Ο Γιώργος Μακρής υποδύεται τον Κώστα Ταχτσή σε μικρή ηλικία στην παράσταση “Ο Μικρός Εγώ” που παίζεται στο Θέατρο Άλφα.Ιδέα. Δείτε τι μας είπε για τον ίδιο, τον Κώστα Ταχτσή και την εν λόγω παράσταση που σκηνοθέτησε ο Βασίλης Ανδρέου.

 

Γιώργο, είσαι ο μικρός Κώστας Ταχτσής στην παράσταση “Ο Μικρός Εγώ”. Μέχρι να αναλάβεις αυτό το ρόλο, ποια ήταν η επαφή σου με το λογοτεχνικό έργο του Ταχτσή;

«Το Tρίτο Στεφάνι», για την ακρίβεια η σειρά «Το Τρίτο Στεφάνι». Θα ήμουν, δεν θα ήμουν πέντε – έξι ετών, όταν είδα  μια σκηνή της σειράς, όπου η Νίνα έπιασε τον άντρα της με τον αδελφό της να κάνουν σεξ στην ταράτσα. Θυμάμαι το σοκ της Νίνας. Νομίζω αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με το έργο του Κώστα Ταχτσή.

Πώς βλέπεις εσύ τον Ταχτσή ως προσωπικότητα και ως συγγραφέα;

Ο Ταχτσής ήταν ένα πολύ αντισυμβατικό ον. Δεν μου είναι ακόμα εύκολο να τον κατανοήσω. Ήταν ο τέλειος άντρας και συγχρόνως η τέλεια  γυναίκα. Ήταν ακραία απελευθερωμένος και αμέσως βαθιά  συντηρητικός. Μέσα από το έργο του, μέσα από την οικογένεια και ποιο συγκεκριμένα μέσα από τη δική του οικογένεια μαθαίνεις την ιστορία και την κουλτούρα της τότε Ελλάδας. Αυτό τον κάνει έναν βιωματικό συγγραφέα.

Photo: aristea anysi

Σχολίασέ μου με βάση την ιστορία του, τον καταλυτικό ρόλο που παίζει η οικογένεια στη ζωή του Ταχτσή και γενικά στη ζωή κάθε ανθρώπου.

Το πρώτο πράγμα με το οποίο έρχεται σε επαφή ένας άνθρωπος μόλις ανοίξει τα μάτια του είναι η οικογένειά του. Από εκεί μαθαίνει πώς να μιλά, να αντιδρά, να αγαπάει, να μισεί και πολλά άλλα. Η οικογένεια πλάθει το χαρακτήρα  του παιδιού και το παιδί με τη σειρά του περνάει το υπόλοιπο της ζωής του παλεύοντας να βγει από το καλούπι, όπου τον έβαλαν με το ζόρι. Πιστεύω αυτό συνέβη και με τον Ταχτσή. Το μόνο πράγμα που χρωστάει ένας γονιός στο παιδί του και το αντίθετο είναι αγάπη και μόνο αγάπη. Όλα τα άλλα είναι εγωισμοί και εγκλήματα.

Η παράσταση και η επιλογή του τίτλου, πέρα από την εξιστόρηση μιας βιογραφίας, σε ποια σημεία της ιστορίας του Κώστα Ταχτσή εστιάζουν; Υπάρχει διάθεση μετάδοσης κάποιου μηνύματος;

Εστιάζουν στην διαφορετικότητα (όχι μόνο της σεξουαλικότητας) και στην αγάπη του Μικρού (μας) Εγώ. Αυτού του παιδιού, που όλοι θυμόμαστε με νοσταλγία. Η παράσταση δίνει την ευκαιρία να κοιτάξουμε για λίγο πίσω και να αναρωτηθούμε πώς θα ήταν η ζωή μας σήμερα, αν τα πράγματα είχαν γίνει διαφορετικά.

Πόσο βιωματικά ή/και αυτοσχεδιαστικά δούλεψες τον ρόλο σου;

Όποτε καλούμαι να παίξω ένα παιδί, πάντα νιώθω μια ανατριχίλα. Το παρουσιαστικό μου βοηθάει πολύ όσον αφορά  την εικόνα του ρόλου. Το πρόβλημα βρίσκεται στην ερμηνεία. Πώς, ένας άνθρωπος που καπνίζει, πίνει, βρίζει  και ο, τιδήποτε κάνει ένας ενήλικας, μπορεί να αγγίξει την παιδική ψυχοσύνθεση. Αυτή η σκέψη με οδήγησε στο να προσπαθώ να επιστρέψω πίσω στα χρόνια και να θυμηθώ πώς θα αντιδρούσα, αν ήμουν είκοσι χρόνια νεότερος. Και αυτό που συνειδητοποίησα,  είναι ότι αντιδρούσα σαν τους γονείς μου. Αυτό προσπαθώ να κάνω και στην παράσταση. Αντιδρώ σαν την γιαγιά μου (Νατάσα Σφενδυλάκη) και την μαμά μου (Φαίδρα Παπανικολάου).

Γιώργο, θα ήθελα να μου πεις, γιατί αποφάσισες να γίνεις ηθοποιός και αν μέχρι τώρα υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκες να αλλάξεις ρότα.

Από παιδί το είχα στο μυαλό μου. Δεν ξέρω γιατί. Έχει αλλάξει τόσες φορές ο λόγος που ήθελα να γίνω  ηθοποιός, που δεν θυμάμαι πια. Ναι, έχω σκεφτεί  πολλές φορές να τα παρατήσω και να πάω να ζήσω αλλού. Αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με την ίδια την τέχνη. Αλλά με την φιλοδοξία μου να γίνω ο καλύτερος ηθοποιός του κόσμου. Αυτή η φιλοδοξία  πολλές φορές με αγχώνει  και με απογοητεύει. Αμέσως όμως σκέφτομαι, ότι το παν δεν είναι να είσαι ο καλύτερος, αλλά να παραμένεις ο εαυτός σου. Τότε και μόνο τότε ο ηθοποιός έχει λόγο ύπαρξης. Αλλιώς δεν θα χρειαζόντουσαν τόσοι  πολλοί ηθοποιοί.

Photo: aristea anysi

Γιώργος Μακρής :
«Γεννήθηκα στην Αθήνα και μεγάλωσα στον Κεραμεικό (γειτονιά του Ταχτσή). Σπούδασα στην δραματική σχολή «Δήλος» της Δήμητρας Χατούπη. Έπαιξα στις παραστάσεις:«Νύφες της φωτογραφίας», σκηνοθεσία: Δήμητρα Χατούπη, «Όπερα της πεντάρας» του Μπέρτολτ Μπρεχτ, σκηνοθεσία: Θεόδωρου Εσπιρίτου, «Ο Εμίλ και οι Ντετέκτιβ» του Έρικ Κέστνερ, σκηνοθεσία: Λευτέρης Γιοβανίδης.
Το 2013 ιδρύθηκε η ομάδα «Αίολος» και ανέβασε τις παραστάσεις: «Ο μικρός Εγώ» βασισμένο στα ΡΕΣΤΑ του Κώστα Ταχτσή, σκηνοθεσία Βασίλης Ανδρέου, «Ο ματωμένος γάμος» του Φρειδερίκου Γκαρθία Λόρκα, σκηνοθεσία Βασίλης Ανδρέου, «Οδός Ολύμπου 12», βασισμένο στην Ελληνική μυθολογία του Νίκου Τσιφόρου, σκηνοθεσία Βασίλης Ανδρέου.»

INFO:

ΑΛΛΑΓΗ ΩΡΑΣ
Από την Τετάρτη 29 Νοεμβρίου 
Κάθε Τρίτη στις 21:15 και κάθε Τετάρτη στις 19:00

Θέατρο άλφα/ιδέα: «Ο Μικρός Εγώ» – Σε σκηνοθεσία Βασίλη Ανδρέου – Βασισμένο στα «Ρέστα» του Κώστα Ταχτσή