κείμενο: Αντωνία Κοσμίδη

σχέδιο: ©pascal campion art

 

Σκεφτόμουν λοιπόν ότι ο φόβος έχει για όλους κάποια απόχρωση…
και ότι το χρώμα με το οποίο τελικά συσχετίζεις το φόβο, σίγουρα σημαίνει πολλά για τους ίδιους τους φόβους σου.

Για ΄μένα ο φόβος είναι κόκκινος!
Κόκκινος…σαν ένα κόκκινο φανάρι που σου κόβει τη φόρα και αναχαιτίζει την πορεία σου…που σ’εγκλωβίζει σε μια στασιμότητα, σε μια αδράνεια, σε μια ακινησία…

‘Ισως γιατί αυτό που φοβάμαι πιο πολύ τελικά είναι οι ίδιοι αυτοί οι φόβοι μου που δεν τους συνειδητοποιώ και όμως υποσυνείδητα επηρεάζουν ή ίσως καθορίζουν τις επιλογές μου και με κρατάνε πίσω…και δεν μ’αφήνουν να γίνω αυτό που είμαι…

Ο φόβος της λάθος επιλογής, της λάθος απόφασης  που εντέλει οδηγεί στη μη επιλογή, στην αποποίηση της ίδιας μας της ελευθερίας…
Ο φόβος της απώλειας…
Ο φόβος να “χαθείς”…

 

 

Και θα μου πεις..κόκκινος!;;  είναι δυνατόν;;

Δίνεις στον φόβο το ίδιο χρώμα με το οποίο διαχρονικά συμβολίζουμε την αγάπη, το πάθος, τον έρωτα…;

Μήπως όμως κι αυτά δεν έχουν άμεση σχέση με το φόβο…;

Μήπως δεν δίνουμε πάλι μάχη για να καταφέρουμε να ξεπεράσουμε τους φόβους μας, τον εαυτό μας τον ίδιο…κι όλα αυτά που δεν μας επιτρέπουν να αφεθούμε ολοκληρωτικά;

 

Λοιπόν, σας προκαλώ να μοιραστείτε το δικό σας χρώμα για το φόβο και τις σκέψεις σας γύρω απ’αυτό…

Το άρθρο θα αναδημοσιευτεί με μια επιλογή από τις δικές σας σκέψεις, την επόμενη βδομάδα.