Ιανουάριος: Πρωτοχρονιά με κρύο και γαστρεντερίτιδα. Πλησιάζει σιβηρικός αντικυκλώνας, μετεωρολογικά και προσωπικά μιλώντας. Ξεκινάω το νέο χρόνο με την αυτοβιογραφία της Emma Goldman (1849-1940), της πιο φοβερής και τρομερής γυναίκας του εικοστού αιώνα, της γυναίκας που διεκδίκησε το δικαίωμα στα όμορφα και λαμπερά πράγματα. Λέγεται “Living my life”, που θα πει Zώντας τη ζωή μου. Στο Θέατρο της οδού Κυκλάδων βλέπω το Κουκλόσπιτο του Ιψεν. Το βράδυ χιονίζει. Το θαύμα των θαυμάτων… Βλέπω το Paterson του Jim Jarmous και ψιλιάζομαι ότι αυτή θα είναι η καλύτερη ταινία της χρονιάς. Καλά το ψιλιάζομαι. Διαβάζω τα ποιήματα του Ron Padgett και κολλάω σε ένα με τίτλο Πώς να είσαι τέλειος. Πρόκειται για ένα πεζό ποίημα 99 στίχων που μοιάζουν με συμβουλές.
(στίχος 76): Θυμίσου την ομορφιά, που υπάρχει, και την αλήθεια, που δεν υπάρχει.
(στίχος 82): Μην τρελλαίνεσαι συχνά. Είναι χάσιμο χρόνου.
(στίχος 8): Να ελπίζεις τα πάντα. Να μην περιμένεις τίποτα.
Στις 20 Ιανουαρίου και στις 19:00 ώρα Ελλάδος ένας ζάπλουτος με αφιονισμένη μιζανπλί ορκίζεται 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ και ο πλανήτης φοβάται μήπως γυρίσει στα σπήλαια. Δε νομίζω. Εκτός κι αν ο Κιμ πατήσει το κουμπί. Ούτε κι αυτό το νομίζω.

Φεβρουάριος: Βλέπω τα πρώτα επεισόδια του Brooklyn Nine-Nine. Δεν ξέρεις τί είναι το Brooklyn Nine-Nine; Δεν έχεις γνωρίσει τον Peralta και την Gina; Κι εγώ τί κάνω εδώ βρε κουτό;

Σε ένα ATM στην Πατησίων κάποιος έχει γράψει με μαρκαδόρο: Ζήσε τη ζωή σου με τρόπο ακατανόητο στους άλλους. Στην Κερατέα ανιχνεύεται ραδιενεργό ιώδιο. Στην Κέρο, πεντακόσια κυκλαδικά ειδώλια, σπασμένες μαρμάρινες λεκάνες και τρία χάλκινα τσεκούρια μαρτυρούν ότι το νησί υπήρξε το σημαντικότερο τελετουργικό κέντρο των Κυκλάδων. Η αθλητική παντόφλα ξαναγυρίζει στη μόδα. Καιρός βροχερός. Ένα πάρκινγκ μου ζητάει να γίνουμε φίλοι στο facebook. Πιάνω το Όλο το φως που δεν μπορούμε να δούμε του Anthony Doerr (μετάφραση Νίνας Μπούρη, εκδόσεις  Πατάκη) και δεν μπορώ να το αφήσω απ’τα χέρια μου.

Όταν έχασα το φως μου, Βέρνερ, οι άνθρωποι με είπαν γενναία. Όταν ο πατέρας μου έφυγε, οι άνθρωποι με είπαν γενναία. Αλλά αυτό δεν είναι γενναιότητα· Δεν έχω επιλογή. Ξυπνάω και ζω τη ζωή μου. Κι εσύ το ίδιο δεν κάνεις;

Ένας από τους ήρωες των παιδικών μου χρόνων, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, πεθαίνει στις 7 Φεβρουαρίου.

14 Φεβρουαρίου και το doodle της Google λέει ότι οι παγκολίνοι ζουν μοναχικά και επικοινωνούν μεταξύ τους μόνο κατά τη διάρκεια του ζευγαρώματος. Κάτι ξέρουν οι παγκολίνοι. Οι επιστήμονες της NASA ανακοινώνουν την ανακάλυψη επτά μικρών εξωπλανητών με ωκεανούς νερού. Ένας πράσινος κομητης περνάει πάνω απ’τα κεφάλια μας. Οι Einstürzende Neubauten έρχονται στην Αθήνα. Η καλύτερη συναυλία που έχω δει εδώ και καιρό. Was ist ist. Ξεφυλλίζω μια εφημερίδα και πέφτω πάνω σε ένα ποίημα του Αργύρη Χιόνη που λέγεται Ένας λύκος αισθηματίας και είναι από τη συλλογή Λεκτικά τοπία (εκδόσεις Καστανιώτη):

Διψάω για αγάπη πεινάω για αγάπη πονάω για αγάπη
ουρλιάζω για αγάπη πεθαίνω για αγάπη αλλά
Είμαι ο λύκος ο κακός ο λύκος και δεν γίνεται
Δεν είναι δυνατόν τέτοια αισθήματα να έχω
Γιατί αν το μάθουνε τα πρόβατα
θα πέσουνε να με σπαράξουν.

Το κόβω και το κολλάω στο ημερολόγιό μου.

Στις 20 Φεβρουαρίου η θερμοκρασία παίρνει άριστα είκοσι. Διαβάζω την Τιμάνδρα, του Θοδωρή Καλλιφατίδη (εκδόσεις Γαβριηλίδης). Η Τιμάνδρα ήταν η εταίρα που αγάπησε τον Αλκιβιάδη. Είναι πιο εύκολο να φυλακίσεις ένα σύννεφο, παρά να ελέγξεις τον πόθο του έρωτα και το πάθος της σκέψης, λέει ο Αλκιβιάδης. Ο έρωτας και η σκέψη θέλουν μεγαλύτερη τόλμη από ό,τι φανταζόμαστε, απόδειξη ότι σπάνια φτάνουμε στην υπερβολή είτε με το ένα, είτε με το άλλο, κάτι που βαυκαλιζόμαστε με το να το ξεχνάμε, λέει η Τιμάνδρα.

Μάρτιος: Μετακομίζω και διαβάζω τα Απομνημονεύματα του Αδριανού, της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ (εκδόσεις Χατζηνικολή). Η ηθική, λέει ο Αδριανός, είναι μια ιδιωτική συμφωνία. Η αξιοπρέπεια είναι δημόσια υπόθεση. Είμαι όλα τα πλάσματα που ζήσανε την ανθρώπινη περιπέτεια, γράφει η Μαργκερίτ Γιουρσενάρ στις σημειώσεις της. Άλλο ένα σπουδαίο βιβλίο που μου είχε ξεφύγει.

Ποτέ μη ρωτήσεις, ούτε και να θελήσεις να μάθεις τη γενιά μου και ποιο είναι το όνομά μου, λέει ο Λόεγκριν. Στο Μέγαρο Μουσικής. Πόλη των άστρων, εμένα φωτίζεις; ρωτάει ο Ryan Gosling στο La-La-Land. Τάχαμου δεν ξέρει. Στοιχηματίζω ότι θα ακούμε τη μουσική της ταινίας μέχρι τη δευτέρα παρουσία. Αγοράζω ένα κουβάρι κόκκινη κλωστή για να φτιάξω Μάρτη, μη με κάψει ο ήλιος. Ένα ολόκληρο κουβάρι! Στο τέλος του μήνα πηγαίνω στην Πράγα. Παίρνω μαζί μου το Αστείο, του Milan Kundera (εκδόσεις Κάλβος).

Ομολογώ πως από την εποχή εκείνη αποστρέφομαι τον ενικό· θεωρείται σαν γνήσια έκφραση φιλίας, αλλά αν οι άνθρωποι που μιλούν μεταξύ τους στον ενικό είναι αμοιβαία ξένοι, αποκτά αμέσως αντίθετη σημασία, είναι έκφραση σκληρότητας, έτσι που ο κόσμος που οι άνθρωποι μιλούν γενικά στον ενικό, δεν είναι κόσμος πλατειάς φιλίας αλλά κόσμος πλατειάς αγένειας.

Συντάσσομαι.

Το μουσείο μοντέρνας τέχνης Kupka έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση με έργα Τσέχων καλλιτεχνών της δεκαετίας του εξήντα. Βγάζω φωτογραφίες και τις ανεβάζω στο instagram. Δοκιμάζω ένα γλυκό από ζυμάρι και ζάχαρη που το λένε Trdlo (καμινάδα επί το ελληνικότερον) και το πουλάνε στους δρόμους. Πολύ νόστιμο. Τα ξενοδοχεία στο ποτάμι τα λένε Ματίλντα και Κλοτίλδη. Να θυμηθώ να ξαναδιαβάσω Το πεπρωμένο ονομάζεται Κλοτίλδη του Giovanni Guareschi. Κάποιος το έκανε θέατρο ή κάνω λάθος;

Απρίλιος: Όταν ήμουν μικρός, έλπιζα να μεγαλώσω και να γίνω βιβλίο. Όχι συγγραφέας, αλλά βιβλίο: ανθρώπους μπορείς να σκοτώσεις σαν μυρμήγκια. Και συγγραφείς δεν είναι δύσκολο να σκοτώσεις. Τα βιβλία όμως, ακόμα κι αν τα καταστρέφουν συστηματικά, πάντα υπάρχει η πιθαμότητα να σωθεί κάποιο αντίτυπο και να συνεχίσει να ζει πάνω στο ράφι, μια αιώνια σιωπηλή ζωή σε κάποιο ξεχασμένο ράφι σε κάποια μακρινή βιβλιοθήκη στο Ρέικιαβικ, στο Βαγιαντολίδ ή στο Βανκούβερ, γράφει ο Amos Oz στην Ιστορία αγάπης και σκότους (μετάφραση Ιακώβ Σιμπή, εκδόσεις Καστανιώτη). Ένα μεγάλο βιβλίο για την παιδική ηλικία, για τις μεγάλες μεταναστεύσεις και τις μεγάλες ιδέες, για τη γέννηση ενός κράτους και για την ιστορία που σημαδεύει τους ανθρώπους ανεξίτηλα, για την ειρήνη και τον πόλεμο, για την αγάπη και το σκοτάδι. Ο μπαμπάς έλεγε: “Αλήθεια, υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν είναι αστεία”. Και η μαμά: ‘Εγώ νομίζω πως δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα”. Υποψιάζομαι ότι αυτό θα είναι το καλύτερο βιβλίο που θα διαβάσω το 2017. Και πέφτω μέσα.

Το Τρίτο Πρόγραμμα αναμεταδίδει από την Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης Τριστάνο και Ιζόλδη.

Ξεκινάει η documenta 14. Ένας στο ΜΟΜΑ χιλιάδες στον αγώνα, διαβάζω σε τοίχο της ΑΣΚΤ. Αυτό τα λέει όλα. Νομίζω.

Μάιος: Στο τρένο ένα τζάνκι κλαίγεται. Και αφού κλαίγεται για κάμποσο, λέει: Έρχεται η ωρα της τελικής κρίσης. Όποιος θέλει να ακούσει, ακούει. Όποιος δε θέλει, υπάρχει και η Ακρόπολη.

Ο Peter Broderick έρχεται στην Αγγλικανική εκκλησία

και οι badbadnotgood  στο Gazarte.

Δύο συναυλίες που θα θυμάμαι για καιρό…Κάνω το πρώτο μου μπάνιο στις 13 Μαϊου, την ημέρα της Eurovision. Πρώτη φορά τόσο νωρίς. Η θάλασσα είναι ζεστή πάντως.

Βλέπω μια έκθεση της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση για το μέλλον των πόλεων, που λέγεται Tomorrows κι άλλη μία, του βρετανού καλλιτέχνη Michael Landy, με τίτλο Breaking News-Athens, η οποία οργανώνεται από τον πολιτιστικό οργανισμό ΝΕΟΝ και συμβαίνει με την ενεργό συμμετοχή του κοινού, που στέλνει στον καλλιτέχνη εικόνες, μηνύματα, φωτογραφίες και συνθήματα κι εκείνος τα αναπαράγει με τον τρόπο του. Όλα αυτά συμβαίνουν στη Διπλάρειο Σχολή, στην πλατεία Θεάτρου.

Διαβάζω τα ποιήματα της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ από την ολοκαινούργια έκδοση του Καστανιώτη: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ: ΠΟΙΗΣΗ, 1963-2011. Διαλέγω ένα πεζό με τίτλο Οι ακρότητες του μέλλοντος:

Εκείνο το καλοκαίρι δεν έλεγε να΄ρθει· κάτι σαν οργασμός που όλο αναβάλλεται μες στη νύχτα. Η γάτα γέννησε δίπλα στ΄αυτί μου έτσι όπως ξαπλωμένη ατένιζα το μέλλον στο ταβάνι. Τα μωρά της και οι φαντασιώσεις μου έσταζαν αίμα. Έβλεπα τον έρωτα σαν μεγάλη αγριότητα: ένα γδαρμένο ζώο και κρεμόταν απ΄το τσιγκέλι. Ο πόνος κι η ηδονή του, όλα αναίτια. Το μέλλον βαστιέται από άλλα κι όχι από κει που δίνουμε τη ζωή μας όλη. Για τους Κινέζους το μέλλον βρίσκεται πίσω μας. Όπως όταν ταξιδεύεις και κάθεσαι πλάτη πλάτη με τον οδηγό. Τότε το παρελθόν, ο δρόμος που διάνυσες, είναι το μόνο που έχεις μπροστά σου. Και δε θα δούμε ποτέ τον οδηγό. Ποτέ δε θα’μαστε πλάι στη ζωή ή μαζί της. Η πλάτη μας μόνο θα μας ζεσταίνει την πλάτη για λίγο, όσο να φτάσουμε.

Ιούνιος: Διαβάζω ένα βιβλίο για τη σχετικότητα, τον κυβισμό, την κβαντομηχανική, τον υπαρξισμό, τον Στάλιν, την ψυχεδέλεια, τη θεωρία του χάους, την κλιματική αλλαγή, τον μεταμοντερνισμό και την λεπίδα του Όκαμ: ο αριθμός των υποθέσεων που είναι απαραίτητες για μια εξήγηση πρέπει να μένει όσο το δυνατόν μικρότερος. Ο John Higgs γράφει για όλα αυτά τα παράξενα που μας ξεφούρνισε ο εικοστός αιώνας στο βιβλίο Stranger than we can imagine (Ο ΑΙΩΝΑΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΑΛΛΑΓΩΝ. ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΤΟΥ 20ού ΑΙΩΝΑ, εκδόσεις Μεταίχμιο).

Πάντως το πρώτο βήμα για να καταλάβεις τη θεωρία της σχετικότητας είναι να δεχτείς ότι η θέση ενός αντικειμένου έχει νόημα μόνο σε ένα δεδομένο πλαίσιο αναφοράς. Μπορείς να διαλέξεις όποιο πλαισιο αναφοράς σου αρέσει, αλλά δεν μπορείς να πεις ότι αυτό είναι καλύτερο από κάποιο άλλο.

Κι αν αυτό δεν λέει τα πάντα για την ζωή, τον κόσμο και τις απόψεις σου, τότε μάλλον κάτι δεν έχω καταλάβει καλά. Ή μήπως εσύ δεν κατάλαβες;

Τα περισσότερα θερινά σινεμά προβάλλουν ανόητες γαλλικές κωμωδίες. Τον Αρχιτσιγγούνη ως επί το πλείστον. Εν τω μεταξύ όλη η Ελλάδα βλέπει Survivor. Ποιος θα αποχωρήσει σήμερα; Ποιος θα κερδίσει στα αγωνίσματα; Ποιος κερδίζει ασυλία; Είναι υπέροχο το πόσο δε με νοιάζει, όπως θα έλεγε η Γερτρούδη Στάιν.

Τα σκουπίδια κατακλύζουν την Αθήνα.

Βλέπω μια αναπάντεχα ωραία έκθεση ζωγραφικής και γλυπτικής, σε ένα εγκαταλελειμμένο συνεργείο αυτοκινήτων της δεκαετίας του 1920 στο Κουκάκι. Πρόκειται για την έκθεση Ρει-Start της Μαριάννας Λύρα. Το θέμα του κεντρικού έργου είναι ένα οικογενειακό δείπνο, με φόντο μια φανταστική πόλη, το οποίο διακόπτεται ξαφνικά από μια αστραπή.

Ιούλιος: Η θερμοκρασία ανεβαίνει στους 43 βαθμούς κελσίου, που θα πει καιγόμαστε και οι Placebo έρχονται στη Μαλακάσα, στο Rockwave. Ένας φίλος λέει ότι η μουσική των Placebo είναι για τα πιτσιρίκια (όπως λέμε για τα πανηγύρια) κι εγώ σκέφτομαι να του κόψω την καλημέρα.

Διαβάζω τους Πειραιώτες του Διονύση Χαριτόπουλου (εκδόσεις ΤΟΠΟΣ): Ήρθαν πρόσφυγες από παντού. Γύρω από το έρημο αρχαίο Λιμάνι μαζεύτηκαν πρώτα Υδραίοι, Χιώτες, Μανιάτες, Κρητικοί, μετά Θρακιώτες, Μικρασιάτες, Πόντιοι, Νησιώτες, Μακεδόνες, Ρουμελιώτες, Πελοποννήσιοι, Θεσσαλοί, Ηπειρώτες και έφτιαξαν μια νέα ράτσα, λιμανίσια· τους Πειραιώτες. (Από το οπισθόφυλλο της έκδοσης). Με μία λέξη: Αριστούργημα.

Μετάνιωσα για πολλά, αλλά είμαι σίγουρος ότι με τα μυαλά που είχα θα έκανα ξανά τις ίδιες μαλακίες. Μόνο ο ηλίθιος δεν μετανιώνει, αφού νομίζει ότι τα έχει κάνει όλα σωστά, λέει ο συγγραφέας σε μια συνέντευξή του στη LIFO http://www.lifo.gr/print/athinaioi/166608

Παίρνω μαζί μου στο νησί τη Μέτρηση του Κόσμου του Daniel Kehlmann. To βιβλίο αυτό εκδόθηκε το 2007 και μέχρι να το διαβάσω εγώ, μεταφράστηκε σε περισσότερες από 40 γλώσσες και πήρε ένα κάρο βραβεία, καθόλου τυχαία. Ο Αλεξάντερ φον Χούμπολτ, διασχίζει ζούγκλες και στέπες, διαπλέει τον Oρινόκο και συναντά ανθρωποφάγους. Ο μαθηματικός Καρλ Φρηντριχ Γκάους πετάγεται από το κρεββάτι την πρώτη νύχτα του γάμου του για να λύσει εξισώσεις. Και οι δυο προσπαθούν να μετρήσουν τον κόσμο. Κάθε φορά που τα πράγματα ήταν τρομακτικά, ήταν καλή ιδέα να τα μετρήσεις.

Φλαμίνγκο παντού. Το 2017 είναι η χρονιά του φλαμίνγκο, πάει και τελείωσε.

Αύγουστος: Στις 8 του μήνα μας αφήνει άλλη μια ηρωίδα μου, η Αρλέτα. Κι εγώ ακόμα να κάνω εκείνη την εκδρομή… Δεκαπενταύγουστος στην Αθήνα. Πηγαίνω στο Μουσείο της Ακρόπολης να δω την έκθεση εmotions. Στις 21 γίνεται ολική έκλειψη ηλίου. Το τέλος του κόσμου πάντως δεν έρχεται, οπότε λίγες μέρες αργότερα, η Hilary Mantel, γράφει στον Guardian για την Diana. Κι αν υπάρχει το “Ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα”, αυτό είναι γραμμένο πάνω στο δέρμα κάποιου, γράφει. Διάβασέ το όλο, αξίζει τον κόπο.

https://www.theguardian.com/books/2017/aug/26/the-princess-myth-hilary-mantel-on-diana

Και για τα λαχανάκια Βρυξελλών να γράψει αυτή τη γυναίκα, άφωνο θα σε αφήσει. Και με έναν όμορφο και φαρμακερό τρόπο θα σε αφορά. Πρέπει επιτέλους να ξεκινήσω το Wolf Hall. Αγχώνομαι. Τα Μυστικά του Συρταριού, της Κατερίνας Σχινά (εκδόσεις Πατάκη) είναι μια εξαιρετική ανθολογία ημερολογιακών εγγραφών, από τον Σάμιουελ Πέπυς, που άρχισε να κρατάει ημερολόγιο την Πρωτοχρονιά του 1660 ως τον Φραντς Κάφκα, την Βιρτζίνια Γουλφ, την Αναΐς Νιν, τον Μαξ Φρις, τον Βίτολντ Γκομπρόβιτς, την Σύλβια Πλαθ. Ανθολογούνται εκατόν τριάντα δεινοί ημερολογιογράφοι, συγγραφείς, μουσικοί, εικαστικοί καλλιτέχνες, στοχαστές και απλοί καθημερινοί άνθρωποι. Διαλέγω την εγγραφή της 3.8.1937, του Cesare Pavese:

Κάθε γυναίκα, εκτός κι αν είναι ηλίθια, αργά ή γρήγορα συναντάει κάποιο ανθρώπινο ναυάγιο και προσπαθεί να το σώσει. Κάποτε, πετυχαίνει. Και κάθε γυναίκα, εκτός και αν είναι ηλίθια, αργά ή γρήγορα βρίσκει έναν υγιή, ολότελα λογικό άνδρα και τον καταντάει ναυάγιο. Αυτό, το πετυχαίνει πάντοτε.

Σεπτέμβριος: Ο πλανήτης πηγαίνει πέρα-δώθε. Σεισμός 6,3 Ρίχτερ μετά από πυρηνική δοκιμή που κάνει η Βόρεια Κορέα. Σεισμός έντασης 8,1 Ρίχτερ στο Μεξικό, ο ισχυρότερος από το 1985. Ο τυφώνας Ίρμα χτυπάει τη Φλόριντα των ΗΠΑ. Δεύτερος σεισμός στο Μεξικό έντασης 7,1 Ρίχτερ. σκοτώνει πάνω από διακόσιους ανθρώπους.

Μέχρι τώρα οι άνδρες με έκαναν πιο αδύναμη, λέει η Αριστερόχειρη γυναίκα, του Peter Hadke (εκδόσεις Μελάνι). Αριστερόχειρη όπως αδέξια. Απρόβλεπτη. Ανεξήγητη.

Το δεξαμενόπλοιο Αγία Ζώνη ΙΙ βυθίζεται στον Σαρωνικό και τον κάνει μαύρο από τη Σαλαμίνα και την Πειραϊκή μέχρι τη Γλυφάδα και το Καβούρι. Τραγέλαφος. Το διαστημόπλοιο Cassini κάνει μια βουτιά στην ατμόσφαιρα του Κρόνου και με αυτόν τον υπέροχα ρομαντικό τρόπο τερματίζει την εικοσάχρονη αποστολή του. Γράφομαι στο videoclub της γειτονιάς μου (ναι, καλά διαβάζεις: στο βιντεοκλάμπ). Νοικιάζω το Mad Max και βλέπω τη Charlize Theron με άλλο μάτι, καλύτερο.

Πού πρέπει να πάμε, εμείς που περιπλανιόμαστε σ’αυτήν την έρημη χώρα, ψάχνοντας τους καλύτερους εαυτούς μας;

Οκτώβριος: Ο μήνας ξεκινάει με φωτογραφίες της Αθήνας του 1917. Με το βλέμμα της (γαλλικής) στρατιάς λέγεται η έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη, στην Πειραιώς. Από το Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες, του Carlos Fuentes (εκδόσεις Καστανιώτη), κρατάω μια φράση του George Bataille: Η καταναλωτική κοινωνία εφευρέθηκε απ’τους Αζτέκους. Κατανάλωναν καρδιές.

Βλέπω το Peaky Blinders στο Netflix. Εκείνη βρίσκεται στο παρελθόν, λέει ο Tommy Shelby. Και το παρελθόν δεν με αφορά. Κι ούτε το μέλλον με αφορά πλέον.

Το φετινό Nobel Ιατρικής απονέμεται από κοινού στους Αμερικανούς Jeffrey C. Hall, Michael Rosbash και Michael W. Young για τις ανακαλύψεις τους σχετικά με τους μοριακούς μηχανισμούς που ελέγχουν τον κιρκάδιο ρυθμό, που είναι το εσωτερικό, βιολογικό μας ρολόι. To Nobel Λογοτεχνίας απονέμεται στον Kazuo Ishiguro. Γι’αυτό το τελευταίο δεν πετάω από τη χαρά μου, για να το θέσω κομψά…Ο Αμερικανός συγγραφέας George Saunders κερδίζει το βραβείο Booker για το μυθιστόρημα Lincoln in the Bardo.

Στο Χόλιγουντ ξεσπάει το σκάνδαλο Weinstein. Δεκάδες διάσημες θυμούνται ότι παρενοχλήθηκαν σεξουαλικά και χιλιάδες άσημες γράφουν #metoo στα κοινωνικά δίκτυα. Ο Dustin Hoffman αρνείται να ζητήσει συγγνώμη για μια παλιά του υπόθεση και ο John Oliver τον ξεροψήνει όπως μόνο αυτός ξέρει.
http://edition.cnn.com/2017/12/05/entertainment/dustin-hoffman-john-oliver-sexual-harassment/index.html

Δεν ξέρω πώς το είδες εσύ όλο αυτό, εγώ πάντως νομίζω ότι χρειαζόμαστε κατεπειγόντως έναν καινούργιο φεμινισμό.

Βλέπω την Ηλέκτρα, την πρώτη παραγωγή της Λυρικής Σκηνής στο καινούργιο της σπίτι, στο Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ για τους φίλους), το βιογραφικό Ex machina 887 του Robert Lepage με το τεράστιο κουκλόσπιτο επί σκηνής στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, και τον Παπαγάλλο της Σοφίας Τρικούπη, με την Άννα Κοκκίνου, στο Θέατρο Σφενδόνη.

Διαβάζω τον Δούναβη του Claoudio Magris και γι’αυτό το ταξίδι μήκους 2888 χιλιομέτρων γράφω εδώ:

Τι χαζή λέξη το αύριο!

Είναι το πρώτο μου άρθρο στο Fermouart. Η φωτογραφία είναι από την Πράγα.

Ξανά στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση για την έκθεση Science Fiction, Ταξίδι στο άγνωστο. Πολύ πλάκα. Λύσσαξα να βγάζω φωτογραφίες και μετά έκανα μια βλακεία στο κινητό και τις έχασα όλες.

Νοέμβριος με αποκαλύψεις. Στις 5 του μήνα βγαίνουν στη δημοσιότητα 13.4 εκατομμύρια ηλεκτρονικά εγγράφα σχετικά με υπεράκτιες εταιρείες και φορολογικούς παραδείσους. Ο τυφώνας Ευρυδίκη χτυπάει την Ελλάδα και προκαλεί φοβερές καταστροφές. 24 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους στην Μάνδρα, που δεν βρίσκεται κάπου στο Μπαγκλαντές, στη δυτική Αττική βρίσκεται, κάτω από το όρος Πατέρα, ανάμεσα στην Ελευσίνα και στα Μέγαρα.

Ξαναδιαβάζω Το Εγκώμιο της Σκιάς του Τζουνιτσίρο Τανιζάκι (Εκδόσεις Άγρα, μετάφραση Παναγιώτη Ευαγγελίδη) και γράφω:

Το σπίτι του κυρίου Τανιζάκι: ένας σύντομος οδηγός.

Βλέπω στο Άστυ το ντοκυμαντέρ Δεν είμαι ο Νέγρος σου. Η ιστορία του Νέγρου στην Αμερική, λέει ο James Baldwin, είναι η ιστορία της Αμερικής και δεν είναι μια ωραία ιστορία.

Έρχεται ο Nick Cave στην Αθήνα, στο γήπεδο του Tae Kwon Do. Η συναυλία είναι sold out εδώ και καιρό. Πφφφ! Σιγά. Άστους να τρέχουν. Δεν πάει πολύς καιρός άλλωστε από τότε που τον είδα στο Παρίσι. Όχι ρε, δεν πάω! Και το σκυλομετανοιώνω.

Δεκέμβριος: Αρχίζουν οι ανασκοπήσεις και οι απολογισμοί της χρονιάς που ετοιμάζεται να μας αποχαιρετήσει. Η Google δημοσιεύει τις πιο δημοφιλείς ερωτήσεις που κάνει ο κόσμος, όπως:

πόσοι πρόσφυγες υπάρχουν στον κόσμο;
πώς σχηματίζονται οι τυφώνες;
πώς να ηρεμήσω έναν σκύλο κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας;
πώς να βοηθήσω το Μεξικό;
το Λας Βέγκας,
το Χιούστον,
τη Συρία;
όσους επέζησαν από την πυρκαγιά στον πύργο Grenfell;
πώς να κάνω τη διαφορά;
πώς να γίνω δυνατή γυναίκα;
πώς να γίνω υπερήρωας;
πώς να γίνω ατρόμητος;
πώς να προχωρήσω μπροστά;

Σχεδόν ποίηση, δε νομίζεις;

Ο Δεκέμβριος είναι ο μήνας της εφορίας. Ο μήνας των λογαριασμών γενικώς. Θα έλεγα ότι το 2017 είναι μια χρονιά που ό,τι έδωσε το παίρνει πίσω με τόκο. Δεν σταματάω να πληρώνω…Κάτι έγινε και με τις πυραμίδες, αλλά πλήρωνα εκείνη την ώρα και δεν το συγκράτησα.

Διαβάζω τη Ρωγμή των 7:45 μ.μ., μια πολύ ωραία συλλογή ιστοριών του Βασίλη Κατσικονούρη. Λίγα περισσότερα για το βιβλίο εδώ:

Η θερμοδυναμική για όλους ή πώς να νοσταλγείτε σωστά.

Φαίνεται πως περνάει πολύς καιρός ώσπου να αλλάξουν οι άνθρωποι την πλάκα που έχουν για την κάθε περίσταση, γράφει ο Αντώνης Φραγκιάς, στην Καγκελόπορτα, ένα βιβλίο για το οποίο ομολογώ πως δεν είχα ιδέα και ντρέπομαι γι’αυτό. Και το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Ή μάλλον το συνιστώ υποχρεωτικά. Κρίμα που ο εκδοτικός οίκος (Κέδρος) δεν έκανε τον κόπο να γράψει δυο γραμμές γι’αυτόν το εξαιρετικό και δυστυχώς ξεχασμένο συγγραφέα.

Τί υπόλοιπο θα βγάλεις όταν αθροίσεις τα περιστατικά της ζωής σου;

Ένα διήγημα στο New Yorker γίνεται viral. Έχει τίτλο Cat Person και ανήκει, συγγραφικά μιλώντας, στην Kristen Roupenian. Το διήγημα μιλάει για την άσχημη σεξουαλική εμπειρία της Μαργκό. Η Μαργκό δυσκολευόταν να πιστέψει ότι ένας ώριμος άντρας θα μπορούσε να φιλάει τόσο άσχημα. Δεν ξέρω γιατί δυσκολευόταν η Μαργκό, ωστόσο το θέμα δεν είναι αυτό, το θέμα είναι ότι λίγες μέρες αργότερα, το πρώτο βιβλίο της Κρίστεν πουλιέται για ένα εκατομμύριο δολλάρια στον εκδοτικό οίκο Cape. Αυτά είναι.

Βλέπω στο Netflix το The Fall με την Gillian Anderson, που παίζει την υπερ-αστυνομικίνα και τα σπάει και τον Jamie Dornan που κάνει τον κατά συρροή δολοφόνο και εντάξει παιδιά, είναι κούκλος ο άνθρωπος…

Jim Burns: Γιατί οι γυναίκες είναι τόσο πιο δυνατές συναισθηματικά και πνευματικά από τους άντρες;

Stella Gibson: Γιατί η βασική ανθρώπινη μορφή είναι θηλυκή. Ο ανδρισμός… είναι ένα είδος γενετικής ανωμαλίας.

Πες τα Στέλλα!, φωνάζω στην τηλεόραση κι αφού το φωνάζω και το φχαριστιέμαι, σου λέω ότι η Στέλλα έχει δίκιο. Επιστημονικά μιλώντας. Κι αν δεν πείθεσαι αναγνώστη μου, θύμισέ μου μια μέρα να σου μιλήσω για το Χ χρωμόσωμα. Και για το αστείο, κοντοστούπικο Υ…

Η λέξη φεμινισμός κερδίζει την λέξη συνένοχος στον διαγωνισμό για την λέξη της χρονιάς του λεξικού Merriam-Webster’s.

Κλείνω αυτόν τον μυστήριο απολογισμό με ένα μικρό κομμάτι από το καλύτερο μου για τη χρονιά που μας αφήνει, την Ιστορία αγάπης και σκότους:

Τί έμαθα όμως στην ουσία από εκείνον; Ίσως αυτά: να ρίχνω πάνω από μια σκιές, να μην τσιμπάω τις σταφίδες από την τούρτα, να χαλιναγωγώ και να διηθώ τον πόνο. Κι ακόμα κάτι, που η γιαγιά μου το έλεγε με πιο έντονο τρόπο […]: Αν δε σου έμειναν άλλα δάκρυα για να κλάψεις, τότε μην κλαις. Γέλα.

Κι εδώ μια σοβαρή ανασκόπηση της χρονιάς από τον Guardian, καθότι χωρίς τον Guardian τί είμαι; Ένα τίποτα είμαι.

Το άρθρο αυτό αφιερώνεται σε όλους όσους είχαν την υπομονή να το διαβάσουν… Καλή χρονιά αγαπητοί αναγνώστες. Εύχομαι ολόψυχα α) να είστε παραπάνω από ένας β) να έχετε τύχη με το τσουβάλι και γ) κάθε μέρα και κάθε στιγμή του θαυμαστού καινούργιου χρόνου να θυμάστε πως η μοναδική σας υποχρέωση στο μάταιο τούτο κόσμο είναι η χαρά.

* H φωτογραφία του τίτλου είναι από το έργο Mediterranian Touch Screen της Shu Lea Cheang, που παρουσιάστηκε στην έκθεση Tomorrows της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση. Το κοριτσάκι είναι άγνωστο.