Από τη Ντίμη Θεοδωράκη

Τι συμβαίνει τα πρωινά στο κέντρο της Αθήνας; Πολλά και ωραία πράγματα! Στο rendez-vous μου στο Θέατρο Άλφα.Ιδέα με περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη. Το φινάλε της παράστασης «Ρωμαίος και Ιουλιέτα για 2» με τους μαθητές ενός σχολείου να χειροκροτούν και να επιδοκιμάζουν με ζωηρά επιφωνήματα τους ηθοποιούς της παράστασης. Συγκινητικό!

Περίμενα ν’ αδειάσει η αίθουσα και το φουαγιέ για να μιλήσω με τον ένα από τους τρεις ηθοποιούς της προαναφερόμενης παράστασης – μέλος της Ομάδας Θεάτρου ΙΔΕΑ και ένας από τους διαχειριστές του Θεάτρου Άλφα. Ιδέα – τον Κωνσταντίνο Μπιμπή, αλλά και με την ηθοποιό, Λίλα Μπακλέση, γνωστή στο ευρύ κοινό από τη συμμετοχή της στην τηλεοπτική σειρά, «Ταμάμ».

Ο Κωνσταντίνος Μπιμπής, ως σωστός οικοδεσπότης, ξεπροβόδισε τους ενθουσιασμένους μαθητές και η Λίλα Μπακλέση εμφανίστηκε στο φουαγιέ – θα έλεγε κανείς, ότι θα μπορούσε να είναι μια από τις μαθήτριες του σχολείου. Όμορφη με τα πλούσια, σγουρά της μαλλιά, σαν νεράιδα.

Η συνέντευξη έγινε με γοργούς ρυθμούς και μέσα σε πολύ ευχάριστο κλίμα. Ο Κωνσταντίνος Μπιμπής, που τον γνωρίζω μέσα από τις παραστάσεις του Θεάτρου Άλφα.Ιδέα, μου επιβεβαίωσε την πολυπραγμοσύνη του, και εκτός σκηνής. Multitasking Persona -σκέφτομαι- ενώ τον παρακολουθώ να μιλάει, να κανονίζει πράγματα, ν’ απαντάει σε μηνύματα. Ακόμα κι αν δίνει την αίσθηση, ότι «κάπου αλλού πετάει ο λογισμός του», εντούτοις δεν χάνει λέξη από τα όσα ειπώνονται στη συνέντευξη.

Η Λίλα Μπακλέση και ο Κωνσταντίνος Μπιμπής ετοιμάζουν μια παράσταση που πρόκειται ν’ ανέβει στο θέατρο Act στην Πάτρα  με τίτλο  «Οι κάτω απ’ τ’ αστέρια», ένα κείμενο του Τηλέμαχου Τσαρδάκα.

Ποιοι είναι “Οι κάτω απ’ τ’ αστέρια”;  

Λ.Μ. Είναι ένα ζευγάρι που δεν είναι πλέον μαζί και τους βρίσκουμε σε μια συνάντησή τους μετά από πολλά χρόνια για να συζητήσουνε εφ’ όλης της ύλης για τη σχέση τους.

Κ.Μ. Στην ηλικία των δεκατεσσάρων χρονών τα «φτιάξανε», όπως λέγαμε μικροί, μια ήταν μαζί μια χώρια, χωρίσανε και τώρα τους πετυχαίνουμε σε μια φάση που έχουν χρόνια να βρεθούν.

Πώς προέκυψε η συνεργασία σας με τον συγγραφέα του κειμένου, Τηλέμαχο Τσαρδάκα;

Λ.Μ. Ο Τηλέμαχος Τσαρδάκας έχει το Θέατρο Act στην Πάτρα. Με τον Τηλέμαχο είμαστε φίλοι δέκα-έντεκα χρόνια. Έχουμε ξανασυνεργαστεί στην Πάτρα, αλλά είναι η δεύτερη φορά που το κάνουμε σε επαγγελματικό επίπεδο. Ο Κωνσταντίνος τον γνωρίζει, γιατί  στο θέατρο Αct κάνουν παραστάσεις με τον «Ρωμαίο και Ιουλιέτα για 2». Ο Τηλέμαχος έγραψε ένα έργο σκεφτόμενος εμένα και τον Κωνσταντίνο και «μας κατέστρεψε».

Κ.Μ. Υπήρχε ένα διήγημα δυόμισι σελίδες, το οποίο το έκανε έργο και το μπόλιασε με στοιχεία απ τους δικούς μας, πραγματικούς χαρακτήρες.

Λ.Μ. Είναι πολύ συγκινητικό να γράφει ένας άνθρωπος για σένα, οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να μην το κάνουμε παράσταση κι ας μην έχουμε πολλά εφόδια αυτή τη στιγμή, εννοώντας χρήματα και χρόνο. Ο λόγος του Τηλέμαχου Τσαρδάκα δεν είναι ποιητικός μεν, αλλά δημιουργεί κάποιες εικόνες, που θα μπορούσαμε να τις πούμε, ποιητικές.

Κ.Μ. Κάποια στιγμή εγκαταλείψαμε τις πρόβες, γιατί φοβηθήκαμε ότι δε θα μπορέσουμε να το κάνουμε, αλλά δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε τα βράδια, «μας έτρωγε».

Η ιστορία διαδραματίζεται σ’ ένα νησί, σε μια κλειστή κοινωνία. Για να προσεγγίσετε τους χαρακτήρες σας χρησιμοποιήσατε βιώματα και εμπειρίες σας ενδεχομένως από τη ζωή στην επαρχία;

Κ.Μ. Το γεγονός ότι όλο αυτό συμβαίνει σε μια κλειστή κοινωνία παρέχει ένα πλαίσιο και δίνονται κάποιες νύξεις σε σχέση με αυτό. Ο Τηλέμαχος δε στέκεται τόσο στις επιπτώσεις της κλειστής κοινωνίας όσο στο πώς ένας έρωτας 10-15 ετών είναι γνωστός σε όλο το νησί.

Λ.Μ. Το έργο έχει πολύ χιούμορ, γιατί έτσι είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Μέσα σ’ ένα τσακωμό μπορεί να ειπωθούν αστεία πράγματα. Εσύ που το βιώνεις μπορεί να υποφέρεις, αλλά ο παρατηρητής μιας τέτοιας κατάστασης θα γελάσει πολύ. Πιστεύω ότι πολλοί άνθρωποι θα ταυτιστούν με τους δύο ήρωες της ιστορίας.

Κ.Μ. Ο συγγραφέας έχει βάλει μέσα στην ιστορία πάρα πολλά στοιχεία από τους χαρακτήρες και των δυο μας, το οποίο μπορεί να φαίνεται ότι βοηθάει, αλλά ίσως κάνει πιο δύσκολη τη δική μας δουλειά. Η δουλειά μας εδώ είναι σαν την αμερικάνικη λογική, συμβαίνει πολύ συχνά οι συγγραφείς να έχουν ένα πρώτο draft, αλλά μέσα από τους αυτοσχεδιασμούς των ηθοποιών να εξελίσσεται.

Όπως έκανε κι ο Mike Leigh με τους ηθοποιούς του;

Λ.Μ. Ο Τηλέμαχος μου είπε χθες, ότι είναι άλλο να γράφεις ένα κείμενο και άλλο να το κάνεις παράσταση. Ναι, σε μας η ιστορία υπάρχει, απλώς μέσα από τους αυτοσχεδιασμούς μας στις πρόβες, κάποια πράγματα προστέθηκαν και άλλα  αφαιρέθηκαν, υπάρχει μια αναπροσαρμογή του έργου.

Τη σκηνοθετική προσέγγιση του έργου αναλάβατε εσείς οι δύο.

Κ.Μ. Ναι, αλλά σε συνεργασία με την Αρτέμιδα Γρύμπλα. Έχουμε αντιμετωπίσει το έργο με αυτό που ονομάζουμε «ποιητικό ρεαλισμό». Είναι κάπως σαν μια κλειδαρότρυπα, δεν επικοινωνούμε ακριβώς με την πλατεία, είμαστε σαν κλεισμένοι μέσα σ’ ένα δωμάτιο. Το κοινό δηλαδή μας παρακολουθεί σαν μέσα από την κλειδαρότρυπα. Σκεφτήκαμε ότι αυτό είναι κάτι που μας λείπει, και από εμάς ως ηθοποιούς, όταν παίζουμε, και ως θεατές, γιατί ενώ ο τρόπος θεωρείται κλασικός σαν ανέβασμα, δεν τον βλέπεις συχνά πια.

Πολύ ενδιαφέρουσα η πρόκληση αυτή Κωνσταντίνε, αν λάβουμε υπόψη μας ότι οι μέχρι τώρα παραστάσεις της Ομάδας Θεάτρου Ιδέα ήταν μιας άλλης λογικής.    

Κ.Μ. Ναι, είναι πολύ ενδιαφέρουσα η διαδικασία. Πιστεύουμε ότι θ’ αρέσει και στον κόσμο.

Λ.Μ. Φίλοι μας που έχουν διαβάσει το έργο ή έχουν έρθει στην πρόβα μας λένε «ότι βλέπω εσάς μέσα στο έργο» και εμείς με τη σειρά μας ευελπιστούμε να δουν και οι θεατές τον εαυτό τους μέσα σ΄αυτό.

Πείτε μας για τις άλλες παραστάσεις που συμμετέχετε. Κωνσταντίνε, εσύ ήδη παίζεις εδώ στο Θέατρο Άλφα.Ιδέα στο «Υπηρέτης Δύο Αφεντάδων» και στο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα για 2».

Κ.Μ. Πρόκειται να πάμε τον Μάϊο με την παράσταση «Όρνιθες» του Νίκου Καραθάνου στη Νέα Υόρκη για 13 παραστάσεις.

Λ.Μ. Εγώ υποδύομαι την καλόγρια στην παράσταση «Αμφιβολία» στο θέατρο ΡΟΕΣ με τη Ρούλα Πατεράκη, τον Νίκο Κουρή και την Πηνελόπη Μαρκοπούλου, η οποία παίζεται από Τετάρτη ως Κυριακή μέχρι το Πάσχα.

Πιστεύετε ότι ο ηθοποιός, ιδιαίτερα στα πρώτα του βήματα, πρέπει να έχει μέντορες για ν΄αποκτήσει μια παιδεία και μια βάση για τη μετέπειτα πορεία του;

Λ.Μ. Για μένα ήταν πολύ βοηθητικό το γεγονός ότι είχα κάποιους δασκάλους στη σχολή που με ενέπνεαν. Οι καλοί δάσκαλοι αυτό κάνουν, σε αναδεικνύουν.

Κ.Μ. Στα πρώτα χρόνια του ο μαθητής ηθοποιός πρέπει να παίρνει στοιχεία από τους δασκάλους του και ο στόχος του να είναι να ξεπεράσει το δάσκαλο, να τον εκπλήξει, να τον απομυθοποιήσει, έτσι ώστε να τον ξαναδομήσει μετά μέσα του πιο σωστά. Όσον αφορά το να έχεις άλλους ηθοποιούς ως πρότυπα, εκεί μπορεί να υπάρξει κίνδυνος. Φυσικά υπάρχουν ηθοποιοί εντός κι εκτός Ελλάδας που τους θαυμάζουμε. Όταν όμως θαυμάζεις πολύ κάποιον, μπορεί χωρίς να το καταλάβεις να πέσεις στην παγίδα της μίμησης του δικού του τρόπου έκφρασης και αυτό να σε αποπροσανατολίσει.

Ποια στοιχεία του χαρακτήρα σας «παλεύετε» να τιθασεύσετε μέσα από τη δουλειά σας;

Λ.Μ. Δεν θέλω το θέατρο να είναι ψυχοθεραπεία.

Κ.Μ. Δε γίνεται κιόλας! Δεν γλιτώνεις τον ψυχολόγο, αν τον έχεις ανάγκη να σε βοηθήσει, επειδή κάνεις θέατρο.

Λ.Μ. Μένεις ανοιχτός στα ερεθίσματα που σου δίνουν οι συνάδελφοι, το έργο, η καθημερινότητα και καλείσαι να δημιουργήσεις κάτι, όχι όμως να το διαχειριστείς. Είναι ο καμβάς σου. Φυσικά πιστεύω πως το διάβασμα που κάνεις για τη μελέτη ρόλων σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, αλλά δεν λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά.

Κ.Μ. Η υποκριτική πιστεύω ότι είναι μια τέχνη που, μέσα από τα ερείσματα που σου δίνει με την επεξεργασία σου με τον κάθε ρόλο που υποδύεσαι, σε αναγκάζει να εξερευνήσεις κάποια κομμάτια του εαυτού σου, ακόμα κι αν δεν θες. Αυτό δε σημαίνει ότι τα λύνεις. Σημαίνει ότι είναι προς χρήσιν, όποτε τα χρειαστείς, εκεί, για να κάνεις τη δουλειά σου.

Λ.Μ. Όταν βλέπω μια παράσταση σαν θεατής πιστεύω ότι τότε, ναι, μπορεί οδηγηθώ σ’ ένα διαφορετικό μονοπάτι. Όταν όμως είμαι σε διαδικασία πρόβας ή παράστασης δεν συμβαίνει αυτό. Αυτή τη στιγμή που παίζω στην «Αμφιβολία» έχω ν’ αντιμετωπίσω άλυτα θέματα μέσα μου, όπως το κατά πόσο πρέπει να είμαστε σίγουροι για κάποια πράγματα ή πόσο πρέπει ν΄ αμφιβάλουμε, τα οποία όχι μόνο δεν τα έλυσα, αλλά μου δημιουργήθηκαν και νέα ερωτήματα.

Βλέπετε άλλες θεατρικές παραστάσεις;

Λ.Μ. Φυσικά, είναι χαρά μας να παρακολουθούμε την εξέλιξη των φίλων μας.

Κ.Μ. Στον ελεύθερο χρόνο που μου μένει, όσο μπορώ βλέπω, αλλά βλέπω κυρίως δουλειές φίλων και δυστυχώς χάνω παραστάσεις που θα ήθελα να δω, επειδή δεν παίζει κάποιος φίλος μου. Αλλά τους φίλους τους στηρίζουμε, θέλουμε να βλέπουμε τις δουλειές τους.

Είστε αντικειμενικοί, πιστεύετε, με την κριτική σας απέναντι σε παραστάσεις φίλων σας;

Λ.Μ. Ναι, για παράδειγμα με κάποιες φίλες από τη σχολή συμβαίνει το εξής: με θέλουν και τις θέλω στις παραστάσεις που παίζουμε, γιατί θα πει η καθεμία στην άλλη πράγματα που θα δει, καθώς γνωρίζουμε τον τρόπο που δουλεύουμε και μπορεί ν’ ακούσω κάποιο σχολιο που θα με ξεκλειδώσει.

Τι δεν σας αρέσει στο θέατρο στην Ελλάδα;

Λ.Μ. Πιστεύω ότι οι Έλληνες ηθοποιοί έχουν πάρα πολλά να δώσουν, αλλά κάποιες φορές δεν μπορούν, γιατί αναγκάζονται να κάνουν δυο και τρεις δουλειές παράλληλα. Επειδή ήμουνα στο Λονδίνο για κάποιους μήνες, έκανα σεμινάρια με ξένους καλλιτέχνες και είδα και πολύ θέατρο εκεί, έχω να πω, ότι είμαστε σε πολύ υψηλό επίπεδο όσον αφορά το θέατρο εδώ στην Ελλάδα. Στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση όμως είμαστε πολύ πίσω.

Κ.Μ. Συμφωνώ με τη Λίλα σε όλα. Καλλιτεχνικά μιλώντας, αν και με χαρά το βλέπω σιγά-σιγά να υποχωρεί, υπάρχει μια τάση τα τελευταία δέκα χρόνια περίπου στο ποιοτικό ελληνικό θέατρο κάποιοι σκηνοθέτες να δημιουργούν παραστάσεις λίγο πιο κλειστού χαρακτήρα, που αφορούν τους καλλιτέχνες – δε θα πω τον εαυτό τους για να μη γίνω σκληρός – θα πω ότι αφορούν τους υποψιασμένους, τους ειδήμονες. Ξέρεις κάτι; Δεν μου αρέσει αυτό, γιατί πιστεύω ότι το θέατρο ανήκει σε όλο τον κόσμο.

Λ.Μ. Όταν είδα την «Γκόλφω» του Νίκου Καραθάνου συγκλονίστηκα και συνειδητοποίησα τι θέλω να διατηρήσω σε όλη την πορεία μου: να κάνω παραστάσεις και για τον άνθρωπο που βλέπει πρώτη φορά θέατρο και λόγω αυτής της παράστασης θα θελήσει να ξαναδεί θέατρο, αλλά και για εκείνον που έχει δει στη ζωή του 500 παραστάσεις και θα υπάρχουν πράγματα να πάρει και από την  παράσταση, στην οποία συμμετέχω. Σαφώς δεν είμαι υπέρ της «μασημένης τροφής». Πειραματικές παραστάσεις πρέπει να γίνονται βέβαια…

Κ.Μ. …Αλλά με κάποια επίγνωση. Και από την άλλη πλευρά πρέπει ν΄ αποφύγεις την παγίδα του να θέλεις να γίνεις αρεστός σε όλους και να ξεχάσεις κι ο ίδιος τι ήθελες να πεις μέσω της δουλειάς σου.

Είστε υπέρ του να επιβάλλεται η ευτυχία με κάθε τρόπο, ακόμα και με βίαιο;

Κ.Μ. Αλήθεια, πώς γίνεται αυτό; Πες μας τον τρόπο να την επιβάλλω!

Λ.Μ. Στην εποχή που ζούμε, αν σκεφτείς κάτι αρνητικό ή αν βρίσκεσαι σε θλίψη ή αν θυμώσεις, όλοι σου λένε να μην έχεις αυτά τα συναισθήματα. Εγώ πιστεύω ότι πρέπει να τα έχουμε. Και θα στενοχωρηθώ και θα θυμώσω! Απλώς δεν πρέπει να προσπερνάμε τις μικρές στιγμές ευτυχίας.

Με το ρήμα «επιβάλλω» εννοώ την προσπάθεια του καθενός μας, μέσα από προσωπικές διεργασίες, ν΄αναζητάμε την ευτυχία ακόμα και επί τούτου, με δική μας παρέμβαση στη θέαση των πραγμάτων.

Κ.Μ. Είναι ωραίο αυτό που λες και μας γυρνάει και στο έργο μας. Εγώ πιστεύω ότι γενικά η φυσική τάση του ανθρώπου από τα πρώτα χρόνια της ζωής του είναι να πηγαίνει προς την ευτυχία, άσχετα αν συχνά αποκλίνει. Οι δύο ήρωες του «Οι κάτω απ’ τ’ αστέρια», και με βίαιο τρόπο όπως λες, προσπαθούν να κερδίσουν ένα κομμάτι ευτυχίας, κοινό και για τους δύο.

Πότε ανεβαίνει η παράσταση;

Ξεκινάμε στις 12 Μαρτίου και θα κάνουμε 6 παραστάσεις στο Θέατρο Act στην Πάτρα, Δευτέρα και Τρίτη.

Και θα επαναληφθεί στο Θέατρο Act  για 3 παραστάσεις, από 18 έως 20 Μαίου 2018 στις 21.30.

Η παράσταση “Οι κάτω απ’ τ’ αστέρια” θα έρθει στην Αθήνα την επόμενη θεατρική σεζόν, γιατί οι υποχρεώσεις μας τώρα δεν το μας επιτρέπουν χρονικά.

INFO:

«Οι κάτω απ’ τ’ αστέρια»

του Τηλέμαχου Τσαρδάκα

Πρεμιέρα στο Θέατρο Act στην Πάτρα

Μόνο για 9 Παραστάσεις

12, 13,19,20,26 και 27 Μαρτίου

&

18 έως 21 Μαίου 2018

στις 21.30

στο θέατρο act (Σκάλες Γεροκωστοπούλου 65, Πάτρα)

https://www.facebook.com/events/1751679685128660/

Εισιτήρια: 13€ κανονικό, 10€ μειωμένο (φοιτητικό, μαθητικό, ανέργων)

Πληροφορίες – Κρατήσεις: 2610272037 και 6936122263

«Παραθερίζουμε στην ίδια παραλία. Αφήνουμε τα πράγματα μας στα βότσαλα και βουτάμε στη θάλασσα. Είμαστε πολλά παιδιά, μεγάλη παρέα, αλλά για μένα υπάρχεις μόνο εσύ. Είμαστε δεκατεσσάρων χρονών. Μπορεί και δεκαπέντε. Καθόμαστε ακριβώς στο σημείο που σκάει το κύμα και μαζεύουμε κοχύλια. Είναι μια ωραία αφορμή για να καθόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο»

Τέλη των 80ς, αρχές των 90ς. Ελληνική επαρχία, πόλη νησιού. Η Μένια και ο Νικολής πάνε μαζί σχολείο, γίνονται αχώριστοι, ονειρεύονται, κάνουν έρωτα, ερωτεύονται «για πάντα».

Αλλά τα χρόνια περνούν και η πραγματικότητα – όπως συνηθίζει – επιβάλλει τον εαυτό της. Οι δύο ήρωες όμως ποτέ δεν παύουν να σημαδεύουν ο ένας τον άλλο. Παρά τις επιλογές που έχουν κάνει στις ζωές τους, ανάμεσά τους, εξακολουθεί να καίει μια πυρκαγιά άγρια.

Αυτή είναι η τελική αναμέτρηση ενός μεγάλου εγκλωβισμένου έρωτα. Αυτή είναι η συνάντηση που χρωστούσαν ο ένας στον άλλο. Γεμάτη χιούμορ και συγκίνηση, γεμάτη τρυφερότητα και απόρριψη, γεμάτη σύγκρουση και νοσταλγία.

Αυτή είναι η γλυκόπικρη ιστορία των «κάτω απ’ τ’ αστέρια».

Μια ιστορία αγάπης και ενηλικίωσης, για τις πολύ μεγάλες προσδοκίες και την πολύ σκληρή πραγματικότητα, με φόντο τη μικρή κοινωνία της επαρχίας, τις παραλίες του καλοκαιριού και την ξέγνοιαστη εποχή της αθωότητας.

Συντελεστές:

Κείμενο: Τηλέμαχος Τσαρδάκας

Σκηνοθεσία – Ερμηνεία: Λίλα Μπακλέση, Κωνσταντίνος Μπιμπής

Στο θέατρο act (Σκάλες Γεροκωστοπούλου 65, Πάτρα)

Από 12 έως 27 Μαρτίου 2018 κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.30

ΚΑΙ 18 έως 21 Μαίου 2018