Παρουσίαση: Βίκη Κουτρή

Είναι πολύ ιδιαίτερη η αίσθηση που μπορεί να νιώσει κάποιος όταν παραβρίσκεται  σε ένα περιβάλλον ομιλίας-παρουσίασης και το κεντρικό πρόσωπο αυτής να είναι μία εξαιρετική συγγραφέας, μια σπουδαία γυναίκα με επιτυχημένα βιβλία στο ενεργητικό της, τα οποία βιβλία αγαπήθηκαν από τρεις γενεές και να έχει την τύχη να την ακούει να μιλάει ζωντανά στο κοινό της, να περιγράφει την συγγραφική διαδρομή της στο χρόνο και να καταθέτει με ειλικρίνεια και ευχάριστη διάθεση τις δυσκολίες που είχε αλλά και τις καλές στιγμές που έζησε μέσω του συγγραφικού βίου της. Πόσω δε μάλλον, όταν αυτή η υπέροχη γυναίκα τυγχάνει να είναι (και εδώ μιλώ προσωπικά) η αγαπημένη συγγραφέας των εφηβικών χρόνων για κάποια η οποία διάβασε τα βιβλία της δύο και τρεις φορές κατά την διάρκεια της μέχρι τώρα ζωής της και η κάθε ανάγνωσή τους, ανά την φορά, ήταν και μία διαφορετική αντίληψη της προηγούμενης.

Μία όμορφη συνάντηση λοιπόν πραγματοποιήθηκε στο εργαστήρι της «Ανοιχτής Τέχνης», Ναυάρχου Νικοδήμου 2, στο Σύνταγμα, την προηγούμενη Κυριακή. Η γνωστή και πολυαγαπημένη σε όλους μας συγγραφέας Ευγενία Φακίνου, συνάντησε μία παρέα 45 ανθρώπων από τους Σοφάδες Καρδίτσας στον φιλόξενο χώρο που προαναφέραμε, οι οποίοι ήρθαν στην Αθήνα για να την γνωρίσουν από κοντά και να συζητήσουν μαζί της. Την συγγραφέα προλόγισε, ο εξίσου γνωστός στον χώρου των γραμμάτων και των τεχνών, δημοσιογράφος, συγγραφέας και σκηνοθέτης, Μηνάς Βιντιάδης. Ήταν μία πραγματικά ενδιαφέρουσα συζήτηση, η οποία εξελίχθηκε ευχάριστα στην πορεία, αφού η συγγραφέας κατάφερε να μας καθηλώσει με τον όμορφο λόγο της όχι μόνο τραβώντας την προσοχή των μεγάλων αλλά και των μικρών σε ηλικία ακροατών της.
Η γνωστή σε όλους Ευγενία Φακίνου ξεκίνησε την επαγγελματική της διαδρομή ως γραφίστρια το 1962-63. Παράλληλα σπούδασε κουκλοθέατρο και ξεναγός. Με τα χρήματα που έβγαζε ξεχρέωσε τη φοίτηση της στη σχολή Δοξιάδη, όπου εκεί βρισκόταν ο Τάσος Παπανούτσος, ο πρώτος που είχε καταλάβει ότι «κάτι» γινόταν με αυτήν την νέα κοπέλα. «Έγραφα πολύ ωραίες εκθέσεις όταν μου άρεσε το θέμα» μας εκμυστηρεύτηκε «όταν δεν μου άρεσε κάποιο θέμα, απλώς το διεκπεραίωνα».  Πρωτοπόρος στο επάγγελμα της γραφιστικής, είχε χρωματίσει τα 500 πρώτα Μίκυ Μάους στις εκδόσεις Τερζόπουλου από το 1966 έως 1971 και είχε ζωγραφίσει αρκετά παιδικά βιβλία. Ήταν η δημιουργός της Ντενεκεδούπολης. Κατόπιν όλων αυτών έγινε η μετάβαση της στην συγγραφή. «Το πρώτο συγγραφικό μου ποίημα ήταν προς τον σύζυγο μου, το οποίο το έγραψα πάνω σε στιγμή μιας μεταξύ μας φιλονικίας και Ελύτηζε» είπε γελώντας.

Κατόπιν μας μίλησε για τις δυσκολίες που πέρασε, τα προσωπικά άγχη και τους φόβους της. Μας είπε επίσης για την σημαντικότητα των μοναχικών χαρακτήρων καθώς και τα προσωπικά αδιέξοδά τους. Ανέκαθεν οι τύποι αυτών των ανθρώπων, της κέντριζαν την προσοχή και την ενέπνεαν να πλάσει ψυχοδραματικά τους ήρωες για τα βιβλία της. «Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν γράφουν. Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι βιώνουν την ευτυχία τους. Όλοι οι άλλοι που ‘’κάτι’’ έχουν μέσα τους, δεν το θεραπεύουν γιατί αν το θεράπευαν με ένα βιβλίο θα είχε λήξει η ιστορία. Το ‘’παρηγορούν’’ όμως, από βιβλίο σε βιβλίο. Η γραφή ενός βιβλίου τόνισε δεν είναι μόνο μια ‘’παρηγοριά’’ αλλά είναι και μια εσωτερική ‘’σωτηρία’’. Πολλές φορές υπάρχουν και κρυφά μηνύματα στα βιβλία. Όποιος τα εντοπίσει έγκαιρα θα είναι τυχερός. Δεν με αφορούν λοιπόν οι ευτυχισμένοι. Εγώ γράφω για μοναχικούς ανθρώπους κυρίως για γυναίκες», και συνέχισε  «Οι ζωές των ανθρώπων κάνουν κύκλους, που τις περισσότερες φορές δεν είναι ευχάριστοι.  Μερικά πράγματα είναι για να γίνουν και γίνονται και άλλα που δεν γίνονται ποτέ».

Συνεχίζοντας μας εξήγησε αναλυτικά την διαδικασία για την συγγραφή ενός βιβλίου. Από την σύλληψη του «παζλ» μέχρι και την υλοποίηση του. Για την πρώτο-πρόσωπη αφήγηση της «Αστραδενής» με το περιβόητο νεοελληνικό βότσαλο του εξωφύλλου του βιβλίου, που παρουσιάζει  μία μορφή σε εμβρυακή στάση (σύμβολο ψυχικής μοναξιάς κατά τους όρους της ψυχολογίας) αλλά  και για την τριτοπρόσωπη γραφή.  Στο τέλος απευθύνθηκε στα παιδιά λέγοντας τους ότι «ο στόχος των επισκέψεων των συγγραφέων στα σχολεία είναι για να σας ωθήσουμε στην ανάγνωση βιβλίων», είπε. «Αυτό είναι σημαντικό. Το να διαβάσετε ένα εξωσχολικό βιβλίο δεν πρέπει να είναι μία καταναγκαστική εργασία και σε καμία περίπτωση δεν έχει να κάνει με τις υπόλοιπες εργασίες που ακολουθείτε εκεί. Ένα βιβλίο είναι μία απόλαυση».

Ανεξάντλητη, σοβαρή όχι σοβαροφανής, συμπαθής και εμφανώς ευθύς χαρακτήρας. Με μία γλυκιά παρουσία που την κάνει ακόμα πιο προσεγγίσιμη σε όλους μας.  «Είμαι σταθερός τύπος γιατί είμαι πολύ αναστατωμένη μέσα μου και θέλω κάποιες σταθερές να με κρατάνε». Και αισιόδοξη: «Υπάρχει η συνέχεια στην τέχνη από την νέα φουρνιά-γενεά των σαραντάρηδων με πιο εξελιγμένη γραφή. Αυτή είναι πιο δύσκολη γραφή. Η γενεά της κρίσης που ζούμε είναι αυτή των 30-40ρηδων διότι αν προλάβουν μπορούν να  καταφέρουν πολλά. Αυτοί είναι τώρα πάνω στο πέταγμα αλλά όμως αργότερα θα κερδίσουν δυστυχώς λίγα».
Ειπώθηκαν εκ βαθέων κι άλλα πολλά και ένοιωσα με την κοντινή προσέγγιση της, ότι ολοκλήρωσα κι εγώ από την μεριά μου εκείνο το «παζλ» που είχε μείνει μισό όταν είχα πρωτοδιαβάζει την Αστραδενή της, στην εφηβεία μου. Ταυτοποιήθηκε με έναν ιδιαίτερο άνθρωπο που συν τοις άλλοις διαθέτει όχι μόνο καλή πένα αλλά και δυναμικά μεταδιδόμενο προφορικό λόγο.

Βιβλία που έγραψε:
Αστραδενή (μυθιστόρημα) {1982}
Το έβδομο ρούχο (μυθιστόρημα) {1983}
Η Μεγάλη Πράσινη (μυθιστόρημα) {1987}
Ζάχαρη στην άκρη (μυθιστόρημα) {1991}
Γάτα με πέταλα (μυθιστόρημα) {1990}
Η Μερόπη ήταν το πρόσχημα (μυθιστόρημα) {1994}
Εκατό δρόμοι και μια νύχτα (μυθιστόρημα) {1997}
Τυφλόμυγα (μυθιστόρημα) {2000}
Ποιος σκότωσε το Μόμπυ Ντικ; (μυθιστόρημα) {2001}
Έρως, θέρος, πόλεμος (μυθιστόρημα) {2003}
Η μέθοδος της Ορλεάνης (μυθιστόρημα) {2005}
Για να δει τη θάλασσα (μυθιστόρημα) {2006}
Οδυσσέας και Μπλουζ παιδικό (μυθιστόρημα) {2006}
Φιλοδοξίες κήπου (μυθιστόρημα) {2007}
Το τρένο των νεφών (μυθιστόρημα) {2007}
Ελληνικό Πανόραμα (μυθιστόρημα)
Στο αυτί της αλεπούς [e-book] (μυθιστόρημα) (2016)