Από τη Ντίμη Θεοδωράκη

Ποιος δεν γνωρίζει τον ηθοποιό Αλέξανδρο Λογοθέτη; Ποιος τηλεθεατής δεν παρακολούθησε το 2010 – 2011 με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την πολύ επιτυχημένη σειρά «Το νησί», στην οποία υποδύθηκε τον ρόλο του γιατρού Νίκου Κυρίτση που φέρνει τη θεραπεία της λέπρας στη Σπιναλόγκα;

Αυτή την περίοδο τον συναντάμε στο Θέατρο Αποθήκη, στην παράσταση «7 ΧΡΟΝΙΑ», με μια πολύ δυνατή ομάδα συντελεστών και τον ίδιο στο ρόλο του διαμεσολαβητή Χοσέ που καλείται να δώσει λύση στο πρόβλημα τεσσάρων φίλων και συνεργατών «οδηγώντας» κάποιον εξ’ αυτών στη φυλακή. Η παρουσία του Χοσέ είναι καταλυτική για την ιστορία και η ερμηνεία του Αλέξανδρου Λογοθέτη αποκαλύπτει όλες τις λεπτές αποχρώσεις ενός χαρακτήρα που, ενώ δεν μιλάει πολύ, παρουσιάζεται μπροστά στα μάτια των θεατών ως μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Είναι άραγε και ο ίδιος λιγομίλητος και δωρικός σαν άνθρωπος στη ζωή του; “Έχει πει κάποιος ότι, αν δεν ξέρεις κάτι, μην πιστεύεις τίποτα. Κι άμα ξέρεις κάτι, πίστευε τα μισά. Μου αρέσει να εκπλήσσω τους άλλους, ευχάριστα ή δυσάρεστα” μου απαντά ο Αλέξανδρος στο καμαρίνι του Θεάτρου Αποθήκη, ο οποίος αποδεικνύεται, όχι απλά λαλίστατος με περισσή άνεση, αλλά και πολύ ευχάριστος στο να συζητάς μαζί του, παρ’ όλη την πίεση χρόνου λόγω παράστασης.

“Διάλεξα το επάγγελμα του ηθοποιού, γιατί υποσυνείδητα ήθελα να πλησιάσω τον πατέρα μου, επειδή δεν μεγάλωσα μαζί του. Από μικρός που ήμουν μου άρεσε, καθώς ήμουν συνέχεια μέσα στα θέατρα λόγω του πατέρα μου, οπότε το θεωρούσα πολύ φυσιολογικό να γίνω κι εγώ ηθοποιός, δεν με ενδιέφεραν οι σπουδές σε πανεπιστήμιο. Πέρασα στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Από το 1991 δουλεύω σε παραστάσεις του Εθνικού, αν και δεν έχω κάνει τόσο θέατρο όσο άλλοι συνάδελφοι. Είχα την τύχη – “ατυχία”, να το πω, να μπορώ να βγάζω λεφτά από τα σπικάζ (speakage) διαφημίσεων, κάτι που αμέσως – αμέσως μου έδινε μια αβάντα να λέω αρκετά όχι. Στις αρχές που βγήκα από τη σχολή έκανα πολλή τηλεόραση. Tα πρώτα δύο χρόνια δούλευα σαν τρελός, ξεκίνησα με τον Γιώργο Μιχαηλίδη στη Θυσία, μετά ήρθαν οι Γυναίκες, Η Ανατομία ενός εγκλήματος, Εσύ αποφασίζεις, Τμήμα Ηθών. Στη συνέχεια πήγα φαντάρος, όταν απολύθηκα έκανα ένα ακόμα Εσύ αποφασίζεις και μετά  σταμάτησα την τηλεόραση, γιατί το σύστημα είχε αλλάξει και ήταν άρπα κόλλα, σε φώναζαν τελευταία στιγμή, δεν πλήρωναν. Ξεκίνησα στα είκοσι τέσσερά μου με τη διαφήμιση, που άλλαξε εντελώς ρου, με την έννοια ότι μέχρι τότε η διαφήμιση ήταν εκφωνητική και εμείς μπήκαμε δυναμικά στο χώρο με το λεγόμενο Vomit Advertising. Για τέσσερα χρόνια έκανα τηλεόραση και σινεμά, όπως τον “Τσαλαπετεινό του Wyoming” (1996) του Δημήτρη Ινδαρέ.  Στα είκοσι οχτώ μου τα άφησα όλα και πήγα Λονδίνο για ένα χρόνο για να σπουδάσω θέατρο. Δεν είχα σκοπό ούτε να μείνω ούτε να κάνω καριέρα στην Αγγλία, άλλωστε το 1998 στο εξωτερικό οι ξένοι ήταν ξένοι. Γυρνώντας Ελλάδα ξεκίνησα να δουλεύω με τον Στάθη Λιβαθινό με τον οποίο είχα δουλέψει το 1996 στον εξώστη του Αμόρε στην παράσταση «Η Περιπέτεια». Υπήρξα μέλος της πρώτης ομάδας της τότε Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού θεάτρου.  Το 2003 έφυγα από την ομάδα, πήγα στη Μύκονο και άνοιξα ένα μαγαζί με ένα πρώην φίλο μου, καταστράφηκα, επέστρεψα, μου πήρε ένα χρόνο να συνέλθω κι έκτοτε δουλεύω συνεχώς. Το 2004 έπαιξα στην ταινία “Γαμήλια Νάρκη” του Δημήτρη Ινδαρέ. Το Δεκέμβρη του 2009 πήγα στην Κρήτη για την τηλεοπτική σειρά “Το Νησί” και γύρισα στην Αθήνα το Σεπτέμβριο του 2011. Παρόλο που έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε, ο κόσμος ακόμα με ρωτάει εάν είμαι μόνιμα στην Κρήτη, αν και πλέον παίζω κάθε χρόνο στην Αθήνα παραστάσεις. Τώρα είμαι εδώ στο Θέατρο Αποθήκη με μια πολύ ωραία ομάδα ανθρώπων και με σκηνοθέτη, τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, που υπήρξε πραγματικά αποκάλυψη για μένα, το πώς σκέφτεται και αντιλαμβάνεται την σκηνοθεσία και πόσο ωραία ήταν αυτή η δουλειά”.

Το όνομά σου πιστεύεις ότι σε βοήθησε στην καλλιτεχνική σου πορεία;

“Το όνομα αν βοήθησε θα ήταν στις δυο πρώτες δουλειές. Έχω ένα πατέρα, που δεν ήταν σούπερ σταρ, οπότε δεν είχα ιδιαίτερα προβλήματα, πέρα από κάποιους δασκάλους παλαιάς κοπής που μου λέγανε ότι έχω ευθύνη απέναντι στο όνομά μου και απαντούσα ότι, «ευθύνη έχω απέναντι στον εαυτό μου και μόνο». Πολύς κόσμος ακόμα δεν ξέρει ότι είμαι γιος του Ηλία Λογοθέτη και έχει σταματήσει πολλά χρόνια να λέγεται: «Α, είσαι ο γιος του Ηλία». Τον πατέρα μου τον έζησα πολύ λίγο κι όσο τον έζησα τον κόπιαρα κι αυτό έχει περάσει με κάποιον τρόπο και στη σωματικότητά μου, όπως λένε και για τον γιο μου, ότι περπατάμε το ίδιο. Μοιάζουμε πολύ στη φωνή, έχουμε το ίδιο ηχόχρωμα και μπορώ να τον μιμούμαι εύκολα, έχω κάνει πλάκα σε άνθρωπο ότι είμαι ο πατέρας μου”.

Η παράσταση «7 ΧΡΟΝΙΑ»:

“Δεν περίμενα ότι θα έχει τόση ανταπόκριση η παράσταση. Η ιστορία είναι απλή. Αυτό όμως που συμβαίνει και αρέσει στο κοινό είναι η σφαγή που γίνεται, το carnage όπως λέμε. Αρέσουν αυτά στον κόσμο, το πώς σιγά σιγά άνθρωποι που είναι κατ’ επίφαση φίλοι πετάνε τις μάσκες τους και λένε ποιοι είναι πραγματικά, έχει ένα ενδιαφέρον αυτό. Εγώ, επειδή ως ρόλος παρακολουθώ όλη την ιστορία και χτυπάω εκεί που πρέπει, παρακολουθώ και τις αντιδράσεις του κοινού και βλέπω ότι το ζουν, σαν να είναι οι ίδιοι μέσα στην εταιρία. Η αλλαγή του θεάτρου χωροταξικά έχει λειτουργήσει θετικά, έχουν υπάρξει θεατές που έχουν πιάσει το κινητό κάποιου ηθοποιού και το έχουν μετακινήσει ή αφήνουν σημειώματα με τα post it. Νομίζω ότι η ταινία «7 χρόνια» δεν μπαίνει τόσο βαθιά όσο το θεατρικό έργο, δεν έχουν τόσο ανάπτυξη οι χαρακτήρες και, κακά τα ψέματα, το θέατρο είναι ζωντανό πράγμα και έχει εντελώς άλλη απήχηση”.

Μπορούν να αναπτυχθούν και να ευδοκιμήσουν αληθινές φιλίες στο εργασιακό περιβάλλον;

“Υπάρχουν φιλίες σε εργασιακό περιβάλλον, αλλά λίγες. Οι φιλίες μπορούν να διατηρηθούν, αν οι άνθρωποι είναι ειλικρινείς μεταξύ τους. Θεωρούμαι ως άνθρωπος ότι είμαι εύκολος στις γνωριμίες μου και είμαι, αλλά αυτό είναι ένα façade, οι φιλίες είναι διαφορετικό κομμάτι, πρέπει να φτάσεις σε άλλα επίπεδα επικοινωνίας. Είμαι και μοναχικός άνθρωπος, ενώ φαίνομαι κοινωνικός, δεν είμαι ιδιαίτερα. Έχω γίνει πιο κοινωνικός από τότε που έγινα γονιός, γιατί είναι κάτι που προκύπτει τελικά φυσιολογικά λόγω αλλαγής ζωής”.

Η ελευθερία μπορεί να εξαγοραστεί; Αν ήσουν εσύ ένας από τους συνεταίρους της ιστορίας του έργου «7 χρόνια», τι θα έκανες;

“Με ένα τρόπο ναι. Εγώ, σαν Χοσέ, αν ήμουν ένας από τους τέσσερις, θα έπαιρνα τα λεφτά και θα πήγαινα φυλακή. Μετά από εφτά χρόνια θα τον περιμένει ένα μεγάλο άνοιγμα για την υπόλοιπη ζωή του. Αν εξαγοράζεται η ελευθερία τελικά, δεν ξέρω να στο απαντήσω. Αν έχεις χρήματα, είσαι ελεύθερος; Ουσιαστικά για μένα ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που δεν έχει ανάγκη τα υλικά αγαθά, που δεν έχει υλικούς δεσμούς, που όλο του το βιός του χωράει σε μια βαλίτσα και ανά πάσα στιγμή μπορεί να φύγει”.

Θυσιάζεσαι για τους άλλους;

“Πολύ συχνά θυσιαζόμουν για τους άλλους. Τόσο συχνά που έχω πει ότι δεν το ξανακάνω. Για το κοινό καλό το έχω κάνει να διεκδικήσω πράγματα, να εκφέρω τη γνώμη μου, να μπω μπροστά μαχητικά για το σύνολο, αλλά με έχει πληγώσει πολύ αυτό, γιατί πάντα έβλεπα και ειδικά μέσα σε αυτό τον χώρο, ότι ενώ ήμουν ανοιχτός και έδινα χωρίς να περιμένω κάτι πίσω ως ανταπόδοση, υπήρχε φθόνος που προέρχεται μάλλον από ζητήματα κοινωνικής καταγωγής. Δυστυχώς σε αυτή τη χώρα υπάρχει ένας κοινωνικός φασισμός. Ο μεσο – αστικής καταγωγής άνθρωπος δεν γίνεται αποδεκτός, γιατί θεωρείται ότι είναι ένας άνθρωπος που δεν υποφέρει, που τα βρήκε όλα έτοιμα. Κι αυτό είναι τραγικό, γιατί αυτός ο άνθρωπος έχει κάνει τη διαφορά και όχι ο μικρό – αστός που προσπαθεί να πάρει και το κάτι παραπάνω. Αυτό είναι που με έχει βασανίσει πολύ στη ζωή μου και σε αυτή τη χώρα και δεν με ενδιαφέρει να διεκδικήσω γι’ άλλους πράγματα. Πλέον διεκδικώ για τους δικούς μου ανθρώπους, τον στενό μου κύκλο και την οικογένειά μου, που ξέρω ότι θα με υποστηρίξουν, όταν θα διεκδικήσω γι’ αυτούς”.

Σε έχουν απογοητεύσει οι άνθρωποι;

“Σε τέτοιες στιγμές ναι, πολύ. Αγαπώ όμως τους ανθρώπους και πιστεύω ότι υπάρχει μέσα τους η δυναμική να κάνουν σπουδαία πράγματα. Προσωπικά έχω γίνει πιο προσεκτικός, πιο επιλεκτικός, πιο λιγομίλητος, ακούω περισσότερο και μιλάω μετά. Παλεύω με το συναίσθημα, γιατί εκεί την πατάω συνήθως. Όμως στην αδικία και στην εκμετάλλευση, εκεί τρελαίνομαι, γίνομαι θηρίο ανήμερο”.

Το θέατρο είναι η ζωή σου; Μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου να κάνει κάποιο άλλο επάγγελμα;

“Και ναι και όχι. Μέχρι στιγμής αυτή η δουλειά δεν με έχει απογοητεύσει, μου έχει δώσει και χαρές και ελπίδα (σε πολλά εισαγωγικά). Δεν μπορώ να πω ότι ταλαιπωρήθηκα στο θέατρο, πάντα είχα δουλειά, κατ’ επιλογή δεν δούλευα. Δεν είμαι όμως από τους ανθρώπους που θέλω να πεθάνω πάνω στο σανίδι, δεν είναι η ζωή μου όλη. Παρόλο που μέσα από αυτό προχωράω σαν άνθρωπος. Επειδή έχω δώσει πολύ από το είναι μου και από τη ζωή μου σε αυτή τη δουλειά, η δουλειά που θα μπορούσε να αντικαταστήσει το θέατρο, θα έπρεπε να μπορεί να με ζήσει στο επίπεδο που είμαι τώρα ή και σε ακόμα καλύτερο. Πιο πολύ θα ήθελα κάτι που έχει να κάνει με τη φύση, όπως με τη γεωργία ή τον τουρισμό, έξω από την πόλη, σε ένα ωραίο μέρος, όπως η Κρήτη. Πάντως πρέπει να σου πω ότι για μένα η δουλειά του ηθοποιού υπήρξε πάντα επώδυνη. Κάθε φορά είναι σαν να ξεκινάω από την αρχή, δεν επαναπαύομαι στις δάφνες μου. Και σινεμά, που το αγαπώ, θα ήθελα να κάνω, αλλά ένα σινεμά που έχει μια ανταποδοτικότητα, με την έννοια να μην βγαίνει μια ταινία μόνο για την Ελλάδα και να την βλέπουν μόνο χίλιοι άνθρωποι, αλλά μια ταινία που να έχει τις προδιαγραφές να βγει στο εξωτερικό, να πάει σε φεστιβάλ, να μου ανοίγει δρόμους για συνεργασίες εκτός Ελλάδας. Και για την σειρά «Το Νησί» έχω να πω ότι μακάρι να γινόντουσαν στην τηλεόραση παρόμοιες δουλειές που να μπορούσα να δουλέψω. Πάντως σε κάθε περίπτωση στο θέατρο θα ξαναγύριζα, γιατί μέσα από εκεί γίνομαι καλύτερος ηθοποιός”.

Πληροφορίες για την παράσταση:

https://fermouart.gr/2017/10/17/7-xronia-theatro-apothiki/

https://www.youtube.com/watch?v=-6__oXWJh4o