Όλοι φανταζόμαστε κάπως την παραμονή, κάπως τη μέρα των Χριστουγέννων…κάπως γιορτινή, χουχούλικη, διαφορετική, αλλιώτικη…

Όλοι μάλλον προσπάθουμε να δώσουμε ενα ιδιαίτερο νόημα σ’αυτή τη μέρα γιατί μας έχουν μάθει ότι είναι ιδιαίτερη…

Υψηλές Προσδοκίες των ανθρώπων που ακόμα κι αν έχουν χάσει το νόημα όλες τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου, προσπαθούν να πείσουν τους εαυτούς τους ότι τα Χριστούγεννα είναι όλα όπως πρέπει, ζουν το παραμύθι τους…

και ‘γω το πάραμύθι μου ψάχνω…

αυτή την ατμόσφαιρα που πάντα ζήλευα στις παιδικές εικονογραγραφημένες Χριστουγεννιάτικες ιστορίες…

Αυτά τα χιονισμένα τοπία με τα ξύλινα σπιτάκια με τις καμινάδες που αχνίζουν και μέσα απ’τα μισάνοιχτα κουρτινάκια των θολωμένων παραθύρων αχνοφαίνονται τα χριστουγεννιάτικα στολισμένα δέντρα και οι άνθρωποι γύρω απ’ το τζάκι, καθισμένοι πάνω στις φλοκάτες με ένα ζεστό καφέ ή μια κούπα σοκολάτα να μοιράζονται τα όνειρα τους…

αυτή την ατμόσφαιρα που γεννιέται μέσα απ΄τις πιο έντονες αντιθέσεις…

Την παγωνιά έξω και τη ζεστασιά μέσα…τα ψυχρά χρώματα έξω και τα θερμά μέσα… την ερημιά έξω και την ανθρώπινη θαλπωρή μέσα…

Αλλά τι συμβαίνει στην πραγματικότητα; Είναι τα “μέσα” και τα “έξω” τόσο εύκολα διαχωρίσιμα;

Μήπως όσοι είναι «μέσα» καταφέρνουν πραγματικά να αγγίξουν αυτή την αίσθηση «ζεστασιάς»; να διώξουν την ψύχρα και τη μοναξιά που έχει ριζώσει μέσα τους;

Μεγάλες σακούλες δώρων και λαμπερά περιτυλίγματα, χρωματιστοί φιόγκοι και μεταξωτές κορδέλες…

Σε τι μονάδα μέτρησης μετράς την ευτυχία;

κι αυτοί που είναι στο «έξω»…;

Σκεφτείτε για μια στιγμή πώς να είναι τα Χριστούγεννα για εκείνο το κοριτσάκι με τα σπίρτα ή το αγόρι στην χριστουγεννιάτικη ιστορία του Ευγένιου Τριβιζά; Το κάθε κορίτσι και το κάθε αγόρι..που έχουμε μάθει να μην μας νοιάζει γιατί άλλωστε τι σχέση έχουμε εμείς; Εμείς, ουφ ευτυχώς είμαστε μέσα…

Πάντα τα Χριστούγεννα μου γεννιέται μια ανείπωτη θλίψη…ποτέ δεν κατάλαβα ακριβώς γιατί…ίσως γιατί …είναι τόσο έντονες οι αντιθέσεις , τόσο αναμενόμενες οι συμπεριφορές του κόσμου, τόσο τραγελαφικός ο ανθρώπινος παραλογισμός…και όλες οι σκέψεις που απωθώ στην καθημερινότητα μου για να είμαι καλά σαν να έχουν την μέρα τους όλες μαζί και έρχονται και με βρίσκουν…

Χθες έβλεπα μια ταινία…που καθόλου δεν ήταν Χριστουγεννιάτικη ταίριαζε όμως τόσο πολύ στο γενικότερο πλαίσιο του προβληματισμό που έχω πάντα αυτές τις μέρες… «The Chumscrubber»…δεν θα πω τίποτα παραπάνω γι’αυτή την ταινία…αυτοί που αναρωτιούνται θα την ψάχνουν μόνοι τους έτσι κι αλλιώς…

 

Καλά Χριστούγεννα!!!!

Εύχομαι… υγεία, αγάπη , ευτυχία….

και

Να είμαστε όλοι ειλικρινείς στις ανάγκες μας, ειλικρινείς στην ευτυχία μας, στα «μέσα» και στα «έξω» μας …

ζωγραφιά: Pascal Campion Art