Σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη, ερμηνεύει η Ιωάννα Παππά
Θέατρο “ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ”

Μέρος Πρώτον*

Παρουσίαση από την: Βίκη Κουτρή

Όταν ο Γεώργιος Βιζυηνός έγραψε το πεζογράφημα «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον» το 1859, δεν θα μπορούσε να φανταστεί 160 χρόνια αργότερα από την συγγραφή του αυτή ότι, δύο σύγχρονοι άνθρωποι, αφενός μεν ένας εμπνευσμένος με έμπειρη ματιά επί του έργου του σκηνοθέτης ο Δήμος Αβδελιώδης, αφετέρου δε η -εις βάθους- εξαιρετική ερμηνευτική προσέγγιση του ήρωα του από την ηθοποιό Ιωάννα Παππά, θα είχαν καταφέρει να «ράψουν» αριστουργηματικά ένα παραμύθι-«ψυχόγραμμα» ενός μικρού παιδιού που θα καθήλωνε κυριολεκτικά τους θεατές, δείχνοντάς τους τι σημαίνει «αληθινό» και «καλό» θέατρο.

Η υπόθεση του έργου είναι μία διαρκής παλινδρόμηση ενός μικρού αγοριού,  ο οποίος δεν διστάζει να περιγράψει κοφτερά τις σκέψεις, τις ελπίδες και τις ψευδαισθήσεις του με γνώμονα όλα τα νοερά ταξίδια της φαντασίας του, τα οποία ήταν αφηγήσεις-παρακαταθήκη του αγαπημένου του παππού. Ο ήρωας μας λοιπόν μπαίνει στην διαδικασία να  «καλπάσει» τα όνειρά του, ακολουθώντας βήμα προς βήμα το αγαπημένο του πρότυπο, να τα βιώσει βαθιά και εν τέλει μετά από μία δύσκολη συνειδησιακά διαδρομή, να αγγίξει την απομυθοποίηση τους και να οδηγηθεί -από την ψευδαίσθηση και την ουτοπία των λόγων που τον γαλούχησαν στην άλλοτε άγουρη ζωή του- στην σκληρή πραγματικότητα της αιφνίδιας ωρίμανσης του.

Ο Δήμος Αβδελιώδης, με την προσεκτική και εξαιρετικά προσεγμένη σκηνογραφική προσέγγισή του κειμένου του Γ. Βιζυηνού, προχωρά ακόμα ένα βήμα παραπέρα επί του έργου, οδηγώντας τον εσωτερικό κόσμο ενός δύσκολου παιδικού χαρακτήρα προς την θεατρική αιωνιότητα του, αφού πρώτα τον προσφέρει «γυμνό» στους θεατές και αυτοί με την σειρά τους βιώνουν τον «σπαραγμό» της αθωότητας της ψυχής του ήρωα που «κεντάει» Τέχνη.

Η Ιωάννα Παππά μετενσαρκώνει με μοναδικό τρόπο τον μικρό ραφτάκο του βιβλίου. Παρατηρούμε την πολυδαίδαλη ερμηνεία της από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο λεπτό της εμφάνισής της επί της σκηνής. Οι επιτυχημένες αυξομειώσεις των διαφορετικών τόνων της φωνής της μας παραπέμπουν, αφενός μεν να αντιληφθούμε τις συναισθηματικές συμπεριφορικές εναλλαγές του ήρωα, αφετέρου δε να εντοπίσουμε την διαδοχική παρουσία άλλων προσώπων που αλληλεπιδρούν με αυτόν, κατά την διάρκεια της παράστασης. Ένα δύσκολο κομμάτι της απόδοσης του ρόλου της που φέρνει επίσης επιτυχημένα εις πέρας η Ιωάννα Παππά, είναι το «ντύσιμο» του μονόλογού της με την παράλληλη και διαρκή κινησιολογία της. Κυριολεκτικά ο συνδυασμός αυτός απογειώνει το έργο.

Αξίζει να πούμε ότι η αφήγηση του θεατρικού μονόπρακτου είναι καθ’ όλη την διάρκεια του σε γλώσσα καθαρεύουσα, η οποία καθόλου δεν ενοχλεί τους θεατές. Το σκηνικό είναι επιτηδευμένα λιτό σχεδόν διάφανο, με ένα λεπτεπίλεπτο ύφασμα να πέφτει όπισθεν της σκηνής, δίνοντας την αίσθηση ενός νοερού back-ground πέπλου που ξέφυγε από κάποιο αφηρημένο όνειρο του κεντρικού ήρωα και σβήνει σιγά-σιγά διαλυόμενο προς τα κάτω όπως αντίστοιχα και οι ιστοί μπροστά μοιάζουν με αδράχτι και συνθέτουν συνδυαστικά, ένα κάθετο “τέλος” μιας φαντασίας που οριοθετείται μέχρι εκεί.
Η χρήση του φωτισμού, ανά σκηνική ενότητα συμπληρώνει δυναμικά την έμφαση της κάθε θεατρικής στιγμής, με τις σκιές να κλέβουν την παράσταση πίσω από το σώμα της ηθοποιού και να υποκρίνονται αυτόνομα τους δικούς τους ρόλους μέσα από μια άλλη παράλληλη διάσταση ολοκληρώνοντας τους μοναδικά, τραβώντας τα μάτια των παρακολουθούντων να τις ακολουθήσει. Η μουσική επένδυση άλλοτε παραμυθένια και άλλοτε όχι, συμπληρώνει σωστά το περιβάλλον και το ύφος της εποχής που απευθύνεται το έργο.

Παρακολουθώντας την παράσταση, νοιώθουμε ότι το έργο έχει δρόμους, θάλασσες, γωνίες, συνοικίες, παράθυρα και γειτονιές.  Νοιώθουμε την παρουσία ανθρώπων να έρχονται , να πηγαίνουν και να χάνονται. Ακούμε ήχους, φωνές και οσφραινόμαστε μυρωδιές. Ζούμε όνειρα με πριγκίπισσες. Βιώνουμε και αφομοιώνουμε μέσα μας, με μοιραίο τρόπο, το ψυχογράφημα του μικρού αθώου ραφτάκου και αγωνιούμε για την μετάβασή του, από την ουτοπία και την ψευδαίσθηση της «χώρας του ποτέ του» στην οδυνηρά σκληρή πραγματικότητα του.

Υπέροχο λοιπόν το αποτέλεσμα, εξαιρετικοί όλοι οι συντελεστές. “Αγγίζει” το έργο και αυτό είναι ολοφάνερο, τόσο από τα χειροκροτήματα που εισπράττει από τους θεατές στο τέλος της παράστασης όσο και από τις ενθουσιώδεις εκφράσεις τους. Είναι βασισμένο στην συγγραφή ενός σπουδαίου Έλληνα λογοτέχνη. Αν δεν το έχετε ήδη δει μην το χάσετε.

Σκηνοθεσία: Δήμος Αβδελιώδης
Η μοναδική ηθοποιός επί σκηνής: Ιωάννα Παππά
Κοστούμια: Αριστείδης Πατσόγλου
Μουσική: Βαγγέλης Γιαννάκης
Φωτογραφίες: Φοίβος Αβδελιώδης
Βοηθός Σκηνοθετη: Κατερίνα Βοσκοπούλου

«Το μόνον της ζωής του ταξείδιον» του Γ. Βιζυηνού

Θέατρο ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ
Ακαδημίας 3 – Αθήνα
Τηλ.: 210 3644921, 210 3636144
Μέχρι 31/03/2018

* Ακολουθεί το Μέρος Δεύτερον της παρουσίασης με μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη της ηθοποιού Ιωάννας Παππά και
το Μέρος Τρίτον με μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης από τον σκηνοθέτη Δήμο Αβδελιώδη.