Το FermouArt παρευρέθηκε στην παράσταση “Λαμπρά Παράσιτα”  στο θέατρο Tempus Verum – Εν Αθήναις.Πρόκειται για ένα έργο που τάσσεται στην κατηγορία “In Yer Face Theater” και με τον συγγραφέα Philip Ridley, τον σύγχρονο “παραμυθά”, να φημίζεται γι’ αυτού τους είδους τα έργα. Δίνοντας αυτόν τον ορισμό το μυαλό μας αυτομάτως ανατρέχει στους “κλασικούς” του είδους, ξεκινώντας από την σκληρότητα του Αρτώ, φτάνοντας στη Sarah Kane και στον Mark Ravenhill∙ εδώ αντιμετωπίζουμε μια διαφορετική οπτική αυτού του θεατρικού είδους καθώς μας εντάσσει ανάλαφρα στην ιστορία και σταδιακά εντείνεται η αλήθεια που θέλει να μας περάσει.

Στη σκηνή παρουσιάζονται τρεις πρωταγωνιστές και είναι αρκετοί για να σε κρατήσουν σε εγρήγορση χάρη στην ερμηνεία τους. Στο ρόλο του Όλλυ ο Χάρης Αττώνης, σκηνοθέτης της παράστασης, στον ρόλο της γυναίκας του,Τζίλ, η Κατερίνα Λάττα και τέλος ως Miss D. ο Φάνης Παυλόπουλος. Το ζευγάρι είναι αυτό που κρατάει τον ρυθμό του έργου και που δίνει τις ανάλογες πινελιές σε κάθε σκηνή και η Miss D. ως δια μαγείας εμφανίζεται ακριβώς τη στιγμή που πρέπει για να προβληματίσει τον Όλλυ και τη Τζίλ αλλά και εμάς μαζί. Αν μια μέρα ξαφνικά μας χαρίζονταν ένα σπίτι χωρίς κόπο, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα το δεχόμασταν έτσι απλά. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και στον Όλλυ και τη Τζίλ και αναρωτιούνται γιατί να είναι αυτοί οι τυχεροί που τους προσφέρεται κάτι τέτοιο. Εξ αρχής μας αποκαλύπτουν ότι απέκτησαν το σπίτι των ονείρων τους αλλά για να το αποκτήσουν έκανα κάποιες μικρές.. παρανομίες.

Η παράσταση συνοδεύεται από τραγούδια των ηθοποιών και  από έντονους φωτισμούς που συμβάλουν στο ανάλογο κλίμα που πρέπει να δοθεί στην κάθε σκηνή, όπως το έντονο μπλε φως που λούζει τα πρόσωπα των ηθοποιών όταν εμφανίζεται για πρώτη φορά η Miss D. ώστε να μας δώσει τη νότα της μαγείας που διατρέχει τη συγκεκριμένη ηρωίδα. Κάποια στιγμή αυτή η τίντα του μπλε φωτός ίσως κουράζει τον θεατή και θα μπορούσε να το συνδυάσει με ένα πιο άσπρο φως. Για σκηνικά υπάρχουν πολλά τελάρα μαζί το ένα πάνω στο άλλο στο χρώμα της μέντας που είναι αρμονικά με τα κοστούμια των ηθοποιών, συγκεκριμένα της Τζίλ, παρατηρώντας μια παλέτα του μπλε-φυστικί-γαλάζιου-πράσινου, να ξεκινάει από την ενδυμασία, να φτάνει στα σκηνικά και τα αντικείμενα των ηθοποιών και να καταλήγει στον φωτισμό. Μπορεί να μην υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο σκηνικό και καθόλου εναλλαγές αλλά μέσα από το υποκριτικό ταλέντο των ηθοποιών που ζωντάνευαν τόσο πολύ αυτά που έλεγαν, μπορούσαμε εύκολα να φανταστούμε όντως να υπάρχει μια κουζίνα, ένα αυτοκίνητο όπως και διηγούνταν.

Δυο σημεία στην υποκριτική που στέκονται ορόσημα στην παράσταση , είναι η εναλλαγή του Φάνη Παυλόπουλου από Miss D. σε έναν άστεγο και οι πολλοί ρόλοι που υποδύονται η Κατερίνα και ο Χάρης. Πρόκειται για μια μάζωξη πολλών προσώπων, το καθένα με τα δικά του χαρακτηριστικά, τους οποίους υποδύονται οι δυο τους, με εξαιρετικά γρήγορες εναλλαγές, μπαίνοντας και βγαίνοντας αστραπιαία από τον ένα ρόλο στον άλλο, αποδεικνύοντας μας έμπρακτα πόσο σκληρά δούλεψαν για αυτό.

Συμπερασματικά, είναι μια παράσταση που θα χαρίσει γέλιο τον θεατή, θα τον προβληματίσει, θα τον βάλει στη θέση των πρωταγωνιστών λόγω της διάδρασης που υπάρχει και θα τον αφήσει με μια πικρόγλυκη γεύση. Ζητήματα όπως το πόσο άπληστοι είναι οι άνθρωποι, πόσο άνθρωποι είναι οι άνθρωποι και το θέμα της πίστης, τίθενται στο επίκεντρο.Παρακολουθείστε την παράσταση, που πρώτη φορά ανεβαίνει στην Ελλάδα, και προετοιμαστείτε να αναρωτηθείτε πολλά για τις επιλογές σας και τον εαυτό σας…

Συντελεστές:

Κείμενο: Philip Ridley

Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Χάρης Αττώνης

Σκηνικά – Κοστούμια: Γιωργίνα Γερμανού

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Μουσική: Tareq

Φωτογραφίες: Νικόλας Μάστορας

Βοηθός Σκηνοθέτη: Ευγενία Δελιαλή

Βοηθός Σκηνογράφου: Μαρίζα Σουλιώτη

Ερμηνεύουν: Χάρης Αττώνης, Κατερίνα Λάττα, Φάνης Παυλόπουλος

Παραγωγή: Ευάγγελος Κώνστας / Constantly Productions

 

ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ :

Ονοματεπώνυμο: Ζωή Κώτσου

Γεννήθηκα-μεγάλωσα: Στον Πειραιά με παρέα τη θάλασσα

Σπουδές: Θεατρικών Σπουδών στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Τυχερές σπουδές: Το θέατρο σε όλο του το φάσμα, γιατί δεν το αντιμετωπίζω μόνο ως σπουδή αλλά και ως διασκέδαση, ζωγραφική, μουσική (στο Ωδείο Νάκας), λογοτεχνικά βιβλία.

Μ’ αρέσει: να διαβάζω γιατί έτσι ελπίζω, οι βόλτες με τους φίλους μου και το ζεστό τσάι.

Δεν αντέχω: Την προδοσία

Εμμονή: Με την τελειότητα

Θυμάμαι: Όταν έμαθα ότι πέρασα στη σχολή μου και με δάκρυα χαράς αγκάλιασα τη γιαγιά μου.

Νοσταλγώ: τα πιο ανέμελα χρόνια

Λατρεύω: τις ξένες γλώσσες

Φοβάμαι: τον θάνατο

Αναζητώ: πάντα κάτι καλύτερο

Προσπαθώ: ..κάθε μέρα

Αγαπημένο απόφθεγμα: “Κανένα ορισμένο σημείο δεν έχει νόημα δίχως ένα αόριστο σημείο αναφοράς” Jean-Paul Sartre