Δεν με λένε Εμπενίζερ. Δεν ήμουν ποτέ Σκρουτζ…

Από τη Βίκη Κουτρή

Όχι. Δεν περιμένω την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Αρνούμαι να μπω στο «τρυπάκι» που η πληκτική ζωή -ως ζωντανή καρικατούρα- μας οδηγεί. Δεν μου αρέσουν τα «μισά». Ποτέ δεν μου άρεσαν. Η «γωνιά» μου είναι έτοιμη, στημένη, «στρωμένη» από εμένα και από όλα τα αποστάγματα που με αποτελούν, χρόνια τώρα. Εκεί θέλω να στέκομαι και εκεί στέκομαι. Στους κοντινούς μικρούς στόχους μου. Μακριά από υποδείξεις και φτηνά υποκατάστατα στερημένων δίποδων και κομπλεξικών ανθρωποειδών και συστημικών κατεστημένων χωρίς υπόσταση.
Δεν περιμένω απόψε τα μεσάνυχτα κανένα φάντασμα του παρελθόντος να έρθει και να με ταράξει. Η ζωή μου ήταν ζυγισμένη κατά τέτοιο τρόπο και από τέτοια παλιάς κοπής υλικά, που δεν έκρυβαν μέσα τους αδικίες, ζήλιες ή μίση. Δεν με λένε Εμπενίζερ. Δεν ήμουν ποτέ Σκρουτζ. Δεν κουβαλούσα ψυχιατρικά απωθημένα και φτηνά καλάμια στην πλάτη μου. Φέτος τα φαντάσματα θα περάσουν ξανά από την πόρτα μου και θα στρίψουν πάλι για αλλού… Για άλλες πολιτείες..
Λένε ότι τα Χριστούγεννα και οι Πρωτοχρονιές είναι το ιδανικό διάστημα του έτους όπου όλοι ξορκίζουν τους παρελθοντικούς τους δαίμονες, ανακαλούν σφάλματα και στοχεύουν σε νέους δρόμους με πλοηγούς ψευδοαναρχίζοντα όνειρα που είναι παρκαρισμένα προς αποδελτίωση στα εγκεφαλικά τους κύτταρα. Ουτοπία. Τίποτε καινούριο δεν ξεκινάει με αφετηρία την 2η Ιανουαρίου κάθε τρέχοντος έτους. Εμείς τρέχουμε σε δαιδαλώδεις δρόμους και σε αχρεία σταυροδρόμια με ταχύτητες συγκρουόμενων αυτοκινήτων και σε κούρσες πίστας. Έχοντας ψευδαισθήσεις ότι το πάμε μάλλον αργά αλλά ικανοποιητικά σταθερά. Ο χρόνος είναι αμείλικτος. Δεν στέκεται και δεν περιμένει εμάς και τα παραπηγμένα όνειρά μας. Οπότε γιατί να διαφέρει η ημέρα της Πρωτοχρονιάς από τις υπόλοιπες;
Εμείς οι ίδιοι θέλουμε να την «διαφέρουμε» για να νοιώθουμε λίγη από την χαμένη αθωότητα μας. Εκείνη την αθωότητα που ως παιδιά διδαχτήκαμε από τους καλοπροαίρετους γεννήτορές μας. Ότι δηλ. θα μας επισκεφθεί και εφέτος ένας κόκκινος Άγιος Βασίλης, την ώρα που κοιμόμαστε και η -δώρα φέρουσα- τύχη μας, θα εξακολουθεί να δουλεύει -άυπνη ούσα- όταν οι δείκτες του ρολογιού κινούνται προς τα δεξιά δραματικά και ασταμάτητα για να σταματήσουν στο νούμερο 12. Και ότι όταν ξυπνήσουμε, κάτω από το στολισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο μας, με τα φωτάκια που αναβοσβήνουν γλυκά και εν μέσω θεσπέσιων μυρωδιών από κανέλα και γαρίφαλο, θα ανακαλύψουμε -έκπληκτοι και αιώνια αφελείς όντες- ότι εκείνος ο κόκκινος ήρθε συνεπής στο ραντεβού του για ακόμα μία φορά, και ότι το υπαρκτό και λαχταριστό πακέτο που επιθυμήσαμε, στέκει αγέρωχο και ολοζώντανο απέναντι μας, με το αστραφτερό του περιτύλιγμα να μας περιμένει να το ανοίξουμε ηδονικά και έτσι τα όνειρά μας και όλα όσα ζητήσαμε, οδηγούνται σε αίσιο τέλος και εμάς να ζούμε καλά και οι άλλοι δίπλα μας πολύ καλύτερα. Και ειναι δικαιολογημένο αυτό, γιατί κάθε Πρωτοχρονιά, ως άνθρωποι με τα κατάλοιπά μας, θέλουμε να ζήσουμε ξανά το αποσιωπημένο «παραμύθι» μας.  Η αθωότητα μας όμως έχει ταξιδέψει ανεπιστρεπτί με σύμμαχο τον αδυσώπητο χρόνο, παίρνοντας μαζί τους πολλά ασαφή μας όνειρα.
Γιατί δεν υπάρχουν όνειρα όταν στους δρόμους κοιμούνται άστεγοι… Δεν υπάρχουν όνειρα όταν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μετράνε ψίχουλα για να συμπληρώσουν το «γιορτινό» τραπέζι τους ζητιανεύοντας…
Δεν υπάρχουν όνειρα όταν οι άνθρωποι ξενυχτούν στις οθόνες έχοντας την ψευδαίσθηση της εικονικής παρέας…
Δεν υπάρχουν όνειρα όταν οι νέοι βγαίνοντας από το κουκούλι της “νέας τάξης πραγμάτων”, αποζητούν το φτηνό μεθύσι και τις προσωρινές αγκαλιές και όλα τα υπόλοιπα άκρως επικίνδυνα “αγχολυτικά” που κυκλοφορούν ελεύθερα.
Δεν υπάρχουν όνειρα όταν οι μεγάλες ιδέες και οι επαναστάσεις του παρελθόντος μετονομάζονται μοιραίοι «συνωστισμοί»…  Δεν υπάρχουν όνειρα όταν κάποιοι σου λένε συμβιβάσου και υποτάξου στα νέα χυδαία δεδομένα τους…
Δεν υπάρχουν όνειρα όταν οι άνθρωποί αρέσκονταν σε χαμηλής ποιότητας προσφερόμενους και σε μια ζωή με πληκτικούς και αλλόκοτους μοιρασμένους έρωτες.
Σε μια άλλη παράλληλη διάσταση, η ζωή θα μπορούσε να ήταν διακριτικά και όμορφα γιορτινή.
Εκεί δεν θα χωρούσαν θυμοί, εγωισμοί, μικρότητες, αδικίες και φτηνά πάθη. Τα λάθη από τα προβλήματα και τις κακές συμπεριφορές με τις μετέπειτα συγνώμες θα ήταν αναγνωρίσιμες λέξεις με εποικοδομητικές λύσεις. Δεν θα υπήρχαν άνθρωποι που θα κοιτούσαν τα άστρα κοιμώμενοι πάνω… σε παγωμένες χαρτόκουτες και τα περήφανα γηρατειά θα απολάμβαναν τους κόπους της ζωής τους πλήρεις και με ολόγεμα μάτια στη δύση τους. Δεν θα πεινούσαν παιδιά εγκαταλελειμμένα από θεούς και ανθρώπους αφημένα στις τύχες τους. Ούτε οι νέοι θα ήταν αποχαυνωμένοι πανταχόθεν, αφού θα είχαν καταφέρει μεθοδευμένα και καθοδηγούμενοι σωστά, να απομυθοποιήσουν τον απέραντο αποσιωπημένο κυβερνοχώρο αποθηκεύοντας τον στον σκληρό δίσκο του μυαλού τους ως ένα απλό ξεπνοημένο μέσο επικοινωνίας και όχι ως μια ζωντανή εικονική προμελετημένη πραγματικότητα που μόνο εκεί μέσα υπάρχει η αυθεντική ζωή. Ακόμα και οι ανθρώπινες σχέσεις θα ήταν ανάσες αφού θα είχαν ατόφιο συναίσθημα μέσα τους, με αλληλοσεβασμό, αλληλοεκτίμηση, αλληλοπρόοδο και αληθινή αγάπη. Με καθοδηγητές-Πλαστήρες ηγέτες ..
Σε αυτήν την μακρινή διάσταση, κατά την άποψή μου, ο κόσμος θα ήταν αληθινός και ευτυχισμένος. Στα «λίγα». Λίγο κρασί, λίγοι φίλοι, λίγο θάλασσα, λίγο φεγγάρι, λίγοι έρωτες. Γιατί στο «πολύ» το χάσαμε το θέμα… Ποικιλοτρόπως. Χρόνια τώρα..
Οι γενιές μας γέννησαν παιδιά τεχνολογίας… Οι γενεές των γονέων μας γέννησαν παιδιά μαθημένα στα «έτοιμα», στα fast everything… Οι γενιές των παππούδων μας γέννησαν δημιουργούς… Οι γενιές των προπάππων μας, γέννησαν επαναστάτες…
Τα παιδιά μας τι θα γεννήσουν; Μπερδεύτηκα τώρα…
Γι’ αυτό φέτος δεν θα βάλω νέους νευρωτικούς στόχους. Έχω τους θυελλώδεις και πολυαγαπημένους παλιούς. Τους χωρίς ακρότητες και ορμητικά κρυμμένους μυστικούς δικούς μου στόχους οι οποίοι ακόμα ακροβατούν μέσα μου… Φέτος θα αφήσω να με πάει η ζωή όπου εκείνη θέλει. Δεν κάνει ο ένας την ανθρωπότητα. Η ανθρωπότητα κάνει τον έναν. Ακέραιος αριθμός στα μαθηματικά η λέξη ένας. Και ίσως αυτός ο ένας καταφέρει χωρίς σπασμούς, να ξεγλιστρήσει από τον συμφερτό και από τα εκπτωτικά καλάθια. Και ίσως η μοναδικότητα να γίνει δυαδικότητα και ποιος ξέρει.. Ίσως μετά να γίνει πλήθος… Γιατί εκεί υπάρχουν οι «συνθήκες»…  Μέσα από αυτές γεννιούνται ηγέτες και ποιητές.. Και στο «λίγο»… Στο κάθε μέρα, νέα μέρα…
Η Πρωτοχρονιά δεν διαφέρει λοιπόν από τις άλλες ημέρες κι ας έχει φώτα και στολίδια τη στιγμή που κι ο ίδιος ο χρόνος είναι απατηλός και επισήμως μια ουτοπία. Στην ουσία δεν υπάρχει. Το είπε και ο Αινστάιν στην θεωρία της σχετικότητας του. Την Πρωτοχρονιά την έχουμε μέσα μας όλοι. Στα ατομικά μας όνειρα, στις προσωπικές αναζητήσεις μας, στις ανεξιλέωτες τύψεις μας, στα ατομικά ρολόγια του μυαλού μας, στις ξεχασμένες μνήμες μας, στα ισχυρά «θέλω» μας και στους φωλιασμένους και καλά κρυμμένους στόχους μας. Κι εκεί δεν υπάρχουν ασύμμετρες ψευδαισθήσεις. Εκεί υπάρχει η αφοπλιστική ωριμότητα του καθενός μας. Ας αφήσουμε τους άλλους να γιορτάζουν φουσκωμένες ουτοπίες.
Δεν με λένε Εμπένιζερ. Δεν ήμουν ποτέ Σκρουτζ. Και δεν θέλω άλλους Εμπενίζερ Σκρουτζ στην ζωή μου… Αυτούς που ζουν μέχρι ο δείκτης τους να δείξει το δώδεκα παραπέντε … Αλλα ούτε και πρωτοχρονιές που χάνονται στην σκόνη…
Εσύ τι Πρωτοχρονιά έχεις μέσα σου φέτος;

Καλή Πρωτοχρονιά.

 

Φωτό: Κάπου στο διαδίκτυο
Κεντρική φωτό: Pixabay