Παρουσίαση: Βίκη Κουτρή

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που πονάει πιο πολύ. Να μένεις στον τόπο σου και να πεθαίνεις κάθε ημέρα ή να φεύγεις αναζητώντας το όνειρο σε έναν άγνωστο τόπο με αβέβαιο μέλλον, αφήνοντας πίσω την καρδιά σου;
Στις 14 Σεπτεμβρίου 1922, η δεκαεννιάχρονη (τότε) γιαγιά μου, με ένα βρέφος κρυμμένο στον κόρφο της, βρέθηκε στοιβαγμένη στα παράλια της Σμύρνης, προκειμένου να πέρασει απέναντι, ως πρόσφυγας, εγκαταλείποντας τα πάντα πίσω της. Βίωσε όλα όσα διαδραματίστηκαν στις μαύρες εκείνες σελίδες της ιστορίας μας και ελάχιστες φορές έκανε αναφορά σε αυτό το ταξίδι της, το «ταξίδι της φρίκης» όπως το αποκαλούσε.
Όταν σπάνια αναφερόταν σε αυτό, τα μάτια της άλλαζαν έκφραση, χρώμα, διάσταση… Έμοιαζαν μετέωρα… Σκοτεινά.. Η γιαγιά μου δεν ξαναγύρισε ποτέ πίσω…
Εκατό σχεδόν χρόνια μετά, τον Αύγουστο του 2015, στο νησί μου, όταν καθημερινά κατέφθαναν στην μικρή παραλία του χωριού μου, πλαστικές και αυτοσχέδιες ξύλινες βάρκες κουβαλώντας πάνω τους φοβισμένες ζωές, άντρες, γυναίκες και βρέφη, βίωσα από πολύ «κοντά», την ιστορία της γιαγιάς μου, αφού τα μάτια τους ήταν ντυμένα με το ίδιο βλέμμα, που είχε αποτυπωθεί στην μνήμη μου από τη θύμιση εκείνης, τις λίγες φορές που αναφερόταν στο «φρικτό ταξίδι» της επιστροφής της στη ζωή…
Την προηγούμενη Παρασκευή, βρέθηκα στο υπέροχο νεοκλασσικό κτίριο που φιλοξενεί το θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ, για να παρακολουθήσω την πρεμιέρα του έργου «Οι δρόμοι του χιονιού» που σκηνοθετεί ο Νίκος Καμτσής.
Από την πρώτη στιγμή μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο της παράστασης, τολμώ να πω ότι απορροφήθηκα βιώνοντας το βαθιά.
Πέντε ιστορίες γυναικών διαφορετικών χωρών, καταβολών, θρησκειών κατέθεσαν την προσωπική τους ιστορία.
Πέντε διαφορετικές γυναίκες έκαναν κατάθεση την ψυχής τους σε εμάς τους θεατές, περιγράφοντας μας την δύσκολη διαδρομή τους μέσα στο χρόνο και στους τόπους, όταν πήραν την μεγάλη απόφαση να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους, μόνες, είτε από προσωπική επιλογή είτε με βίαιο τρόπο. Μας μετέφεραν όλα τα μυστικά τους, όλα όσα έκρυβαν μέσα τους, τις σκέψεις, τα συναισθήματά τους, τους φόβους, την απόγνωση, την μοναξιά, τους πόνους, την αγωνία, την οδύνη, τον θάνατο αλλά και την λύτρωση τους.
Ζήσαμε τις παράλληλες ιστορίες τους, λεπτό προς λεπτό. Παρακολουθήσαμε συγχρόνως τις αγωνιώδεις προσπάθειές τους για επιβίωση στη μεγάλη φυγή τους προς το άγνωστο, ψάχνοντας μία θέση κάτω από τον ήλιο. Αφουγκραστήκαμε τις κραυγές τους…
Στις μεγάλες φυγές, όλοι οι τόποι που μας αγκαλιάζουν γίνονται άτυπες πατρίδες, γίνονται πυρήνες ζωής. Γιατί όλοι είμαστε μικρές μονάδες-κόκκοι σε ένα σύμπαν που δεν ξεχωρίζει έθνη, χρώματα, θρησκείες, γλώσσες. Ξεχωρίζει μόνο ο ήλιος…
Η ποιητική απόδοση του έργου από τον σκηνοθέτη Νίκο Καμτσή, οι ζωντανές ερμηνείες από τους ηθοποιούς και η όμορφη μουσική επένδυση δεν κουράζουν τους θεατές.
Απεναντίας τους δίνουν φτερά και μάτια να προσεγγίσουν με άλλο τρόπο, το θέμα της μετανάστευσης και της προσφυγιάς, θέμα που δύσκολα αγγίζεται και περιγράφεται. Αυτή την παράσταση αξίζει να την δείτε.
Αξίζει να τη «ζήσετε». 
Οι «Δρόμους του Χιονιού»  είναι αποτέλεσμα έρευνας τριών ετών, με συναντήσεις και συνεντεύξεις πραγματικών μεταναστών, οι οποίοι είναι πρωταγωνιστές της μεταναστευτικής περιπέτειας και μιας συνεργασίας τριών θεατρικών Ευρωπαϊκών οργανισμών.
Το Θέατρο Τόπος Αλλού βασίστηκε στην έρευνα του Κέντρου σπουδών λαϊκού θεάτρου και συνεργάστηκε με τον Ιταλικό θεατρικό οργανισμό AIDA FONDAZIONE και το KRZYK  theater από την Πολωνία, χώρες με μεγάλη θεατρική παράδοση.

 

Παίζουν οι:
Λαμπρινή Θάνου, Νίκος Καραστέργιος, Άντα Κουγιά, Άντρια Ράπτη, Σάκης Τσινιάρος, Χριστίνα Δημητριάδη, Στεφανία Γκουρνέλου.

Κείμενο-Σκηνοθεσία-φωτισμοί: Νίκος Καμτσής Σκηνικό: Νίκος Καμτσής-Μίκα Πανάγου Κοστούμια κατασκευή αντικειμένων: Μίκα Πανάγου
Μουσική σύνθεση/Επιμέλεια : Χρήστος Ξενάκης Κίνηση: Marek Koschiolek (KRZYK  theater ) Χορογραφίa:  Μάγδα Γεροσίδερη
Στίχοι: Νίκος Καμτσής
Video: Anna Giniewska (KRZYK  theater) PublicRelation-Επικοινωνία: Canard qui parle

Κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 8.30 μμ Κυριακή 7.30 μμ

ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ
Κεφαλληνίας 17 & Κυκλάδων, Κυψέλη
2108656004, 2108679535

Tιμές εισιτηρίων
Κανονικά: 10 Ευρώ
GROUPS πάνω από 8 άτομα: 8 ευρώ
Σπουδαστές, τρίτη ηλικία, άνεργοι, αλλοδαποί: ειδικές τιμές (κατόπιν κράτησης)

www.topos-allou.gr

[email protected]

 

 

 

ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ: Βίκη Κουτρή ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ-ΜΕΓΑΛΩΣΑ: Γεννήθηκα στην Αθήνα, μεγάλωσα στον Πειραιά έχοντας καταγωγή από την μυροβόλο Χίο «ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ» : Γραφικές τέχνες και Κοινωνικές Επιστήμες, εκεί όπου η τέχνη και η γνώση συναντούν  τα κοινά σημεία τους  ΤΥΧΕΡΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ: Φωτογραφία (Σχολή ΑΚΤΟ) εκεί άρχισε το όνειρο να παίρνει σάρκα και οστά. ΧΟΜΠΙ: Κινηματογράφος, Θέατρο , Φωτογραφία, Ποίηση-Λογοτεχνία, Ζωγραφική, Μουσική. Μ’ ΑΡΕΣΕΙ: Να δημιουργώ. Να γράφω οτιδήποτε πέφτει στην αντίληψή μου και να του δίνω σάρκα και οστά. Οι μορφές πάνω στα αντικείμενα. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ: Το χάσιμο χρόνου ΕΜΜΟΝΗ: Το νησί μου. ΘΥΜΑΜΑΙ: Τα ηλιοβασιλέματα που αντικατοπτρίζονται στην θάλασσα της πατρίδας μου ΝΟΣΤΑΛΓΩ: Τους αληθινούς ανθρώπους ΛΑΤΡΕΥΩ: Τις αλήθειες κι ας είναι και πικρές ΦΟΒΑΜΑΙ: Τον θάνατο ΤΡΕΜΩ: Τους απόλυτους ανθρώπους ΕΛΠΙΖΩ: Στα πάντα… ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ: Όταν χάνομαι… ΑΝΑΖΗΤΩ: Αληθινά χαμόγελα ΔΥΣΚΟΛΕΥΟΜΑΙ: Να ψάχνω αυτά που υπάρχουν πίσω από τα λόγια ΑΚΡΟΒΑΤΩ: Στις γωνίες του μυαλού μου. ΠΡΟΣΠΑΘΩ: να σέβομαι κάθε μορφή ύπαρξης σε αυτόν τον πλανήτη. ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΟΥ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΑΓΓΙΖΕΙ: Το ένα τα άλογο θα είναι άσπρο… ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΕΙ: Όταν βλέπω ταινίες με unhappy end ΑΚΟΜΑ: Βλέπω τις παιδικές μου φίλες… ΔΥΟ ΣΤΙΧΟΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ: «Μεταξύ πόθου και σπασμού… Μεταξύ δύναμης και ύπαρξης… Μεταξύ… Κάπου Τρίτης και Τετάρτης.. πρέπει να παράπεσε η αληθινή σου μέρα!!!! Οδυσσέας Ελύτης και «Να είσαι όπως η θάλασσα: Διάφανος στην επιφάνεια, βαθύς στην ψυχή.» L. Bertone