό τον καιρό;

«Στο Layla Music Stage, εκτός από το fix πρόγραμμα, θα κάνουμε κάποιες rock-ballads nights και οι πιο κοντινές ημερομηνίες είναι 1 και 8 Δεκεμβρίου. Ετοιμάζω και άλλα live σε διάφορα μαγαζιά. Στις 24 Νοεμβρίου θα παίξω το πιο ακουστικό πρόγραμμα που κάνω, χωρίς το λαϊκό μέρος που θα ακούσεις στο Layla, σε ένα μαγαζί στα Βριλήσσια που λέγεται «Η Έλλη του Κλου» και τις 26 του μήνα θα είμαι στο «Copper Street Bar», στο Αιγάλεω. Αυτά είναι τα άμεσα σχέδια και μετά τις γιορτές θα βγούμε κι εκτός Αθηνών».

 

Τrouble(Coldplay) Γιάννης Σαββιδάκης

Geplaatst door Dimi Theodoraki op zondag 12 november 2017

 ΙNFO:

LAYLA MUSIC STAGE

Ο Γιάννης Σαββιδάκης…έχει τον τρόπο να μας τρελάνει Παρασκευή και Σάββατο!

Μαζί του στο τραγούδι η Αλεξάνδρα Κούση και ο Κωνσταντίνος Μπαλταζάνης, στα πλήκτρα ο Βασίλης Αρμένης και στο μπουζούκι ο Χάρης Ευκαρπίδης!

Τιμή ποτού: 8€

Τιμή δεύτερης μπύρας – κρασιού: 6€

Τιμή φιάλης: 75€

Tηλέφωνο Κρατήσεων: 210 98 29 005 || 6978 48 7703

Αγίου Αλεξάνδρου 45 & Αγγελίδου, Παλαιό Φάληρο

Highlights info row image
21 0982 9005