Σκέψεις ενός συννεφιασμένου Σαββάτου του Φλεβάρη

Φωτογραφία: Αντωνία Κοσμίδη

 

“Συννεφιά…

Μια παγερή μουντάδα,

το τρένο που περνά,

μια γυναίκα με μια κόκκινη βαλίτσα που χαράζει πορεία ,

την παρακολουθώ …

μέχρι που χάνεται πια απ΄το οπτικό μου πεδίο

κι όμως νιώθω σαν  μοιράστηκε μαζί μου μερικές στιγμές απ’ το ταξίδι της…

σαν να ήμουν μέρος του ταξιδιού της για λίγο,

ένα ζευγάρι που προχωρούσαν χέρι-χέρι και άξαφνα σταμάτησαν, φιλήθηκαν φευγαλέα και συνέχισαν,

ένας φωτογράφος που ζει τη δική του μοναδική διαδρομή απαθανατίζοντας στιγμές,

κι εγώ που μοιάζει να είμαι παρατηρήτρια σ’ ένα πλάνο που ήδη συμμετέχω .

Ο αέρας μπερδεύει τα μαλλιά μου κι αυτά μπλέκονται γύρω απο το μολύβι μου σαν να αναζητούν το δικό τους μερίδιο σ’όλη αυτή την ιστορία.

Νιώθω μια έντονη αντίφαση σήμερα…

Κάτι που ποτέ άλλοτε δεν μου έχει ξανασυμβεί δεδομένου ότι η διάθεσή μου επηρεάζεται άμεσα και καθοριστικά από τον καιρό.

Αυτό το πέπλο “μουντάδας” λοιπόν σήμερα καθόλου δεν με αγγίζει…

Νιώθω τη ζεστασιά να ρέει μέσα μου ανεμπόδιστη…

Νιώθω μια απόλυτη αίσθηση παράδοσης σε μια ανώτερη, απερίγραπτη αρμονία…

Νιώθω το βλέμμα μου εντελώς καθαρό να φτάνει βαθιά…πέρα απ΄τα “συννεφιασμένα σύνορα”…

ένας μυστήριος ανεξήγητος συντονισμός δεν ξέρω με τι ακριβώς, αλλά σίγουρα πρόκειται για συντονισμό, μια αίσθηση ένωσης και επικοινωνίας με όλα γύρω μου…

Σαν να υπάρχω παντού, σαν να μοιράζομαι και να σκορπίζομαι …

κι όμως νιώθω πιο ολόκληρη από ποτέ…”

 

A.K.