“Ο Λόγος” (#Ordet) του Καρλ Τέοντορ Ντράγιερ (1955) είναι μια σπουδαία ταινία, μια από τις μεγαλύτερες που έγιναν ποτέ. Ο Δανός σκηνοθέτης εξερευνά το χάσμα ανάμεσα στη θρησκευτική ορθοδοξία και την αληθινή πίστη. Βασισμένη σ’ ένα έργο του Kaj Munk (Δανός πάστορας που εκτελέστηκε από τους Ναζί το 1944), η ταινία ασχολείται με μια οικογένεια αγροκτημόνων και η δράση λαμβάνει χώρα κυρίως στο σπίτι, όπου ζουν όλοι μαζί: ο Morten Borgen, χήρος, οι τρεις γιοι του, η Ινγκερ, σύζυγος του μεγαλύτερου γιου, Μικέλ, και οι δύο μικρές τους κόρες. Η Ινγκερ είναι έγκυος. Ο δεύτερος γιος, o Johannes, έχει τρελαθεί από την ανάγνωση του #Kierkegaard και νομίζει ότι είναι ο Ιησούς.

Η κύρια δράση της ταινίας θα συμπυκνωθεί γύρω από την επιθυμία του Άντερς, του τρίτου γιου, να παντρευτεί την Άννα, την κόρη ενός ράφτη (η Άννα και ο πατέρας της, Πέτρος, ανήκουν σε μια θρησκευτική αίρεση που πιστεύει στη μετενσάρκωση ως μέσο διαφυγής από την κόλαση και που εδώ και καιρό βρισκόταν σε εχθρότητα με τους Borgens και το «λαμπρό και χαρούμενο είδος του χριστιανισμού».) Αλλά ο Anders δεν είναι ένας ήρωας ούτε και η ντροπαλή και σιωπηλή Άννα. Η μπλοκαρισμένη ευτυχία του νεαρού ζευγαριού έρχεται σύντομα ως θέμα για δυσφορία μπροστά στην πιο επείγουσα περίπτωση του δύσκολου τοκετού της Inger, που τελικά πεθαίνει. Tο Ordet είναι ένα έντονο και ταραγμένο ποίημα με διάφορα μοτίβα συνεχώς σε δράση, που τελικά θα εναρμονιστούν με την Ανάσταση της Inger.

Πριν από τον Lars von Trier, τον Krzysztof Kieslowski, τον Andrei Tarkovsky, τον Ingmar Bergman, τον Robert Bresson υπήρξε ο #CarlTheodorDreyer. Θεωρείται από πολλούς κριτικούς και κινηματογραφιστές ως ο σημαντικότερος σκηνοθέτης της χώρας του και από τους μεγαλύτερους, σε παγκόσμιο επίπεδο. Yπήρξε έντονα αντιφατική προσωπικότητα που, ανεξάρτητα της αναμφισβήτητης καλλιτεχνικής του αξίας, δίχασε τους κριτικούς, τους ηθοποιούς των ταινιών του και την κοινή γνώμη, κυρίως για τις μεθόδους που χρησιμοποιούσε για την επίτευξη του επιθυμητού αποτελέσματος που καταγράφεται στο σελουλόιντ.
Έχει χαρακτηριστεί ως παρεξηγημένη ιδιοφυΐα, συντηρητικός αστός σκηνοθέτης, αλλά και ως ο «τυραννικός Δανός» όπως το έθεσε ο Paul Moor, το 1951, σε άρθρο του στο οποίο, αναφέρεται στις σαδιστικές τάσεις του Ντράγιερ. Η «διαβόητη» συμπεριφορά του απέναντι στην συγκλονιστική Ρενέ Φαλκονετί, στην ταινία «Τα Πάθη της Ζαν ντ’ Αρκ», πιθανόν να πυροδότησε αυτές τις φήμες.
O κριτικός κινηματογράφου Ρότζερ Έμπερτ έγραψε: «…για την Φαλκονετί, τα γυρίσματα ήταν μια ψυχοφθόρα δοκιμασία. Υπάρχουν αναφορές από το τιμ αυτών που εργάστηκαν για την ταινία ότι, ο Ντράγιερ ανάγκαζε την ηθοποιό να γονατίζει πάνω στις πέτρες και, στη συνέχεια, να αφαιρεί όλο τον εξωτερικό πόνο, ούτως ώστε να διαφανεί μόνον ο εσωτερικός/ψυχικός πόνος στο πρόσωπό της. Ο Ντράγιερ επαναλάμβανε τα γυρίσματα ξανά και ξανά, ελπίζοντας ότι στην αίθουσα μοντάζ θα μπορούσε να βρει ακριβώς τη σωστή «απόχρωση» στην έκφραση του προσώπου της Φαλκονετί…».
#cinema